Polska Ekstraklasa

18.08.2015 07:21

90 minut z Jarosławem Fojutem. Łysy, niekoniecznie przystojny

W wieku 17 lat wyjechał do Boltonu. Tam pompował piłki, ale i z bliska oglądał Premier League. Raz w niej zagrał. 20 lat – wygrana z Brazylią na młodzieżowych MŚ. 25 lat – mistrzostwo Polski, tyle że ten tytuł miał gorzki smak. Przez paskudną kontuzję stracił kontrakt z Celtikiem Glasgow. Przez kilka miesięcy był bezrobotny.

Grała liga, czyli… Stoimy na głowie – KLIKNIJ!

ROZMAWIAŁ ZBIGNIEW MUCHA

– Dlaczego Pogoń?
– Szczerze? Kiedy poszukiwałem klubu, nie miałem lepszej oferty – mówi Jarosław Fojut (na zdjęciu). – I odnosiłem wrażenie, że to naprawdę może być dla mnie najodpowiedniejsze miejsce. Z różnych powodów. Choćby takich, że Szczecin jest bliskim i dobrze mi znanym miastem. Międzywodzie, Dziwnów, każde wakacje spędzałem u babci… Ale względy sportowe również były istotne.

– I dobrze pan wybrał?
– Nie mam wątpliwości.

– Legia przypadkiem nie pytała?
– Przypadkiem nie. Nie wiem, czy gdyby zapytała, to do Warszawy poleciałbym na skrzydłach czy nie, ale faktem jest, że odkąd pamiętam, czyli od wczesnego dzieciństwa, jako mieszkaniec podstołecznego Legionowa, byłem zagorzałym fanem Legii.

(…)

– I trafił pan do zespołu, w którym właśnie postanowiono gruntownie przebudować środek defensywy, a to zawsze spore ryzyko.
– Nie ma żadnego znaczenia, czy przychodzi jednocześnie dwóch stoperów, czy wymienia się tylko jednego, ponieważ też potrzeba czasu na zgranie. Szczęśliwie akurat z Kubą Czerwińskim udało nam się szybko porozumieć. Dobrze się dogadujemy nawet poza boiskiem. Dwóch łysych i niekoniecznie przystojnych, to musiało zatrybić. Dodatkowo trener od razu nas wrzucił do jednego pokoju, byśmy mieli więcej czasu dla siebie… I faktycznie, właśnie wróciłem z Leroy Merlin. Byłem kupić płotki do ogródka dla piesków i Kuba oczywiście podążył ze mną pomóc coś fajnego wybrać.

(…)

– A grając w akademii Boltonu przynajmniej kasa się zgadzała?
– Owszem, na kino starczało. W pierwszym roku pobytu chłopak z akademii dostawał 90 funtów tygodniowo, w drugim mógł liczyć na podwyżkę do 100.

– No to kokosów pan nie zbił.
– Tak źle nie było, ponieważ później, przez 2,5 roku byłem już na profesjonalnym kontrakcie.

– Inne życie?
– Trochę już tak. Ale na początku, jak każdy chłopak z akademii, miałem swoje obowiązki. Namiętnie na przykład pompowałem piłki. Naszym zadaniem było także rozstawienie palików, przygotowywanie napojów dla zawodników pierwszej drużyny, a nawet… czyszczenie im butów. Chłopaki dostawali od gwiazdorów jakieś drobne z tego tytułu. Youri Djorkaeff kupił któremuś z młodych PlayStation na gwiazdkę, za to właśnie, że opiekował się jego butami. W Anglii tak to funkcjonuje. Trenowaliśmy w tym samym ośrodku. Przyjeżdżaliśmy na 8.30 rano, gwiazdy zjawiały się godzinę później i o 10.00 był trening pierwszego zespołu. Wszystko musiało być na tip-top. To nie był żaden wstyd. Czuliśmy, że jesteśmy w jednym klubie. Na stołówce spotykałem Jay-Jay Okochę, było to coś naturalnego.

(…)

Cały artykuł w najnowszym numerze tygodnika „Piłka Nożna”! Od wtorku w kioskach!

Możliwość komentowania została wyłączona.