Polska Ekstraklasa

31.07.2018 07:13

90 minut z Piotrem Parzyszkiem

Przebieg jego kariery jest daleki od modelowego przykładu. Po wielu zagranicznych doświadczeniach – osobistych i sportowych – Piotr Parzyszek postanowił przedstawić się kibicom w ojczyźnie. Pierwszym polskim klubem 24-latka został Piast Gliwice.

ROZMAWIAŁ KONRAD WITKOWSKI

– Wyjeżdżał pan z kraju jako dziecko, wraca jako dorosły mężczyzna. Jak bardzo zmieniła się Polska przez te 19 lat?
– Miałem zaledwie sześć lat, kiedy wyjeżdżaliśmy za granicę, więc siłą rzeczy nie pamiętam zbyt wiele – mówi Parzyszek (na zdjęciu). – Utrzymywałem jednak stały kontakt z Polską, bo często tu przyjeżdżaliśmy, choćby na wakacje. W Toruniu mamy dużą rodzinę. Od kiedy zacząłem trenować w akademii, czasu na wyjazdy było już mniej, więc wracaliśmy do kraju wyłącznie przy okazji świąt. Minione Boże Narodzenie było pierwszym, którego nie spędziłem w ojczyźnie. Zawsze czułem się Polakiem, więc teraz wracam do domu. Jednak z drugiej strony wychowałem się w Holandii i mam świadomość, że z tego powodu niektórzy ludzie mogą patrzeć na mnie trochę inaczej.

(…)

– Jak wrażenia po pierwszym zetknięciu z Lotto Ekstraklasą?
– Nic mnie nie zaskoczyło, bo trenuję tu już od kilku tygodni, więc wiedziałem, co mnie czeka. To inne rozgrywki niż w Holandii. W Eredivisie przede wszystkim gra się w piłkę. W Ekstraklasie też, ale aspekt fizyczny ma zdecydowanie większe znaczenie. Polską ligę porównałbym z zapleczem Premier League. Nie wiem, czy pod względem poziomu, ale na pewno tego fizycznego stylu. Od początku rzuciła mi się w oczy cecha, którą szanuję w Ekstraklasie: obrońcy nie boją się kopnąć piłki daleko w trybuny. W Holandii tak to nie działa, tam nawet w najbardziej ryzykownej sytuacji trzeba szukać celnego podania do kolegi z zespołu. Nie ukrywam, że często mnie to irytowało, bo przez takie historie traciliśmy w sezonie po kilka bramek.

– Transfer piłkarza z zachodniej ligi do Ekstraklasy postrzegany jest raczej jako sportowa degradacja. Uważa pan, że wykonał krok wstecz?
– Rozumiem, że taki ruch może być odbierany w negatywny sposób. Dla piłkarza najważniejsza jest regularna gra na możliwie jak najwyższym poziomie i jeśli masz na nią szansę, to wcale nie robisz kroku w tył. Poza tym liga holenderska nie jest już tak mocna jak kiedyś. Niedawno rozmawiałem o tym w szatni z chłopakami: jeszcze kilka lat temu mistrz Holandii kwalifikował się bezpośrednio do fazy grupowej Champions League, podczas gdy dzisiaj dwie najlepsze drużyny Eredivisie grają tylko w eliminacjach. Jeśli w tym sezonie holenderskie kluby nie zdobędą wystarczającej liczby punktów do rankingów, może być jeszcze gorzej.

– Jest pan wychowankiem holenderskiego modelu szkolenia. Dostrzega pan różnice pomiędzy sobą a zawodnikami wyszkolonymi w polskich klubach?
– Treningi w Polsce różnią się od tych w Holandii. Weźmy za przykład popularną grę w dziadka. Tam odbywa się to na innych zasadach: nie można wykonać podania zwrotnego do kolegi, który przed chwilą do ciebie zagrał, a ponadto piłka musi ciągle znajdować się najwyżej na wysokości kolan. Nie ma mowy o podaniach górą. To są drobne różnice, ale one zmuszają do grania w piłkę, szukania trudniejszych rozwiązań. W Polsce dziadek to raczej forma zabawy z piłką, natomiast w Holandii gra się na poważnie. Zdarzały się sytuacje, że dwóch chłopaków przez 15 minut nie potrafiło wyjść ze środka, bo pozostali dysponowali takimi umiejętnościami, że nie popełniali żadnych błędów.

(…)

CAŁY WYWIAD MOŻNA ZNALEŹĆ W NOWYM (31/2018) NUMERZE TYGODNIKA „PIŁKA NOŻNA”

Możliwość komentowania została wyłączona.