Ligi w Europie Premier League

30.10.2016 16:10

Chelsea we włoskim szyku. Antonio, gorąco!

Rządy Antonio Conte trwają od lipca, więc w Londynie właśnie jest po studniówce. Na początku była euforia o temperaturze lawy Wezuwiusza, później emocje stygły, by po dwóch porażkach znów zrobiło się gorąco. Dopiero wygrana 4:0 z Manchesterem United podziałała jak balsam. Strata do lidera jest minimalna, większe mimo wszystko bywają wahania formy i nastrojów w zachodnim Londynie. Wszyscy czekają aż Chelsea osiągnie wysokość przelotową. Nie wiadomo tylko, czy czekać zamierza również Roman Abramowicz.

Teoretycznie brzmi to jak niedorzeczność, ale niedawna wizyta Rosjanina w ośrodku treningowym w Cobham skłoniła angielskie media do rozmaitych przypuszczeń, a jeszcze bardziej decyzja dwóch brytyjskich bukmacherów, którzy wprowadzili korekty do zakładów na to, który następny menedżer straci pracę w Premier League. Korekta była prosta i polegała na skreśleniu nazwiska Włocha.W ostatnią niedzielę zmieniło się jednak wiele – Chelsea Conte upokorzyła Man United Jose Mourinho.

O tym, że po Euro 2016 będzie wolny wiedziano od dawna. Podchody pod człowieka, który mistrzowskim tryptykiem 2012-14 przywrócił potęgę Juventusowi Turyn, trwały od wielu miesięcy i przypominały kuszenie Świętego Antoniego, więc niczym do pustelni III-wiecznego mnicha pędziły z Londynu i Paryża ekspedycje demonów kuszących włoskiego selekcjonera. Udało się Romanowi Abramowiczowi i już w kwietniu ogłoszono, że Conte zostanie czwartym menedżerem z Italii za panowania cara na Stamford Bridge i piątym w ogóle w klubowych dziejach. W dodatku wszyscy są dobrze wspominani – Gianluca Vialli wygrał PZP, Claudio Ranieri kładł podwaliny pod wielki klub, Carlo Ancelotti zdobył dublet z rekordową liczbą 103 strzelonych goli, a Roberto Di Matteo przywiózł Puchar Mistrzów. Dlaczego więc Conte miałoby się nie udać? Dostał wszystko – miłość fanów od pierwszego wejrzenia, klasowych piłkarzy, szmal (latem wydał już 140 mln euro na Michy’ego Batshuayia, Davida Luiza, N’Golo Kante i Marcosa Alonso) oraz włoski sztab, w którym miejsce znalazł nawet jego młodszy brat Gianluca.

Trzyletni kontrakt wart 20 milionów euro uczynił Włocha jednym z najlepiej opłacanych trenerów świata. Cel postawiono przed nim jeden, taki sam jak w 2011 roku, kiedy obejmował pogrążony w kryzysie Juventus. Aczkolwiek lekko zmodyfikowany, bo rosyjski oligarcha marzy nie tylko o odzyskaniu prymatu w rodzimej lidze, lecz także o ponownym podbiciu Champions League. W Turynie Conte zaproponował powrót do włoskiego DNA, a miejsce w jego filozofii znaleźli nie tylko wirtuozi, lecz także gracze pokroju Arturo Vidala czy Stephana Lichtsteinera. I tak ma również być w Londynie. Autor książki „Głowa, serce, nogi” bez trudu zauważył, że jego nowym podopiecznym w poprzednim sezonie brakowało wszystkiego po trosze.

Czy uda mu się szybko przywrócić królewsko-niebieski kolor na wyblakłe oblicze dziesiątej drużyny poprzedniego sezonu nie wiadomo, na pewno udało się przywrócić radość z gry Edenowi Hazardowi, który choć nie tak skuteczny jak w najlepszym okresie, to znów ciągnie zespół. Generalnie AC zaczął wyśmienicie – po zwycięstwie nad West Hamem żywiołowego coacha trybuny gotowe były nieść na rękach. Zacięło się w drugiej połowie września, gdy Chelsea oddała punkty Liverpoolowi oraz Arsenalowi, i to wówczas zrobiło się najbardziej gorąco.

Na początku Włoch ostrożnie podszedł do kwestii zmiany taktyki, ale to była tylko kwestia czasu, kiedy zarządzi ulubione 1-3-5-2, no i faktycznie w końcu zarządził: od meczu z Hull City przybrało ono formułę 1-3-4-2-1, a właściwie to już wcześniej, w trakcie wspomnianego meczu z Arsenalem niezadowolony menedżer zaczął robić przemeblowanie. Przeciwko Hull, Leicester i MU zgodną trójkę obrońców tworzyli już Cesar Azpilicueta, David Luiz i Gary Cahill.

W najnowszym ustawieniu teoretycznie najłatwiej powinien zaadaptować się Cesc Fabregas, tymczasem forma sportowa nie upoważnia Hiszpana do podobnych zamierzeń. Nie zostanie więc drugim Andreą Pirlo, dzięki któremu Conte mógł w Turynie przemiennie testować rozmaite systemy gry, bo genialny pomocnik w każdym się odnajdywał i nawet nie bardzo było wiadomo, w którym jest lepszy. To jednak, co dobre bywa we Włoszech, niekoniecznie musi się sprawdzić na Wyspach. Między innymi na próbach przestawienia zespołu na grę trójką obrońców poległ przecież w Manchesterze Louis van Gaal. Niemniej przebudowa defensywy CFC jest potrzebą chwili i jeśli komuś ma się to udać, to właśnie Conte; w poprzednim sezonie londyński zespół stracił 53 bramki, przez trzy lata walki w Serie A jego Juve straciło zaledwie kilkanaście więcej.

Niektóre pomysły nowego coacha zostały już wdrożone w życie, kilka innych czeka na realizację, głównie – uruchomienie przelewów. I dopiero wtedy cała zabawa się rozkręci, a na pewno zacznie od tyłu. Do Davida Luiza i Gary’ego Cahilla włoski trener nie ma przesadnego zaufania, John Terry jest za stary, a Kurt Zouma wciąż leczy kontuzję. Dlatego w ciągu najbliższych kilku miesięcy (styczeń – lipiec) nawet 100 milionów euro zostanie przeznaczone na pozyskanie dwóch defensorów, którzy pasować będą włoskiemu taktykowi. Prawdopodobna trójka, spośród której będzie wybierał gra obecnie w Serie A. Już latem za 60 milionów funtów Chelsea zamierzała pozyskać z Napoli Kalidou Koulibaly’ego, ale odbiła się od ściany – oferta zapewne zostanie ponowiona. Propozycję The Blues odrzucił też Milan, nie chcąc oddać Alessio Romagnoliego, 21-letniego reprezentanta Włoch, którego Anglicy wycenili na 50 milionów funtów. Conte zapewne jeszcze nie powiedział basta w tej sprawie. No i oczywiście wciąż żywe pozostaje marzenie o Leonardo Bonuccim, jednym z najinteligentniejszych środkowych obrońców świata, byłym podopiecznym obecnego trenera Chelsea.

47-letni Antonio musi także zmierzyć się z zagadnieniem środkowego napastnika, czyli z… problemem, którego na pierwszy rzut oka nie ma. Diego Costa odzyskał bowiem skuteczność i po ośmiu kolejkach miał na koncie 7 bramek. Jaki jest koń, każdy widzi. Conte też widział, że z Costą bywa trudno, jednak fochy reprezentanta Hiszpanii zaczynają niebezpiecznie ewoluować. Już nie chodzi tylko o kłótnie z sędziami, brutalną grę, czy miano najbardziej znienawidzonego napastnika Premier League, bo Costa idzie dalej. W meczu z Leicester snajper otworzył wynik, ale potem nie grał tak, jak oczekiwał Conte. Instrukcje płynęły więc z ławki, zaś Diego coraz bardziej się nimi irytował, aż w końcu poprosił o zmianę. Włoch nie zareagował. Dogrywka zapewne nastąpiła w jego gabinecie.

Bestia (– Szatnia ze wściekłym Conte to jedno z najniebezpieczniejszych miejsc na świecie – to opinia Pirlo), perfekcjonista, furiat, bandyta (tylko z nim na wojnę zawsze gotów był ruszać Vidal), człowiek uzależniony od futbolu (obmyślający taktykę do czwartej rano) i nie uznający żadnych świętości (beształ nawet Gianluigiego Buffona) ma jedną prostą zasadę: – Drzwi do mojego zespołu są obrotowe.

I o tym powinien pamiętać każdy z gwiazdorów CFC, bo teraz największą gwiazdą jest tam trener.

Zbigniew Mucha

ARTYKUŁ UKAZAŁ SIĘ RÓWNIEŻ W NAJNOWSZYM WYDANIU TYGODNIKA „PIŁKA NOŻNA”

Możliwość komentowania została wyłączona.