Polska Ekstraklasa

04.08.2015 08:20

Daniel Iwanowski walczy o powrót do zdrowia. Niespotykany przypadek

Wielkanoc kojarzy się wszystkim zazwyczaj dobrze. To czas dla rodziny. Nie inaczej było z Danielem Iwanowskim. Było, bo właśnie pierwszego dnia tych świąt z potwornym bólem brzucha trafił do szpitala i został tam na pięć tygodni, a potem były kolejne. W sumie od kwietnia w różnych szpitalach spędził 70 dni. Lekarze nie postawili do tej pory jednoznacznej diagnozy. Ale teraz przynajmniej nie boli, przyjmuje silny steryd, po którym nie spał ostatnio cztery dni.

Jakub Błaszczykowski na wylocie z Borussii?! – KLIKNIJ!

Najpierw byli na mszy, potem tradycyjne wielkanocne śniadanie. Zjadł trochę żurku i ból się nasilił. Wrócił z narzeczoną Marzeną do domu. Położył się, ale to nie pomagało, trzeba było pójść do szpitala. Ważył wtedy 84 kilogramy, dziś waży 62, tkankę tłuszczową ma na poziomie 4,3 procent. Ale waga już nie spada.

– Lekarze mówią, że znikam im w oczach. Dobrze, że byłem sportowcem, wiadomo, miałem trochę więcej mięśni. Gdyby nie to, wyglądałbym jak szkieletor, sama skóra i kości. Na szczęście ostatnio sytuacja się unormowała – opowiada Daniel Iwanowski. – Mogę przyjmować tylko płyny, zero innego jedzenia. I to też nie wszystkie płyny, tylko sam rosół. Albo zblenderowaną marchew z odrobiną ziemniaków lub makaronu. Żadnej śmietany, nabiału, nic. Energii czasem brakuje, były momenty, że miałem problem z dojściem do ubikacji.

Szczęście bramkarza

Występował głównie w niższych ligach. Jako młody chłopak podpisał pięcioletnią umowę z Amiką Wronki. Grał tam w rezerwach, choć jak sam zaznacza kilka razy siedział na ławce rezerwowych w Ekstraklasie. To był czas, kiedy we Wronkach były duże pieniądze i dobrzy zawodnicy. W pierwszym zespole główną rolę odgrywali Paweł Kryszałowicz i Marek Bajor, do głosu dochodziło pomału młodsze pokolenie z Jarosławem Bieniukiem na czele, przyszedł Grzegorz Szamotulski, trenerami byli Stefan Majewski czy Paweł Janas.

– Dużo pomagał mi Czesiu Michniewicz, który najpierw był bramkarzem, a potem przygotowywał się do roli trenera. Zresztą tak już potem było przez całą karierę, często właśnie z Czesiem konsultowałem zmiany klubów, on mi podpowiadał jako starszy kolega, bo nigdy nie miałem menadżera – wspomina. – Wszyscy młodzi zawodnicy chcieli grać we Wronkach. Mieliśmy zapewnione mieszkania i wyżywienie, stypendia. A za wygrany mecz w rezerwach dostawaliśmy 1200 złotych premii. To była końcówka lat dziewięćdziesiątych, więc taka kwota była naprawdę poważna, zwłaszcza dla młodych chłopaków. Konkurencja była jednak ogromna, przecież do rezerw schodzili zawodnicy z pierwszej drużyny, dlatego nie zawsze było można na premię się załapać.

(…)

Przemysław PAWLAK

Jeśli ktoś z Czytelników „PN” chciałby wesprzeć finansowo Daniela w walce z chorobą, poproszę o kontakt pod adresem mailowym: [email protected]

Cały artykuł w najnowszym numerze tygodnika „Piłka Nożna”! Od wtorku w kioskach!

Możliwość komentowania została wyłączona.