Polska Ekstraklasa

18.10.2016 08:13

Dogrywka z Sewerynem Kiełpinem. Myszy w bucie

Do ekstraklasy wrócił po pięciu latach. Po przejściach, z dużo większym bagażem życiowego doświadczenia, przede wszystkim z zupełnie innym sposobem myślenia o sobie i piłce nożnej. I z bardzo dużym dystansem do rzeczywistości, o czym można się przekonać, czytając ten wywiad.


Jedenastka weekendu 12. kolejki LOTTO Ekstraklasy wg „Piłki Nożnej” – KLIKNIJ!

– Jakie masz rytuały przedmeczowe?
– Kiedyś przed meczami jeździłem na kawkę z kolegami z drużyny i jak wynik był pozytywny to stosowałem to co tydzień, kiedy jednak przydarzyła się porażka siedziałem w domu – mówi Kiełpin. – Rękawice też potrafiły mi długo służyć. Dopóki nie puszczałem bramki, broniłem w tych samych, choć nadawały się do wymiany. No i noszę na szyi kieł, mój talizman nie tylko na boisko, ale na życie. To pochodna od nazwiska Kiełpin. Ale grać w nim nie mogę, przepisy zabraniają, choć kiedyś zdarzało się przemycić coś niedozwolonego na plac gry pod koszulką termoaktywną, bo sędziowie tam nie zawsze zaglądali, teraz to już nie przejdzie. Z tych wszystkich różnych przyzwyczajeń został mi już tylko kolor stroju. Mam jeden ulubiony komplet zawsze. Z tym że też specjalnie nie chcę się do tego przywiązywać, gdyż z tymi rytuałami łatwo przesadzić – i potem siedzi w głowie, że skoro sędzia nakazał ubrać strój w innym kolorze, na pewno przegramy.

(…)

– Dużo czytasz o samorozwoju?
– Sporo. Stawiam na to. Po prostu lepiej czuję się z tym, gdy potrafię kontrolować nie tylko swoje ciało, ale również emocje i głowę. To jest mega ważne. Odkąd jestem w Wiśle zacząłem też indywidualną pracę z dietetykiem. Wiem, czego mój organizm nie toleruje. Teraz zawsze mam siłę w treningu, kiedyś zjadałem przed zajęciami spaghetti czy czekoladę i potem byłem trochę przymulony. Nie byłem świadomy tego, że to może mieć tak duże znaczenie. Natomiast kończąc wątek głowy, zadebiutowałem w ekstraklasie w Polonii, mając dwadzieścia lat i trochę głowa nie nadążała za sytuacją w jakiej się znalazłem, zaczęły się wyjścia ze znajomymi, rozglądanie za dziewczynami…

– Z tego akurat nie musisz się tłumaczyć.
– Wiesz jak jest, żeby poznać dziewczynę, zazwyczaj idzie się na imprezę…

(…)

– Jak wyglądało codzienne życie w Polonii?
– Grałem również w Ruchu Radzionków, który zmagał się z wielkimi problemami finansowymi. Różnica była jedna – w Ruchu szatnia stanowiła jedność, bieda nas scalała, przekładało się to na boisko. W Bytomiu natomiast tak nie było i nawet nie bardzo być mogło, gdyż ktoś wymyślił, że starsi zawodnicy będą przebierali się w jednej szatni, a młodsi w drugiej. To jak mogła być spójność? W ogóle to w szatni zadomowiły się myszy, gdyż pod podłogą była piwnica. Przed treningiem wyciągam buty z dolnej szafki, a z korków wyskakuje mysz, tak naprawdę było. W dodatku budynek postawiony był krzywo, kładłeś piłkę na ziemi i zaczynała się turlać. Żeby zejść na murawę trzeba było pokonać chyba ze sto schodów, śmialiśmy się, że schodzisz po stopniach i od razu grasz mecz, w ogóle nie trzeba się rozgrzewać.

 

Możliwość komentowania została wyłączona.