Polska Reprezentacja Polski

26.03.2013 07:43

Furtok jak Maradona. „Mam tego dość”

Czy w piłkarskim świecie funkcjonują jeszcze słabeusze?
Jak najbardziej i takim właśnie słabeuszem jest San Marino. Wniosek jest zatem prosty – musimy tego przeciwnika potraktować z pełną koncentracją, co oznacza wysoką wygraną. I tak się stanie. Nie możemy się tej drużyny bać ani tym bardziej zlekceważyć – podkreśla Jan Furtok.

Dwadzieścia lat temu proporcje w sile Polski i San Marino były podobne jak dziś. A jednak ledwo się uchroniliście od totalnej kompromitacji. Chociaż… nie do końca.
Potraktowaliśmy rywala normalnie. O ile dobrze sobie przypominam, odbyliśmy trzydniowe zgrupowanie i dawaliśmy z siebie wszystko. Byliśmy pełni optymizmu i jedynym problemem wydawała się liczba bramek, którą mieliśmy zaaplikować tym amatorom. Powinno być cztery już do przerwy, a później emocje jeszcze bardziej miały narastać. Osiem, dziewięć, a może tuzin. Dziś to już nie ma żadnego znaczenia.

Niegrzeczne San Marino postanowiło stawić opór?
Ano tak. Ustawili się na dwudziestym metrze, a my nie byliśmy w stanie się przebić. Musieliśmy szukać okazji strzelając z dystansu, ale i to nie pomogło. Dopiero centra Romka Koseckiego z prawej strony i moja ręka załatwiły sprawę i sprawiły, że wszystkie punkty zostały przy nas.

Zawsze trafią się nieskazitelni moralnie, którzy stwierdzą, że po takim golu Furtok powinien natychmiast podbiec do sędziego i przyznać się do oszustwa. Zostałby pan bohaterem, gdyby tak zrobił.
I pewnie dostałbym order, a może nagrodę fair play od światowych władz sportowych. W takim razie dlaczego do słynnej ręki nie przyznał się jeszcze słynniejszy Diego Maradona? Bo nie zależało mu na orderach? A dlaczego Francja pojechała na mistrzostwa świata do RPA? Bo cwany gwiazdor wiedział, jak w skrytości wyciągnąć rękę i popieścić piłkę. Ale do niczego się nie przyznał. Zresztą nawet nie musiał, bo wątpliwości nie było żadnych. Cały świat widział ten szwindel z wyjątkiem tego gościa, który powinien to dostrzec przede wszystkim. Mówię naturalnie o arbitrze. W rezultacie Francja pojechała na mundial i była jedną z najnudniejszych drużyn. Irlandczycy na pewno wnieśliby do tego turnieju trochę radości. Wróćmy jednak do mojego meczu z San Marino. To był zapewne odruch i myślałem, że będzie odgwizdany. Miałem też wrażenie, że po moim zagraniu piłka odbiła się jeszcze od jednego z rywali. Ona jednak wpadła bezpośrednio i usłyszałem zgiełk. Pomyślałem – jest bramka. I była. I tak stoi w statystykach. I proszę mnie tą ręką już nie dręczyć. Bo mam tego dość.

(…)

Cały wywiad w najnowszym wydaniu tygodnika Piłka Nożna

Możliwość komentowania została wyłączona.