Gumny dla PN: Nogi miałem jak z galarety

19 marca bieżącego roku. Chłodny wieczór w Poznaniu nie odstraszył tłumów kibiców: na trybunach stadionu przy ulicy Bułgarskiej zasiadło ich prawie 42 tysiące. Nic w tym dziwnego, wszak do stolicy Wielkopolski przyjechała Legia Warszawa. Późniejszy mistrz Polski wygrał z Lechem 2:0, a obie bramki już w pierwszej połowie zdobył przyszły król strzelców Ekstraklasy, Nemanja Nikolić. Gospodarze chcieli jak najszybciej wymazać z pamięci kiepski występ, lecz dla jednego z piłkarzy Kolejorza ten dzień pozostanie niezapomniany.

– Przyznaję: kiedy wychodziłem na murawę przy 40 tysiącach kibiców, to nogi trzęsły mi się jak z galarety – mówi Robert Gumny, który w tamtym spotkaniu pojawił się na boisku w doliczonym czasie gry, zastępując Tomasza Kędziorę. – Debiut mam na szczęście za sobą, więc jeśli zagram w najbliższą sobotę, to takiego problemu już nie będzie.

Dla Gumnego, który wtedy nie mógłby jeszcze legalnie kupić piwa w sklepie, był to debiut w pierwszej drużynie Lecha Poznań. Wówczas spotkał na placu gry Jędrzejczyka, Borysiuka i Pazdana, a jeszcze kilka miesięcy wcześniej rywalizował w Centralnej Lidze Juniorów ze swoimi rówieśnikami z Bałtyku Koszalin czy Pomologii Prószków.

Najlepsza wiadomość w życiu

– Szczerze mówiąc, to nie spodziewałem się, że mój debiut w dorosłej piłce nastąpi tak szybko. To potoczyło się błyskawicznie. Na początku roku pojechałem z seniorami na obóz do Hiszpanii, gdzie starałem się pokazać trenerowi Janowi Urbanowi z jak najlepszej strony. W lutym ponownie byłem w tym kraju, ale już w innej roli: razem z Kamilem Jóźwiakiem udaliśmy się do La Mangi na towarzyski turniej reprezentacji U-19 – wspomina wychowanek Lecha. – Właściwie nie wiedzieliśmy do końca, co dalej z nami będzie: byliśmy przekonani, że wrócimy normalnie do Wronek, by dalej trenować i grać w juniorach. Jednak trzy dni przed końcem turnieju dowiedzieliśmy się, że zostajemy na stałe w pierwszej drużynie – wszystko było już załatwione, łącznie z zajęciami w szkole. To chyba najlepsza wiadomość, jaką dostałem w życiu – przyznaje.

Niedługo później Robert Gumny nieśmiało pozował do zdjęć z prezesem Karolem Klimczakiem, przy okazji podpisania pierwszego profesjonalnego kontraktu z Lechem. Minął kolejny miesiąc, a 17-latek zaliczył debiut przed wypełnionymi po brzegi trybunami przy Bułgarskiej.

Od tamtej pory Gumny rozegrał 13 spotkań w barwach Kolejorza. Odważnie stawiał na niego trener Urban, który otworzył mu furtkę prowadzącą od futbolu juniorskiego do zawodowej rywalizacji wśród dorosłych.

Turbo Przybecki

– W seniorach gra się zdecydowanie szybciej niż na szczeblu juniorskim. Podstawowa różnica przejawia się jednak w aspekcie fizycznym: tu trzeba mieć naprawdę dużo siły i żelazną kondycję na bieganie przez cały mecz. Ponadto boiska w Ekstraklasie są bardzo grząskie, zupełnie inaczej niż w juniorach – opowiada przedstawiciel najmłodszego pokolenia w szatni poznańskiej drużyny. – Najtrudniejszy rywal? Do tej pory najgorzej grało mi się przeciwko Miłoszowi Przybeckiemu z Ruchu. Jest niebywale szybki, a na dodatek mecz Pucharu Polski w Chorzowie – choć wygrany przez nas 3:0 – nie był dobry w moim wykonaniu.

Wspomniane pucharowe spotkanie z Ruchem było jak na razie jedynym, w którym Robert Gumny dostał szansę od nowego szkoleniowca Lecha, Nenada Bjelicy. Podczas sobotniego szlagieru w Warszawie młody obrońca prawdopodobnie znowu zajmie miejsce tylko na ławce rezerwowych.

– Bardzo chciałbym znaleźć się przynajmniej w osiemnastce na ten mecz – mówi Gumny. – To wyjątkowe spotkanie i nie chodzi nawet o fakt, że właśnie przeciwko temu rywalowi debiutowałem w Ekstraklasie. To po prostu konfrontacja z Legią: bardzo istotna dla każdego lechity, a dla mnie szczególnie, bo jestem z Poznania i od zawsze kibicuje Kolejorzowi – podkreśla.

Konrad Witkowski

Obserwuj @Kon_Witkowski