Marcin Karczewski / PressFocus

Polska Reprezentacja Polski

18.11.2025 17:57

Konsternacja. Które oblicze reprezentacji jest prawdziwe?

Pytanie które oblicze reprezentacji Polski jest prawdziwe? To z piątku przeciw Holandii, która nas uwiodło, czy to z poniedziałku, z koszmarnego meczu na Malcie, które nas przestraszyło?

Zbigniew Mucha

A może oba? Może wciąż nie wolno przyzwyczajać się nam do myśli o stabilizacji i powinniśmy ciągle, czujnie i trwożnie spodziewać się zarówno najlepszego, jak i najgorszego? Ci, którzy uwierzyli, że będzie już tylko lepiej, w poniedziałkowy wieczór poczuli się oszukani. Ten piłkarski wieczór był koszmarkiem, a futbol w naszym wykonaniu, zwłaszcza w defensywie, momentami ocierał się o farsę. Cud, że przepchnęliśmy wynik i zdobyliśmy trzy punkty, ale czy na nie w pełni zasłużyliśmy – można dyskutować.

W środę ukaże się najświeższe wydanie tygodnika „Piłka Nożna” z „postępową” okładką. Do druku oddaliśmy je w niedzielę, z optymizmem patrząc w przyszłość. Naprawdę uwierzyliśmy (i w sumie wciąż wierzymy), że drużyna zrobiła postęp, a występ na Narodowym nie był przypadkiem, tylko konsekwencją kilkumiesięcznej pracy Jana Urbana; sumą właściwej selekcji, taktyki, rozłożenia akcentów, odwagi w pomysłach i jakości w ich realizacji. Tak marnej postawy biało-czerwonych ledwie trzy dni później nie spodziewaliśmy się. Nie takiej dysharmonii, nie takiego beztroskiego roztrwonienia kapitału zbudowanego w piątek. Nie z Maltą.

Osobiście jest mi teraz wręcz głupio, bo napisałem w tygodniku, że to właśnie mecz z Holandią należy traktować jako miernik naszych możliwości, a spotkanie w Ta’ Qali (którego przebiegu przecież nie znałem) nie może być, tu cytat: „miarodajnym sprawdzianem przed udziałem w barażu, a później ewentualnie turnieju rangi World Cup, gdzie Maltańczyków nigdy nie było i nie będzie, o ile FIFA nie powiększy liczby uczestników mundialu do 96. Dlatego więc właśnie to, co działo się w piątek na murawie Narodowego należało analizować pod kątem marcowych play-offów…”.

No właśnie. To nie była arogancja, lecz trzeźwy – jak mi się wydawało – osąd rzeczywistości. Tymczasem dziś zastanawiam się w czym my, tego konkretnego dnia, byliśmy rzeczywiście lepsi od Maltańczyków, skoro to ambitni wyspiarze oddali choćby więcej celnych strzałów, również więcej z samego pola karnego, którzy wbili nam dwa gole, nacierali do końca i pozbawili kontroli nad meczem? Dopisało nam nieco szczęście zamieniające rykoszety na asystę i gola, mieliśmy pewnie mimo wszystko więcej indywidualnej jakości, choć tego dnia mocno zakamuflowanej, ale poczucie zawodu i rozczarowanie musi towarzyszyć kibicom, nawet jeśli ostatecznie wynik się zgadza.

Można mówić o murawie (zawsze jest taka sama dla obu drużyn), można o zmęczeniu meczem z Holandią (Maltańczycy grali, w dodatku odnosząc zwycięstwo, w Helsinkach), można szukać różnych tłumaczeń, ale tak naprawdę nie warto. Dariusz Szpakowski w studiu TVP stwierdził, że należy wciągnąć wnioski i zapomnieć o tym meczu, wygumkować go z pamięci. Nie robiłbym tego. Ten mecz powinien właśnie zostać z tyłu głowy każdemu. Te niezrozumiałe błędy indywidualne (nie tylko Kiwiora, choć jego były najjaskrawsze), czasem układające się w całe sekwencje pomyłek (Zieliński, Slisz, Kiwior – przy akcji zakończonej rzutem karnym dla przeciwnika), ten niedopuszczalny brak koncentracji, dziwna nonszalancja, pasywność, brak śladowej choćby agresji, te żółte kartki Wiśniewskiego i Zalewskiego (zwłaszcza!), ten brak podjęcia właściwego pressingu, te daremne próby rozklepania zmasowanej defensywy reprezentantów kraju położonego na wyspie liczącej pół miliona mieszkańców, te niefunkcjonujące najprostsze elementy piłkarskiego rzemiosła, ta nerwówka w końcówce meczu, a właściwie to przez jego większość, ta gra w ostatnich minutach na przetrwanie…

Prawda jest brutalna – nie wolno nam poczuć się komfortowo ani przez moment, a każda chwila, kiedy zawodnicy poczują, że jest całkiem nieźle, może okazać się zgubna. Przekonali się, że nawet na Maltę nie można wyjść z nastawieniem na zasadzie „jakoś to będzie”, a przygotowani mentalnie do meczu powiedzmy na 90 procent (w przypadku poniedziałkowego starcia to chyba założenie optymistyczne), jesteśmy w stanie z rywalem dużo niżej notowanym zagrać zły mecz i nawet go przegrać, choć tym razem fortuna była przy nas. Inna rzecz, że szczęściu trzeba pomóc, a Zieliński akurat pomógł. Niemniej wnioski rzeczywiście do wyciągnięcia, ale o wygumkowaniu z pamięci nie ma mowy. Niech to będzie pouczająca lekcja dla każdego.

Zbigniew Mucha

Label

Imię*

E-mail*

Label

Imię*

E-mail*

3 komentarzy

najstarszy

najnowszy oceniany

Zibi

18 listopada, 2025 18:09

Prawda jest po środku

-2

Odpowiedz

slaby

18 listopada, 2025 18:34

Konsternacja tylko u pismakow szukajacych klikow.

-2

Odpowiedz

Karol

19 listopada, 2025 13:16

Zapytam tylko co reprezentacji dają tacy jak Grosicki,Kapustka, Wszołek, Drągowski.Ich kluby zagraniczne pozbyły się albo jak Drągowskiego pozbywają. To czterech z jedenastu wśród których jest drugoligowy ligi włoskiej Wiśniewski oraz Kiwior któremu specjalnie nie chce się grać co widzieliśmy.To razem pięciu piłkarzy którzy byli słabsi od rywali z Malty. Kto ich wybrał i dlaczego, czy nie mamy młodszych którzy na dziś są od wymienionych lepsi , są tacy u Probierza ale nie tylko.Przy nich taki Kiwior to leniwy i zdegustowany powołaniami.

0

Odpowiedz

  wpDiscuz