Polska Reprezentacja Polski

16.12.2014 07:00

Kulisy kadry: Najtrudniejsze zadanie Nawałki w roku

Najtrudniejszym zadaniem trenera Adama Nawałki w zimowej reprezentacyjnej przerwie było bezkolizyjne przekazanie na stałe opaski kapitana Robertowi Lewandowskiemu. Bo wiązało się z pogwałceniem zasad, które selekcjoner osobiście ustalił na początku kadencji. Nasz szkoleniowiec długo dojrzewał do tej decyzji i początkowo nie miał pomysłu, jak przeprowadzić tę operację. Nie czekał jednak na objawienie do marca, tylko… wziął byka za rogi już w pierwszym nadarzającym się terminie. Czyli w grudniu, gdy odwiedził obydwu pretendentów, ale w pierwszej kolejności ustępującego z funkcji Kubę Błaszczykowskiego. I błyskawicznie publicznie poinformował o podjętym kroku.

Historia przekazania opaski jest dość długa, ponieważ po raz pierwszy sprawa pojawiła się w mediach przed czerwcowym towarzyskim spotkaniem z Litwą w Gdańsku. Wówczas jednak Nawałka nie tylko dystansował się od tej informacji, ale na łamach tygodnika „Piłka Nożna” zaprzeczył, że w ogóle przymierza się do takiej operacji. I potwierdzał, że szefem rady drużyny narodowej jest w dalszym ciągu ten zawodnik spośród powołanych na konkretny mecz, który na koncie ma najwięcej A.
A skoro złożył oficjalne dementi, to oznacza, że wtedy selekcjoner w ogóle nie zastanawiał się nad tym zagadnieniem. I nie ma powodu, aby nie wierzyć trenerowi. Także dlatego, że na głowie miał wówczas o wiele poważniejsze problemy. Kadra, którą przejął ponad pół roku wcześniej, nie wygrywała, ba – nie zdobywała nawet bramek, nie grała tak, jak oczekiwali kibice. A już na pewno nie była nawet w połowie drogi do opanowania taktyki, którą chciał wdrożyć selekcjoner. Zatem kwestia obsady kapitana była co najwyżej czwartorzędna. Najpierw trzeba było skonstruować szkielet zespołu, co wcale nie szło łatwo, lekko i przyjemnie, następnie ułożyć cały zespół, a dopiero potem zastanawiać się nad dodatkami. Tym bardziej że w tamtym okresie Błaszczykowski wciąż przechodził rekonwalescencję i nie wiadomo było, kiedy – i w jakiej dyspozycji – wróci na boisko. A jak powszechnie wiadomo, nie licząc epizodu w pokazówce we Wrocławiu, gdzie rywalem BVB był miejscowy Śląsk, Kuba pierwszy oficjalny występ – kilkuminutowy – zaliczył dopiero 9 grudnia w szóstej, czyli ostatniej, kolejce grupowej Champions League, w spotkaniu przeciw Anderlechtowi.

Czy kapitan w ogóle jest ważny?

Po oficjalnym ogłoszeniu decyzji o zmianie kapitana, które na łamach tygodnika „Piłka Nożna” uprzedziliśmy o kilka godzin (a na stronie www.pilkanozna.pl – o kilkanaście dodatkowych), przez sportowe telewizje, portale i szpalty w gazetach przetoczyła się dyskusja, czy temat opaski nie jest wyolbrzymiany. Albo wręcz – demonizowany. Co prawda starsi kibice, a przede wszystkim eksperci i byli piłkarze doskonale pamiętają, że na przykład podczas finałów mistrzostw świata Espana ’82 kapitan reprezentacji Polski odegrał rolę niebagatelną. Otóż nasz doskonały stoper Władysław Żmuda, dla którego był to już trzeci mundial, wraz z równie doświadczonym i posiadającym w kolekcji tytuł króla strzelców MŚ Grzegorzem Latą przekonali wówczas trenera Antoniego Piechniczka do zmiany roli dla Zbigniewa Bońka. Z tą różnicą, iż nie na rozważaną koncepcję przesunięcia rozgrywającego na ławkę przed spotkaniem z Peru, tylko do ataku. Co skutkowało efektowną grą biało-czerwonych już do końca turnieju, medalem MŚ, hat trickiem Zibiego w meczu z Belgią i trzecim miejscem w plebiscycie „France Football” na koniec roku. Tyle że dziś czasy są zupełnie inne, relacje na linii sztab – zespół również, a i funkcja kapitana ma rzeczywiście mniejsze znaczenie. Choć akurat specyficznie w polskich realiach dla wszystkich, łącznie z czołowymi kadrowiczami, z wyjątkiem Roberta i Kuby.

(…)

W tym miejscu nie tylko warto, ale wręcz trzeba kilka słów poświęcić Kubie, który właśnie dowiedział się, że musi ustąpić z funkcji kapitana. I przekazać opaskę młodszemu, niekoniecznie przez siebie ulubionemu, rywalowi do tego zaszczytu. Wedle relacji świadka rozmowy, choć dyskusja z selekcjonerem na ten temat była dla Błaszczykowskiego trudna, momentami nawet bardzo, miał zachować się, jak na profesjonalistę przystało. Usłyszał to, co później Nawałka przekazał również w publicznej wypowiedzi, że trener i drużyna bardzo czekają na jego powrót. Bo nadal, mimo zmiany ról, pozostanie bardzo ważnym zawodnikiem dla zespołu. Tyle że naprawdę znacząco odmienionego zespołu, do którego będzie musiał wejść jakby na nowo…

Kubę czeka więc nie tylko powrót do optymalnej formy, ale też bardzo trudny test innego rodzaju – w którym będzie musiał potwierdzić klasę jako człowiek. Inna sprawa, że jeszcze więcej w zaistniałej sytuacji zależy od Lewandowskiego, który pierwszy powinien wyciągnąć nie tylko rękę, ale i zaprosić starszego kolegę na dawno niewypite razem piwo. Niekoniecznie bawarskie. Oczywiście dla dobra kadry, która nie ma drugiego tak klasowego skrzydłowego jak Błaszczykowski sprzed kontuzji. Zresztą pomocnikowi BVB trzeba oddać, że jako kapitan zawsze na boisku zostawiał serce. Może nie zawsze najmądrzej wypowiadał się po wyjściu z szatni, a już zwłaszcza po odpadnięciu z finałów Euro 2012 po porażce z Czechami, ale co do zaangażowania w walkę, nawet w przegranych spotkaniach, nikt nie ma prawa mieć do Kuby nawet najmniejszych pretensji.

(…)

Adam Godlewski

Cały artykuł na łamach najnowszego numeru tygodnika „Piłka Nożna”! Już w kioskach!

Możliwość komentowania została wyłączona.