Polska Ekstraklasa

04.04.2017 07:21

Mecze Lecha z Legią we wspomnieniach

Poznań, niedziela 9 kwietnia, godzina 18.00. Piłkarze Lecha i Legii Warszawa zapiszą kolejną kartę w historii starć tych zespołów. A że jest to historia burzliwa, choć nie zawsze z powodów sportowych, to w przeszłości bywało czasem zwyczajnie, czasem zabawnie, a czasem też strasznie.

PRZEMYSŁAW PAWLAK

Mecze z Legią do pewnego czasu na pewno większe emocje wywoływały w Poznaniu. W Warszawie było inaczej, gdyż choćby w drugiej połowie lat 90. poprzedniego stulecia Lech nie był tak silny pod względem sportowym jak teraz. Najlepszy dowód na to, że Legia po prostu nie cieszy się w całym Poznaniu sympatią, stanowi mecz… Warty z zespołem z Łazienkowskiej z tamtego okresu. Legia grała wtedy o najwyższe cele w Polsce, Warta właściwie żegnała się z wtedy jeszcze I ligą. I wygrała po golu Czesława Jakołcewicza z rzutu wolnego. Na stadionie, a był to obiekt mocno wysłużony, zjawiło się około 6 tysięcy fanów, co było dla Warty rekordem frekwencji, i w euforii po meczu piłkarze gospodarzy postanowili wspiąć się na siatkę i przybić piątki z rozradowanym tłumem. Tyle że płot nie wytrzymał i trzymając siatkę w rękach, runęli na plecy.

(…)

Spacer po mieście

Z kolei któregoś razu autokar z legionistami na pokładzie na stadion Lecha eskortowała policja. Konwój poruszał się w tak ślamazarnym tempie, że zachodziła obawa, iż zespół z Warszawy nie zdąży na czas. Kierowca autobusu klął pod nosem i próbował nawet wyprzedzić eskortę. Nie udało się. Pytanie, czy to był przypadek, czy gra na wyprowadzenie z równowagi rywala ze stolicy i zostawienie mu jak najmniej czasu na przygotowanie się do meczu, pozostaje otwarte. 

– Uwielbiałem atmosferę meczu w Poznaniu – wspomina Piotr Włodarczyk. – Już gdy wychodziliśmy na rozgrzewkę, leciało w naszym kierunku tyle obelg, że od razu człowiek był zdopingowany do walki na boisku. Po jednym ze spotkań, wygraliśmy wtedy 1:0, zostałem poproszony o udzielenie wywiadu przed kamerą. O dziwo, dziennikarz wymyślił sobie, że nagramy rozmowę pod kotłem, tam gdzie wtedy siedzieli najbardziej zagorzali sympatycy Lecha. – Jesteście tego pewni – dopytałem. – Tak – odpowiedzieli. – No to zaraz się przekonamy. Oczywiście, pierwsze pytanie, a z trybun posypały się wiązanki. Panowie zabrali sprzęt i rozmowę dokończyliśmy już wewnątrz. 

Kibice Legii też potrafili zgotować nieprzyjemne przywitanie poznaniakom. – Przyznam, że byłem niemiło zaskoczony, bo trochę zdrowia w Legii zostawiłem, niemniej kiedy wróciłem do Lecha i pierwszy raz grałem przy Łazienkowskiej, kibice z Warszawy ułożyli ładną przyśpiewkę na mój temat: Cała stolica p… Araszkiewicza! – wspomina Araś. 

W połowie lat 90. Legia pojechała do Poznania. Zespół zamieszkał w hotelu Mercure. Niespełna kilometr od reprezentacyjnej

ulicy Świętego Marcina. Przed meczem Jerzy Podbrożny, jak już wiadomo niespecjalnie w Poznaniu lubiany, oraz Grzegorz Lewandowski poszli zrobić zakupy w sklepie Adidasa. Na krótki spacer Podbrożny zabrał ze sobą… pistolet gazowy. Na wszelki wypadek. 

– Miałem pozwolenie! – tłumaczy Gumiś. – Na szczęście nikt nas nie zaczepiał, ale przezorny zawsze ubezpieczony. Zabawne jest to, że później w Zagłębiu Lubin trafiłem na Marcina Adamskiego i opowiadał, iż on nas wtedy na tej ulicy Świętego Marcina widział, tyle że bał się podejść po autografy. Puściłem do niego oko: – Dobrze, że się nie zdecydowałeś, bo mogło się to różnie skończyć

fot. W.Sierakowski

CAŁY TEKST MOŻNA ZNALEŹĆ W NOWYM (14/2017) NUMERZE TYGODNIKA „PIŁKA NOŻNA”

Możliwość komentowania została wyłączona.