Mila dla PN: Ten cały Profesjonalizm mógłby od Lewego sporo się nauczyć

Jest pan właśnie w trakcie najpiękniejszego momentu w karierze?

– Najpiękniejszego to mało powiedziane! Fantastycznie jest mieć taki czas, czuję się jak małe dziecko, które dostało ulubiony cukierek, ale wcale się tego nie spodziewało. Jestem w euforii – mówi „PN” Sebastian Mila (na zdjęciu). – Dojście do tej chwili nie było łatwe, swój wkład pracy miało wiele osób, ale powiem nie tylko za siebie: było warto!

Spodziewał się pan, że w ogóle może odbudować się jeszcze do takiego poziomu?

– A jaki to pańskim zdaniem poziom?

Najpopularniejszego zawodnika w kraju.

– Czy jestem najpopularniejszy, to nie mam pojęcia, ale rzeczywiście wróciłem do poważnej gry i spotkałem się z wieloma pozytywnymi opiniami. I to w sytuacji, kiedy niektórzy przymykali już na mnie oko, a inni traktowali moją karierę niczym zamknięty rozdział. Czułem się wtedy źle, nawet podle, bo ciężko pracowałem na swoje nazwisko, tymczasem znalazłem się na ostrym wirażu. Miałem jednak szczęście, ponieważ spotkałem na swojej drodze wielu fajnych ludzi, dzięki którym wziąłem ten zakręt bezkolizyjnie. Dzięki nim napędziłem się tak bardzo, i wciąż napędzam, że z wielkim optymizmem patrzę w przyszłość. Przekonałem się, iż w piłce, tak samo jak w ogóle w życiu, czasami trzeba zrobić dwa kroki do tyłu, aby potem postawić jeden, za to porządny do przodu. I ja właśnie go stawiam!

Jak dużym optymistą jest pan obecnie? Gdybym zapytał o spodziewany wynik w marcowym meczu kwalifikacji Euro 2016 z Irlandią, na jaki konkretnie rezultat postawiłby pan w Dublinie?

– Rozje…, to znaczy rozjedziemy ich! Proszę mnie trzymać za słowo. Nie mam żadnych wątpliwości. Mamy lepszych zawodników i lepszą drużynę. Wszystkie argumenty są po naszej stronie.

I mówi to piłkarz, który zimą, czyli na początku obecnego roku, miał być odsunięty – w celach wychowawczych, aby dać mu do myślenia – od pierwszego zespołu Śląska. Tuż przed obozem w Turcji. Słyszałem to z bardzo dobrego źródła.

– Do myślenia to daje się w inny sposób. A jeśli nie zabiera się piłkarza na pierwszy zimowy obóz, to znaczy, że nie chce się go w drużynie w ogóle. Przecież jeśli zawodnik nie weźmie udziału w najważniejszym zgrupowaniu, to nie będzie przygotowany do rundy rewanżowej. A jak będzie nieprzygotowany, to będzie niepotrzebny. Jeśli tak rzeczywiście było, to nie mogło chodzić o względy wychowawcze. Do mnie taka informacja jednak nie dotarła. Powiem więc tylko tyle: trener Stanislav Levy nie był wobec mnie fair. I na tym zakończę wypowiedź na ten temat.

Chciał wyrzucić pana ze Śląska?

– Ten wątek już naprawdę wyczerpałem. Wolę o ludziach mówić pozytywnie. Czyli o takich, którzy w moim życiu odegrali dobre role. Na innych szkoda czasu. Zresztą wyciąganie brudów mnie nie interesuje.

Szanuję pana nastawienie, ale trudno obejść wszystkie przykre tematy. Miał pan przecież nadwagę. Na dodatek – znaczną.

– Przyznałem się do tego. I nie chcę szukać łatwych usprawiedliwień. Zaniedbałem się, to moja wina, którą biorę na klatę. Miałem kontuzje, które nie pomagały, ale jeszcze gorszy był marazm, jaki zapanował w klubie. Sytuacja finansowa była zła, a perspektywy na poprawę w pewnym momencie żadne. Zespół zaczął się rozsypywać, bo wiadomo było, że ulegnie przebudowie. Wtedy zacząłem łapać niepotrzebne kilogramy. Nie skontrolowałem tego, nie zareagowałem, i znalazłem się na wirażu, o którym wspominałem.

Co panu dolegało?

– Najpierw miałem kontuzję pięty, a potem kolana. Nie trenowałem tyle, ile wcześniej, i przyplątały się te zbędne kilogramy. Ale żeby nie było – urazy to rzecz normalna w piłce, więc nie będę się w ten sposób tłumaczył. Biorę to na siebie.

Może niepotrzebnie? Przecież po trzech latach na podium w mistrzostwach Polski miał prawo przyjść gorszy okres. Zdrowotnie i sportowo. A nawet rozprężenie.

– To był złoty okres pod względem wyników. Taki, którym mogę się pochwalić i szczycić. Wszystko układało się naprawdę bajkowo, ale potem, dość nagle, zaczęło wymykać się spod kontroli. Zaczęło brakować mi świeżego bodźca, nie wypracowałem też mechanizmu obronnego przed marazmem. No i stało się. Wszystko, do czego dochodziłem wcześniej na boisku, musiałem ciężko wypracowywać. A w pewnym momencie nie mogłem, nie byłem w stanie wejść w swój roboczy cykl. Skutki sporo, hm, ważyły.

Nie przesadza pan z koniecznością ciężkiej pracy? Przecież od początku, od momentu, w którym pojawił się pan w reprezentacjach juniorów i w lidze, mówiło się, że Mila jest talenciakiem, jakich mało.

– Owszem, były zagrania, które przychodziły mi łatwiej niż innym, ale jak spojrzę na kadrę juniorów, z którą zdobywałem medale na mistrzostwach Europy, to pod względem skali talentu byłem w środku stawki. Albo nawet w dolnych rejonach. Aby doskoczyć do czołówki, musiałem więc pracować więcej niż ci najbardziej utalentowani. Tylko w ten sposób mogłem zniwelować różnicę. Zresztą podobnie było z moim tatą. Był solidnym zawodnikiem, ale do wszystkiego dochodził orką na treningach. I, najwyraźniej, mnie przekazał to w genach.

A wie pan, że podczas kadencji trenera Levy’ego pracownicy Śląska tropili po Wrocławiu grupę bankietową? Może jej istnienie także nie najlepiej wpływało na formę zespołu i utrzymywanie wagi przynajmniej przez niektórych zawodników?

– Nie wiem za bardzo, o co chodzi, więc nawet nie potrafię odnieść się do pańskiego pytania. Złe kwestie wyrzuciłem już z głowy i nie zamierzam wracać do tamtego okresu. Umawialiśmy się zresztą, że będziemy rozmawiali tylko o realnych zdarzeniach, a nie o wirtualnych przypuszczeniach. Proszę mnie również nie pytać o głośny ostatnio w mediach temat zainteresowania moją osobą ze strony Lechii Gdańsk, bo także nie zamierzam odnosić się do tego zagadnienia.

W ogóle? I już nigdy?

– Przynajmniej do końca roku.

Ile miał pan nadwagi w szczytowym momencie?

– Porównując do okresu, w którym byłem w optymalnej formie, to pewnie nawet siedem kilogramów.

To już jednak historia. Też zła, ale miniona. Proszę opowiedzieć, jak udało się pozbyć zbędnego balastu?

– Zmieniłem żywienie, pory posiłków, także jakość i częstotliwość treningów. Wiek mi już przyszedł słuszny jak na piłkarza, a niedobre nawyki z młodości jednak pozostały. Tymczasem metabolizmu już nie udawało się oszukać. Trzeba więc było zmienić przyzwyczajenia. To była prawdziwa rewolucja w moim życiu!

Na czym polegała?

– Głównie na tym, że moja narzeczona, Ula, przez cały dzień zaczęła siedzieć w garach. Pichciła mi regularnie po sześć różnych posiłków. I pilnowała, żebym jadł nieduże porcje, za to często i regularnie. W tamtym okresie, kiedy przychodziłem do domu, to poza posiłkami tylko spałem i odpoczywałem. Odciąłem się nawet od mediów. Byłem psychicznie zmęczonym wrakiem i nie miałem nic mądrego do powiedzenia. A głupot nie chciałem gadać.

O której jadał pan ostatni posiłek?

– Jak to jadałem, ja nadal trzymam ten reżim! Przynajmniej dwie, trzy godziny przed snem. Później już nie mogę, mam zabronione przez dietetyczkę. Trzymam się także restrykcyjnego menu, które mi narzuciła.

To co pan teraz je?

– Szybciej mogę wymienić, czego nie jem. Nie piję soków z kartonów. Jeśli już, to tylko świeżo wyciśnięte z owoców. Nie dotykam niczego gazowanego. Z mojego jadłospisu wypadły także słodycze, białe pieczywo, masło. Alkohol także pojawia się bardzo, ale to bardzo sporadycznie.

A jeśli już, to jaki? Nie brakuje już takich, co mówią, że Mila jest jak dobre wino, czyli im starszy, tym lepszy. Więc…

– …piwo, jeśli już miałbym wybierać. Ale ostatnio jakoś mi nie smakuje. Czas, kiedy było inaczej, już dawno za mną.

Utrata apetytu na browar zbiegła się w czasie z przykrą rozmową z Tadeuszem Pawłowskim, podczas której trener odebrał panu opaskę? Jak pan wspomina tę dyskusję?

– Fatalnie, to być może był w ogóle najtrudniejszy moment. Wróciłem do domu sfrustrowany i bardzo rozczarowany swoją osobą. Miałem czarne myśli i złe przeczucie, że moja przygoda ze Śląskiem właśnie dobiega końca. Byłem naprawdę zdołowany, bo całe życie walczyłem o dobre nazwisko, i starałem się walczyć o wysokie cele. I nie chciałem, żeby mnie zapamiętano z najgorszego okresu w klubie, który mógł stanowić koniec. Ta myśl mnie zmotywowała, byłem zdeterminowany, aby powalczyć o to, jakie wspomnienia pozostawię po sobie we Wrocławiu.

To była trudna rozmowa także dla Pawłowskiego? Założę się, że nie pokochał pan trenera w tamtym momencie.

– Jasne, że nie pomyślałem wtedy, że to superfacet. Bo nikt na moim miejscu tak by tego nie zinterpretował. Dopiero kiedy wróciłem do domu i wszystko przemyślałem na chłodno, doszedłem do wniosku, że trener chce dla mnie dobrze. Był ze mną szczery, grał w otwarte karty. Wyjaśnił mi wszystko jasno, prosto i przejrzyście. To, czego ode mnie oczekuje. I natchnął mnie, że to rzeczywiście dobry moment, być może zresztą ostatni, aby wrócić na właściwe tory.

Tak od razu przyszły pozytywne wnioski i przemyślenia?

– Nie. Kiedy wyszedłem z jego gabinetu, miałem wrażenie, że ktoś za mną idzie i wali mnie pałą po łbie. Centralnie w tył głowy. Byłem bardzo smutny. Byłem oddany klubowi, starałem się dbać o atmosferę w drużynie w bardzo trudnych chwilach, aż tu nagle mój świat zupełnie się zawalił. Tak… Był moment, że nie tyle pomyślałem, że nadszedł już mój koniec w Śląsku, ile byłem tego pewien. Dopiero kiedy pogadałem szczerze z Ulą, to wówczas razem zadecydowaliśmy, że to nie będzie jednak koniec, a nasz wrocławski świat się jeszcze nie skończy! Potem, choć często wobec kolegów byłem wymagający i nie raz miałem dla nich szorstkie słowo, również inni zawodnicy bardzo mnie wspierali. Wówczas już wiedziałem, że wrócę na właściwe tory.

Kończył pan technikum kolejowe?

– Nie. A co to w ogóle za pytanie?

To czemu znów wrócił pan na właściwe tory w naszej rozmowie?

– (ze śmiechem) Pewnie dlatego, że po zdobyciu mistrzostwa prowadziłem we Wrocławiu tramwaj. Dobrze mi się to kojarzy, więc chyba z tego powodu.

Z pańskich słów można wywnioskować, że przezwyciężanie kryzysu – już po zdiagnozowaniu przyczyn – przebiegło sprawnie i szybko.

– Tak jednak nie było. Ani łatwo, ani szybko. Może w ekspresowym tempie zrzuciłem jedynie pięć kilogramów, ale to zrodziło komplikacje. Przede wszystkim byłem strasznie osłabiony. Pierwsze symptomy poprawy przyszły dopiero w rundzie finałowej ESA 37, kiedy walczyliśmy w grupie spadkowej. Potrafiłem już zagrać na wysokim poziomie, ale po meczach byłem bardzo wyczerpany, a nawet – wycieńczony. Do siebie wróciłem dopiero w letnim okresie przygotowawczym. W czerwcu wykonałem sto procent planu z rozpiski, którą dostałem w klubie, i jeszcze dołożyłem od siebie trochę zajęć ponad plan. Unormowałem wagę, byłem głodny gry. Osłabienie ustąpiło, nie ciągnęło mnie też już do gazowanych napojów i słodyczy. Zapanowałem nad takimi odruchami, zgubiłem gdzieś złe nawyki. Wtedy już wiedziałem, że będzie dobrze. Ale dopiero wtedy!

A kiedy dowiedział się pan, że dostanie powołanie od Adama Nawałki na mecz z Gibraltarem?

– Tego nie wiedziałem do ostatniego momentu.

Nie wierzę.

– Tak było! Selekcjoner dzwonił do mnie właściwie od początku swojej kadencji w reprezentacji. Nawet wtedy, kiedy byłem gruby. Mimo nadwagi monitorował mnie, często przyjeżdżał na mecze do Wrocławia albo wysyłał kogoś ze sztabu, ale ja myślałem, że robi to wyłącznie z osobistej sympatii. Sądziłem, że zwyczajnie tak po ludzku mnie lubi. I dlatego martwi się o mnie. Jakieś pół roku później, gdy sobie jak zwykle miło rozmawialiśmy, powiedział ciekawe zdanie. Mianowicie, że nie będzie patrzył w metrykę przy powołaniach. I nie zamierza odmładzać reprezentacji. Wtedy pomyślałem, że fajnie, że tak na bieżąco znam strategię selekcjonera, bo przynajmniej wiem, iż kadra będzie miała szansę na stabilizację składu. Nawet jednak nie sądziłem, że to może mieć znaczenie również dla mnie. Albo przede wszystkim dla mnie.

A kiedy to się wydało?

– W ostatnim możliwym momencie. Za każdym razem, kiedy kończyliśmy rozmowę przez telefon, zapewniałem, że będę trzymał kciuki. Za Nawałkę i kadrę. Dlatego że szanowałem trenera za to, co zrobił w lidze. No i również dlatego że chłopaki, których znałem, a prowadził ich w klubach, też go szanowali. Przed meczem z Gibraltarem dodałem tylko, iż życzę wszystkiego najlepszego w kwalifikacjach, a przede wszystkim – udanego rozpoczęcia walki o finały Euro 2016. I dopiero wtedy powiedział: – Właściwie to dzwonię głównie w tej sprawie. Jesteś mi potrzebny. Myślałem, że spadnę z krzesła! Szok mieszał się z euforią, wyjątkowo długo docierała do mnie wiadomość, że znów jestem powołany do reprezentacji.

Czym kadra Nawałki różni się od tej, którą znał pan najlepiej? Czyli tej budowanej przez Pawła Janasa na finały MŚ 2006?

– Trener Janas też potrafił zbudować świetną atmosferę, ale miał do dyspozycji mniej utalentowanych zawodników. Teraz są w drużynie piłkarze na światowym poziomie, grający w megaklubach, których wtedy nie było. No i jest młodzież z ogromnym potencjałem, która też wówczas nie atakowała taką falą. Ludzie tacy jak Karol Linetty, Piotr Zieliński czy nawet Gajosik i Rafał Janicki, którzy byli na ostatnim zgrupowaniu, szybko mogą przeskoczyć starszych kolegów. Bo przewyższają ich skalą talentu.

Nie przesadza pan trochę z tą pochwałą młodości?

– Nawet odrobinę nie. To naprawdę zawodnicy, którzy już za chwilę mogą wieść prym w kadrze. Tym bardziej że trener Nawałka buduje naprawdę dobre i zdrowe relacje wewnątrz zespołu. Na dziś brakuje im jeszcze doświadczenia, ale za chwilę i to się zmieni.

Tyle że to „dziadek” Mila doskoczył momentalnie do grupy trzymającej władzę w reprezentacji, a nie młokosi.

– W kadrze rzeczywiście jest grupa ludzi, którzy dbają o szczegóły, detale i klimat, ale poza tym nie ma żadnych podziałów. Jestem cząstką całej drużyny, a nie jakiegoś wybranego fragmentu.

Przy stole siada pan jednak z Robertem Lewandowskim, Grzegorzem Krychowiakiem czy Wojtkiem Szczęsnym. W tym raczej nie ma przypadku.

– Ależ to właśnie czysty przypadek. Zresztą to nieważne, kto z kim je. Ważne, jak grupa czuje się ze sobą, jak się rozumie. A w tej kadrze wszystko jest naprawdę znakomicie poukładane.

Zatem wchodząc na boisko w meczu ze Szwajcarią, wiedział pan, że przejmie opaskę od Lewego?

– U trenera Nawałki nie ma miejsca na spontaniczne akcje. Wszystko jest zaplanowane w detalach i chodzi niczym w szwajcarskim zegarku. Wiedziałem, że dostanę opaskę, a wynikało to z tego, że będę występował przed własną publicznością. Głębszej ideologii naprawdę nie doszukiwałbym się przy tej okazji.

Ale już słychać, że będzie problem, gdy do kadry wróci Kuba Błaszczykowski, komu dać opaskę: jemu czy Robertowi Lewandowskiemu. To może pan by ją wziął, jako najstarszy wiekiem, i byłoby po kłopocie?

– Pewnie, że mogę wziąć! To znaczy… wziąć sobie taką opaskę na czoło, jaką zwykle zakłada Roger Federer, potówkę, i nawet wybiec w niej na boisko. A tak zupełnie poważnie, to trener Nawałka będzie wiedział najlepiej, jak rozegrać tę kwestię. Nie ma więc sensu, abyśmy go dziś wyręczali. Najważniejsze zresztą jest to, żeby Kuba jak najszybciej wrócił do kadry. Bo jest jej niezwykle potrzebny. To jest ważne, tylko to się liczy. A cała reszta to wyłącznie dodatki.

Czuł się pan bohaterem meczów z Niemcami, Szkocją i Gruzją? Albo któregoś ze spotkań w szczególny sposób?

– Jaki tam ze mnie bohater, nie przesadzajmy. Dla mnie bycie w tej grupie to zaszczyt. A możliwość gry w obecnej reprezentacji to więcej niż spełnienie marzeń. Cieszę się każdą minutą spędzoną w tej kadrze. Już jadąc na zgrupowanie, jestem podekscytowany. A po meczach czasami nawet do tego stopnia bywam wzruszony, że mogę nie do końca racjonalnie spoglądać na możliwości zespołu albo konkretne występy.

Wiedział pan wcześniej, że będzie miał niezapomnianą rolę do odegrania w spotkaniu z Niemcami?

– A skąd! Przecież ja nawet nie miałem pojęcia, że w ogóle wejdę na boisko. To znaczy nie miałem pewności, bo trener Nawałka z każdym rozmawiał indywidualnie i każdego rezerwowego przekonywał, że w pewnym momencie może być bardzo potrzebny. Dlatego bardziej niż zaskoczony wejściem na boisko, byłem zdeterminowany, aby dowieźć prowadzenie do końcowego gwizdka. Słowo daję, gdyby ze mną w składzie nie udało się wygrać, tylko mecz z Niemcami skończyłby się na przykład remisem 1:1, to następnego dnia zdałbym sprzęt i zakończył karierę.

Słyszę, że naprawdę nieźle był pan odjechany. Czy w takich okolicznościach można było spokojnie zastanowić się, w jaki sposób wygrać pojedynek z Manuelem Neuerem?

– Akurat w decydującej akcji byłem bardzo przytomny, od początku do końca. Nie wiedziałem, czy Robert zrobi zwód na lewą nogę i sam zechce skończyć akcję, czy poda do mnie. Kiedy już jednak miałem piłkę, wiedziałem, że nie ma sensu strzelać na siłę. Pierwsza myśl była taka, aby strzelać w krótki róg. Ale tam był jeszcze Neuer i istniała możliwość, że zostawi nogę. Nawet przypadkowo. Więc spokojnie przymierzyłem po długim. Na chłodno.

Taka akcja, z założonym kanałem, i świetną wystawą do Kamila Grosickiego jak w meczu ze Szkocją może śnić się po nocach?

– To także dodatek. Nieważne, kto przeprowadza efektowne akcje i strzela gole. Liczy się tylko to, że wygrywamy, zdobywamy punkty i prowadzimy w grupie.

W Gruzji bez pańskich dodatków w postaci bramki, asysty i tak zwanej asysty drugiego stopnia nie byłoby jednak zbyt dobrze.

– Bo to było bardzo trudne spotkanie. Musieliśmy się naorać, żeby pokonać gospodarzy, którzy u siebie zawsze grają twardo. I nigdy w eliminacjach nie przegrali tak wysoko jak z nami. To się teraz liczy, a nie fakt, że dali nam się mocno we znaki w pierwszej połowie. Nikt zresztą nie mówił, że w Tbilisi będzie łatwo.

A pan ma jakąś teorię potwierdzającą regułę, wedle której kadra Nawałki gra katastrofalnie między 15 a 45 minutą, a wyższy bieg wrzuca dopiero po przerwie?

– Chwileczkę, tylko nie katastrofalnie, dobrze?! Nie jesteśmy w tych momentach skuteczni, ale też staramy się realizować taktykę. A czemu nie wychodzi tak, jak byśmy chcieli? Jedyne rozsądne wytłumaczenie jest takie, że my wciąż za mało w siebie wierzymy. A fakt, że gramy o punkty w eliminacjach, jeszcze trochę za mocno wpływa na naszą psychikę. Może nie paraliżuje, ale powoduje, że nie gramy przez 90 minut równo. Zresztą co tu dużo gadać – to jest futbol. Nie wszystko da się racjonalnie wytłumaczyć i nie na wszystko znaleźć zasadę. Gdyby to było takie proste, to ktoś już dawno by to wymyślił i w piłce nie byłoby niespodzianek. A przecież są. I to coraz więcej!

W przerwie w szatni jest jakaś niesamowita atmosfera? Trener włącza wam suszarkę albo podłącza wszystkich pod sprężarkę? Bo wychodzicie niczym odmienieni.

– Nie. Selekcjoner Nawałka jest stonowany, bardzo spokojny i merytoryczny. Oczywiście motywuje, ale przede wszystkim przekazuje uwagi. Konkretne i bardzo precyzyjne. Nie wywiera dodatkowej presji, koncentruje się na analizie. Pewnie też dlatego drużyna ufa mu bardzo mocno.

Czuje się pan po minionej reprezentacyjnej jesieni piłkarzem spełnionym? Uważa pan własną karierę za udaną?

– Nie. I pewnie już do końca, dopóki będę kopał piłkę, nie doświadczę takiego uczucia. Ba, nie uważałbym, że osiągnąłem wszystko, co było do osiągnięcia, nawet wówczas, gdybym trafił do Barcelony. A przecież już nie trafię. OK, ktoś może powiedzieć, i będzie miał rację, że mam ambicje większe niż umiejętności, bo ja sobie z tego doskonale zdaję sprawę, ale fakt, że wciąż czuję niedosyt, najmocniej mnie napędza. Zresztą nie oszukujmy się – sporo wygrałem w kraju, za co dziękuję losowi, niebiosom i wszystkim, którzy mieli wpływ i przyczynili się do tego, ale już do moich zagranicznych osiągnięć można się przyczepić. I osobiście czepiam się siebie nawet często. Wiem, że oddawałem zawsze serce na boisku, a w zamian dostawałem szacunek i zyskiwałem pozytywną energię, ale po stronie plusów i zdobyczy mogło i powinno być więcej.

Czego zatem panu najbardziej brakuje? I jakie cele chciałby jeszcze zrealizować?

– W pierwszej kolejności marzy mi się występ w finałach Euro. To zresztą oczywiste. Chciałbym też jeszcze przynajmniej raz zostać mistrzem Polski. Bo to też piękne uczucie.

Do francuskich finałów mistrzostw Europy pozostało nieco ponad półtora roku. Będzie pan w stanie wytrwać w obecnej dyspozycji kilkanaście kolejnych miesięcy?

– Szczerze? Proszę nie patrzeć tak skrupulatnie w moją metrykę. Bo fakt, że miałem nieudane zagraniczne epizody, ma również pozytywny wymiar. Paradoksalnie, jestem dwa lata do przodu. Te sezony, które uważałem za bezpowrotnie stracone w Austrii i Norwegii, teraz pracują na moją korzyść. Przecież nie zużywałem się wówczas, licznik nie bił, więc na koniec pary powinno mi wystarczyć właśnie o te dwa lata dłużej. Zresztą w ogóle liczę, że jeśli zdrowie dopisze, a prowadzę się teraz niemal wzorowo, utrzymam poziom, na który wskoczyłem w tej rundzie, co najmniej przez trzy, cztery sezony. Pewnie, nie za darmo, będę musiał o taką formę stoczyć heroiczny bój z samym sobą. Mam jednak pewność, iż jestem na tę wewnętrzną walkę przygotowany. Także dlatego, że ostatnio dostałem bardzo dobrą lekcję profesjonalizmu.

Gdzie i od kogo?

– Oczywiście na zgrupowaniu kadry. Kiedy po raz pierwszy wyszedłem na dziadka w kadrze, wydawało mi się, że Lewy podejdzie do niego na luzie. Tymczasem on biegał i walczył o piłkę na pełnych obrotach, z pełnym zaangażowaniem i serduchem. Co ja zresztą mówię? Robert w tym dziadku orał! Naprawdę zasuwał niczym zbity pies. Bardzo mnie tym zaskoczył, ale też wywołał stres. Wtedy złapałem się na tym, że ja wcześniej nie widziałem drużyny, w której najlepsi zawodnicy tak bardzo, i na takiej żyle, przykładali się do treningu. Pamiętam, że po zgrupowaniu przed meczem z Gibraltarem wróciłem do klubu bardzo zmęczony pod względem psychicznym. Dlatego że na każdych zajęciach musiałem nie tylko być w stu procentach skoncentrowany, ale i dawać z siebie maksa, żeby nie odstawać od reszty zespołu.

Naprawdę z Lewandowskiego aż taki zawodowiec?

– Szczerze? Jestem przekonany, że cały ten mityczny Profesjonalizm, którego nikt jeszcze nie widział, mógłby uczyć się od Lewego podejścia do treningu i w ogóle do futbolu. I sporo by się nauczył! Dlatego nie dziwię się, że na przykład Arek Milik jest wpatrzony w Roberta jak w obrazek, i chciałby być taki jak on. Bo nie jest osamotniony… 

Wywiad można przeczytać również w najnowszym numerze Tygodnika „Piłka Nożna”