Milik: Dla nas najważniejszy jest mecz, dla dziennikarzy jazda po Lewym i reszcie!

– Uważam, że dziennikarze mogliby oszczędzić sobie pewnych wypowiedzi. Na temat zawodników także, nie tylko Fornalika. Naprawdę nie jest fajnie, gdy na swój temat słyszy się tylko złe rzeczy. Nie mówię teraz o sobie, lecz wypowiadam się w imieniu innych osób – w rozmowie z PilkaNozna.pl powiedział Arkadiusz Milik.

– Zamieniłem Bayer na Augsburg, do którego zostałem wypożyczony na rok. Chciałbym jak najwięcej grać. Regularna gra i robienie postępów są w tej chwili dla mnie najważniejsze – stwierdził Milik.

Szymon Bartnicki: Jeszcze niedawno zarzekałeś się, że latem nie opuścisz Leverkusen. Skąd ta nagła zmiana decyzji?

Arkadiusz Milik: Myślałem, że pierwsze pół roku w nowym klubie będzie przetarciem, po którym zacznę częściej występować grać. Niestety, rzeczywistość okazała się inna. Zrozumiałem, że nie ma na co czekać, dlatego poszedłem na wypożyczenie.

– Jakie opcje miałeś do wyboru oprócz Augsburga?

– Nie chcę do tego wracać. Jestem w tu, gdzie jestem i tylko to się liczy.

– Nie myślałeś o powrocie do Polski? Na przykład do Legii? Warszawski klub do niedawna walczył o Ligę Mistrzów i potrzebował wzmocnienia siły ognia. Sądzę, że obie strony mogłyby być zadowolone.

– Nie przeszło mi to przez myśl, ponieważ bardzo chciałem zostać w Niemczech. Na rynku niemieckim Bayerowi łatwiej będzie mnie podpatrywać niż w Polsce.

– Znalazłeś już nowe mieszkanie w Augsburgu?

– Tak, ale muszę poczekać z przeprowadzką, by wykończyli mi kuchnię. Do Leverkusen mam daleko, a zostawiłem tam meble. Ciężko będzie je przewieźć, więc będę musiał tam wrócić. (śmiech).

– Analizowałeś już to dlaczego nie wyszło ci w Bayerze?

– Byłem słabszy od Stefana Kisslinga. Długo wierzyłem w to, że będę więcej grał, ale okazało się nie miałem szans w rywalizacji z nim. W tak silnych klubach jak Bayer trenerzy nie pozwalają sobie na częste zmiany. Dlatego odszedłem.

– O umiejętnościach Kisslinga wiedziałeś jednak wcześniej…

– Oczywiście, ale spodziewałem się wszystko potoczy się trochę inaczej.

– Masz pretensje do trenerów, że nie dostawałeś więcej szans?

– Nie, staram się spokojnie do tego podchodzić. Być może tak miało być. Na razie za wcześnie na zbyt daleko idące oceny. Porozmawiamy za pół roku i podsumujemy mój wybór.

– Jednym z przeciwników twojego wyjazdu z Polski był trener Górnika Zabrze Adam Nawałka, który stwierdził, iż było na ciebie za wcześnie. Dziś przyznasz mu rację?

– Z jednej strony tak, z drugiej nie. Pewnych rzeczy, których doświadczyłem w Leverkusen na pewno nikt mi nie zabierze. Przede wszystkim jestem bogatszy o nowe doświadczenia. Na boisku może nie pojawiałem się zbyt często, ale zagrałem mecz w Lidze Europy, wystąpiłem w kilku spotkaniach w Bundeslidze, a przez cały ten czas trenowałem z naprawdę silną drużyną. Liczyłem na więcej, lecz nie sądzę, żeby w pół roku można było zawalić sobie karierę.

– Gdybyś mógł cofnąć czas to…

– Nie patrzę wstecz. Najważniejsze jest tu i teraz.

– Nie żałujesz, że rzuciłeś się na tak głęboką wodę?

– Nie mogę, bo jeśli podjąłem taką decyzję to znaczy, że byłem jej pewien. Może okazała się błędna, może nie – za wcześnie by to oceniać. Gdybym dopiero teraz odchodził z Górnika i trafiłbym do klubu, w którym bym nie grał, to mogłoby dojść do tego, że zmarnowałem rok. Wydaje mi się więc, że wszelkie gdybania są bezsensu.

– Początkowo miałeś dystans do swojej sytuacji w klubie, ale wiem, że w pewnym momencie zaczęła się ona irytować. W jakiej formie psychicznej jesteś obecnie?

– Rzeczywiście, bywały momenty kiedy byłem mocno wkurzony, ale dlatego zmieniłem klub. Nie chciałem siedzieć na ławce czy też zadowalać się występami w końcówkach spotkań.

– Aktualnie jesteś kontuzjowany, ale nigdzie nie znalazłem wiadomości o tym, co ci dolega, a informacje o tym, ile będziesz pauzować są rozbieżne. Mógłbyś je doprecyzować?

– Mam naderwany mięsień. Około miesiąc temu oberwałem w niego kolanem i zebrała się tam krew. Pauzowałem wówczas dwanaście dni, a miało to miejsce przed meczem kadry U-21 z Turcją. Z czasem zapomniałem o bólu, zacząłem trenować, zagrałem we wspomnianym spotkaniu, po którym kontynuowałem treningi. Na jednych z zajęć po strzale poczułem kucie w nodze. Poszedłem na badania, po których znów dalej trenowałem, bo zdaniem lekarzy z Leverkusen z mięśniem było wszystko w porządku. Usłyszałem jednak, że mam problemy z plecami i biodrem, co oznacza, iż przed każdym treningiem mam przechodzić konsultacje medyczne. Po kolejnych badaniach poinformowano mnie, że będę pauzować od czterech do sześciu tygodni. W efekcie doszło do tego, że mój transfer do Augsburga stanął pod dużym znakiem zapytania. Dopiero jak pojechałem do Monachium okazało się, że będę pauzować maksymalnie dwa tygodnie. Podpisałem więc kontrakt i jest duża szansa, że wystąpię już w pierwszym meczu po przerwie na reprezentację, w którym naszym rywalem będzie Freiburg.

– Skoro było już wiadomo, że obecnie nie możesz grać, to po co przyjechałeś na kadrę?

– Przybyłem na zgrupowanie, żeby lekarz sprawdził czy z tym mięśniem rzeczywiście jest tak źle, jak wykazały ostatnie badania. Zostałem więc przebadany, diagnoza potwierdziła się i zostałem odesłany z powrotem.

– Wciąż nie rozumiem celu twojego przyjazdu do Polski.

– Są pewne obowiązki, które trzeba spełniać w naszej reprezentacji, a to był jeden z nich. Zawodnik musi przyjechać i pokazać, że jest kontuzjowany.

– W przeszłości chyba nie zawsze tak było…

– Też mam takie wrażenie, ale ja wykonuję to, co do mnie należy. Zapytałem czy muszę przyjechać – Takie są obowiązki reprezentanta Polski – usłyszałem. To przyjechałem.

– Zanim dowiedzieliśmy się o twojej kontuzji, wśród dziennikarzy pojawiły się głosy, że otrzymałeś powołanie na wyrost. Jak je przyjąłeś?

– Nie śledzę polskich mediów, bo się nie da. Ciągle tylko jazda po selekcjonerze Waldemarze Fornaliku i po kadrze. Nie można na chwilę odpuścić?

– Uważasz, że krytyka reprezentacji Polski jest bezpodstawna?

– Nie chcę tego komentować, bo to nie moja rola. Uważam jednak, że dziennikarze mogliby oszczędzić sobie pewnych wypowiedzi. Na temat zawodników także, nie tylko Fornalika. Naprawdę nie jest fajnie, gdy na swój temat słyszy się tylko złe rzeczy. Nie mówię teraz o sobie, lecz wypowiadam się w imieniu innych osób.

– Chcielibyśmy was chwalić, ale na pochwały trzeba zasłużyć…

– Zdaję sobie z tego sprawę. Domagam się jednak szacunku i przedstawiania faktów. Zdarza się, dziennikarze mijają się z prawdą.

– Atakujesz dziennikarzy, tymczasem kibice też tracą już cierpliwość, czego najlepszym dowodem jest to, że ostatnio schodzącego z boiska Lewandowskiego żegnali gwizdami. Oni też przesadzają?

– Trochę tak. Robert na to nie zasługuje, bo często nie gra dla siebie tylko dla całego zespołu. Jak ma piłkę to podchodzi do niego więcej zawodników, co sprawia, że innym gra się łatwiej.

– We wtorek „Fakt” poinformował, że że Robert Lewandowski się obraził i nie chce rozmawiać z dziennikarzami.

– I bardzo dobrze. To jego sprawa. Zresztą w „Fakcie” nie zawsze piszą prawdę.

– Naprawdę uważasz, że reprezentant Polski ma prawo obrażać się za krytykę?

– Lewy się nie obraził, a po prostu unikał rozmów, chcąc skoncentrować się na najbliższym spotkaniu. Taki zawodnik jak on ma gdzieś, co napiszą o nim w jednej czy w drugiej gazecie. Tak mi się przynajmniej wydaje. On chce się skupić na swojej pracy, co mnie nie dziwi. Dla piłkarzy najważniejszy jest mecz z Czarnogórą, dla dziennikarzy jazda po Lewandowskim i reszcie kadry. Przedstawiciele mediów mogliby postarać się o lepszą atmosferę wprowadzając więcej optymizmu, bo przed nami przecież mecz o wszystko.