Najdroższy kot w worku

Pozyskanie 19-letniego zawodnika, w gruncie rzeczy szerzej nieznanego, za tak olbrzymie pieniądze, nawet w napompowanej kasą z telewizji Anglii wzbudziło kontrowersje. Martial został trzecim najdroższym zawodnikiem w historii United, drożsi byli tylko Angel di Maria i Juan Mata, tańszy między innymi Rio Ferdinand. Pozycja Maty w tym zestawieniu jest jednak zagrożona, ponieważ kwota transferu Martiala może wzrosnąć do 58,8 milionów w zależności od jego osiągnięć w drużynie i z drużyną Czerwonych Diabłów – na przykład jeśli napastnik zdobędzie Złotą Piłkę. Francuz już jest najdroższym nastolatkiem w historii futbolu, a jeśli klub z Old Trafford rzeczywiście będzie musiał dopłacić, wówczas zostanie drugim najdroższym zawodnikiem sprowadzonym do Wielkiej Brytanii. Więcej trzeba było zapłacić tylko za Di Marię, ale Argentyńczyk miał za sobą sukcesy klubowe i z reprezentacją, miał ugruntowaną pozycję. Tymczasem Anthony w momencie transferu nawet nie miał na koncie debiutu w dorosłej kadrze Francji. Żeby przejść badania i podpisać kontrakt musiał otrzymać od Didiera Deschampsa pozwolenie na chwilowe opuszczenie zgrupowania Francuzów (dostał pierwsze powołanie) przed towarzyskimi meczami z Portugalią i Serbią. Grał za to w kadrze U-21, ale jak słusznie zauważył „The Telegraph”: – Goli strzelonych dla reprezentacji do lat 21 przez Martiala nie ma sensu liczyć, bo wiecie, to są dzieci. Transfer Martiala nie wzbudził wielkich emocji wśród kibiców United, bo nikt nie wie kim on w ogóle jest.

Francji odebrało mowę

Szaleństwo transferowe w Anglii to nic nowego. Z tym że nie do końca, bo po raz pierwszy w zimowym i letnim oknie transferowym kluby Premier League dotarły do magicznej granicy miliarda funtów przeznaczonych na wzmocnienia w jednym roku: – Patrząc na inne czołowe ligi w Europie, wydatki brutto i netto klubów Premier League tego lata były dwa razy większe niż w jakiejkolwiek innej lidze. Siłą napędową tego mechanizmu są rzecz jasna wzrost wartości i dystrybucja praw mediowych w Anglii – skomentował Alex Thorpe ze sportowego ramienia firmy Deloitte. Jako że nowy kontrakt telewizyjny wejdzie w życie z początkiem kolejnego sezonu, już teraz eksperci zakładają, że w letnim oknie transferowym przed rozgrywkami 2016-17 kluby Premier League już bez pomocy okna zimowego przeznaczą na wzmocnienia miliard funtów – w tym stanęło na 870 milionach.

Czy w takiej sytuacji można się dziwić, że Manchester United wydaje taką kasę na zawodnika szerzej nieznanego, nawet jeśli we Francji Martial porównywany jest do Thierry’ego Henry’ego? Można, 36 milionów funtów za piłkarza dopiero wchodzącego do seniorskiego futbolu to horrendum nie tylko z polskiej perspektywy. Francuski dziennikarz Philippe Auclair w rozmowie z BBC był w szoku: – We Francji, kiedy okazało się za jakie pieniądze Martial przechodzi do Manchesteru United, wszyscy byli oszołomieni. Odebrało nam mowę. Jeśli zapytacie ludzi we Francji czy były już piłkarz AS Monaco jest wart takich pieniędzy, odpowiedź może być tylko jedna – nie jest. Trudno oszacować co Martial może osiągnąć, jak może się rozwinąć, za wcześnie na to.

Naznaczony przez Van Gaala

– Cena za Martiala jest duża. Ale to nie wina chłopaka. Potrzebuje szansy. Jest młody – skomentował na Twitterze przenosiny Francuza na Old Trafford były znakomity obrońca Czerwonych Diabłów, dziś ceniony ekspert Gary Neville. Winę ponosi oczywiście Van Gaal, który całe lato szukał zawodnika na pozycję numer dziewięć, ale nie mógł znaleźć, bo kolejne kluby lub piłkarze odmawiali. Także dlatego że sposób w jaki Holender rozstaje się z zawodnikami jest daleki od eleganckiego – wyjątkowymi względami Holendra cieszy się Rooney, on jest poza wszelkim podejrzeniem, bo Van Gaal wie, że jeśli straci Roo, straci też posadę. Sprowadzenie Martiala wygląda trochę na akt desperacji Van Gaala. Nie chodzi o umiejętności Francuza, ale znów o cenę. Inna sprawa, że Monaco grało twardo, oferta na około 30 milionów funtów, którą w imieniu Chelsea Londyn złożył dyrektor techniczny klubu ze Stamford Bridge Michael Emenalo została odrzucona. Tyle że na 19-letniego, urodzonego w Paryżu, grającego w stolicy Francji w klubie CO Les Ulis podobnie jak Henry atakującego, Van Gaal sprowadził przy okazji wielką presję. Każda kolejna minuta bez gola, każdy bez niego mecz w barwach Manchesteru United, będzie powodował, że dyskusja o kwocie transferu i jej zasadności będzie wracała. Szybki, dobrze panujący nad piłką i silny zawodnik, ale mający braki wytrzymałościowe, bo rzadko we Francji rozgrywał pełne mecze (35 w Ligue 1 w zeszłym sezonie, ale tylko 3 w pełnym wymiarze:. – Czasami brakuje mu paliwa – mówił o nim kiedyś były trener Monaco Claudio Ranieri), został naznaczony. Nie będzie traktowany jako inwestycja na przyszłość, jak Cristiano Ronaldo, za dużo kosztował, musi zdobywać bramki tu i teraz. A w Monaco długo nie grał w roli klasycznej dziewiątki, bliżej mu było do pozycji skrzydłowego. Nie strzelał masy goli, a za chwilę będzie z tego rozliczany. Niektórzy twierdzą, że ma jednak smykałkę do zdobywania bramek, wykańcza akcje w trybie slow-motion, jest opanowany, widzi co robi bramkarz. Był nominowany do nagrody dla najlepszego młodego zawodnika Ligue 1, ale jej nie zdobył, zgarnął mu ją sprzed nosa Fekir z Lyonu…

– Jest silny i ma odpowiednią mentalność, może zostać zawodnikiem, który będzie miał ogromny wpływ na rozgrywki międzynarodowe – charakteryzował Francuza z kolei kolega z Monaco Joao Moutinho. Tyle że: może nie znaczy, że już jest. „The Telegraph” celnie zauważył: – Pewnego razu, kiedy żyliśmy w czasach, w których klub wydawał około 35 milionów funtów na zawodnika, i istniała bardzo duża szansa, że będziemy choć trochę wiedzieli kim jest. Wtedy pojawił się Anthony Martial i wszystko zmienił.

Przemysław Pawlak

Artykuł ukazał się w najnowszym numerze tygodnika „Piłka Nożna”!