Ligi w Europie Świat

29.03.2016 08:22

Najlepsi na świecie 1956-2016. Król

Król żyje i ma się dobrze. W ubiegłym roku skończył 75 lat, a Królem nazywany jest właściwie od półwiecza. Próbowali kąsać go co prawda ci mali Argentyńczycy na literę M, ale pozycja Edsona Arantesa do Nascimento w historii światowego futbolu jest niezagrożona. Pele to Pele – był jedyny, pozostaje najlepszy… Tak właśnie miał zaczynać się ten tekst. Ale nie będzie. Bo w plebiscycie na 60-lecie „PN” zwyciężył jednak DIEGO ARMANDO MARADONA!

Kolejny duży klub zagiął parol na Arkadiusza Milika – KLIKNIJ!

Przez sześćdziesiąt lat wydarzyło się chyba wszystko co najlepsze i najważniejsze w światowym futbolu. To doskonały czas, by wskazać jego głównych bohaterów, choć siłą rzeczy musi być to tylko zabawa. Nie można zmierzyć, który był najlepszy. A nawet, który najszybciej biegał, najmocniej kopał, miał najlepszą technikę. Poproszony o wskazanie tego jedynego Andrzej Strejlau nie potrafił tego uczynić, nie bez racji i rzeczowo argumentując: – Różne epoki, różny rozwój myśli trenerskiej, nawet wspomagania medycznego. Można porównywać w ramach jednej dekady, ale nie wszystko naraz. Ciekawsze są niuanse: w czym lepszy był świetnie zbudowany Eusebio od wątłego Messiego lub na odwrót. To są pytania! Prawda jest taka, że oni wszyscy byli i są wielcy. Bez nich my nie mielibyśmy pracy, a kibice radości.

13 WSPANIAŁYCH

To akurat wszystko prawda, lecz skoro futbol to najważniejsza z rzeczy nieważnych, należało do sprawy podejść poważnie. Najpierw wyselekcjonowaliśmy grono 13 wielkich piłkarzy i z tego zbioru każdy z jurorów mógł wskazać jedno nazwisko. W większości wypadków nie trzeba było nawet podsuwać ściągawki, każdy miał w głowie to jedno nazwisko od dawna. Dla porządku jednak pełna lista: Franz Beckenbauer, Bobby Charlton, Cristiano Ronaldo, Johan Cruyff, Alfredo Di Stefano, Eusebio, Diego Maradona, Leo Messi, Pele, Michel Platini, Marco Van Basten, Xavi, Zinedine Zidane. To oni, naszym zdaniem, kreowali i rządzili światowym futbolem w latach 1956-2016.

A propos 13-stki. Tyle tytułów mistrza świata mają w sumie federacje Włoch (jednak dwa zdobyte jeszcze w latach 30.), Brazylii i Niemiec, tymczasem wśród nominowanych są tylko Pele, Beckenbauer i żadnego Włocha. Czy zatem popełniamy błąd? W takim razie konia z rzędem temu, kto wskaże pokrzywdzonego piłkarza z Italii. Niemcy? – To przecież w zespołowości tkwi od zawsze ich siła, tudzież dyscyplinie, taktyce, waleczności, dopiero w dalszej kolejności liczyły się indywidualności. Zresztą gdy Włosi sięgali po mistrzostwo w 1982 roku, na ustach wszystkich był Paolo Rossi, ale to druga linia albo nawet defensywa zadecydowała o sukcesie. Ich jednak nie wskażemy, nie zapadli aż tak w zbiorowej pamięci. Kto pamięta dziś greckich mistrzów Europy z 2004 roku? Jeśli już to ich trenera Otto Rehhagela – tłumaczy Stefan Majewski, który nawiasem mówiąc ze słynnym niemieckim trenerem pracował, więc i zapamiętać mu łatwiej.

Jury złożone z grona ekspertów było możliwie szerokie i obiektywne. Dobrane nieprzypadkowo – z członków redakcji „PN”, ekspertów i dziennikarzy spoza, byłych piłkarzy, trenerów, selekcjonerów… Umowną granicą był przynajmniej 1976 rok urodzenia (chociaż raz nie trzeba niczego zazdrościć młodszym…), dający nadzieję, że juror świadomie odbierał futbol w czasach przynajmniej Maradony.

Możliwość komentowania została wyłączona.