Ligi w Europie La Liga

29.09.2014 08:00

Nasi za granicą: Jak Jan Urban odbudowuje Osasunę

Polscy trenerzy rzadko otrzymują szansę pracy w zagranicznym klubie, a już szczególnie w silnych piłkarsko krajach europejskich. Z naszych rodaków takie oferty czasami dostają szkoleniowcy, którzy wcześniej grali tam w piłkę. Tak jest również w przypadku Jana Urbana, trenera hiszpańskiej Osasuny Pampeluna, gdzie kiedyś grał, a potem szkolił młodzież. W latach 2007-13 pracował jednak w klubach naszej ekstraklasy.

ROZMAWIAŁ ZBIGNIEW MROZIŃSKI

Czy trzeba było mieć w swoim CV tytuł mistrza Polski wywalczony z Legią Warszawa, żeby zostać zatrudnionym w drużynie seniorów Osasuny, która kilka tygodni wcześniej spadła z Segunda Division?
Każdy sukces pomaga trenerowi znaleźć nową pracę – mówi Jan Urban. – Nie zdarza się często Polakowi otrzymać ofertę z zagranicy. Dlatego jeśli pojawia się taka propozycja, to należy z niej skorzystać, bo przecież nowych szkoleniowców co roku wszędzie przybywa, a klubów wciąż jest tyle samo.

A gdyby zespół z Pampeluny zdołał się utrzymać w Primera Division, to taką propozycję także by pan otrzymał?
Podejrzewam, że nie, bo wtedy na swoim stanowisku pozostałby zapewne Javi Gracia. Dopiero gdyby nie poszło mu w kolejnych rozgrywkach, mogłaby odżyć sprawa zmiany trenera. Tak zdarzyło się rok temu, gdy już na początku września Jose Luisa Mendilibara zastąpił wspomniany Gracia. W ich przypadku praca w Osasunie stanowiła jednak dobrą rekomendację, bo w tym sezonie prowadzą drużyny z La Liga – Mendilibar jest w Levante, Gracia zaś w Maladze. Co ciekawe, Gracia urodził się w Pampelunie, stolicy Nawarry obejmującej część historycznego Kraju Basków, z którego z kolei jest Mendilibar. Bo w Osasunie często stawia się na ludzi związanych z regionem. Kilka lat temu trenerem Osasuny był Jose Cuco Ziganda, który jest wychowankiem Osasuny, gdzie zresztą przez pewien czas razem graliśmy. Teraz Cuco prowadzi rezerwy baskijskiego Athleticu Bilbao.

A pan miał propozycje z innych zespołów hiszpańskich?
Nie było takich. Wprawdzie od dawna jestem związany z Hiszpanią, bo kilka sezonów tutaj grałem nie tylko w Osasunie, ale również w Valladolid i Toledo, tyle że to było ponad 20 lat temu i ludzie już o tym zapomnieli. Nie oszukujmy się, wcześniej nie prowadziłem tutaj drużyny seniorów, a jak się nie ma nazwiska znanego w świecie trenerskim, to trzeba od nowa wyrabiać sobie markę i pozycję zawodową. Piłkarzy w drużynie jest wielu, a pierwszy trener może być tylko jeden. Poza tym jest niesamowita konkurencja i trudno znaleźć zajęcie nie tylko w Primera Division, ale też w drugiej czy trzeciej lidze.

To dlatego hiszpańscy trenerzy przyjeżdżają nawet do Polski, bo przecież Jose Maria Bakero prowadził drużyny Polonii Warszawa i Lecha Poznań, Pacheta trenował piłkarzy Korony, teraz zaś Angel Perez Garcia jest w Piaście Gliwice.
Akurat duży wpływ na zainteresowanie hiszpańskimi trenerami na pewno miały tytuły mistrza świata i Europy zdobywane w ostatnich latach przez reprezentację oraz sukcesy klubów w europejskich pucharach. Bo nie tylko Real Madryt i FC Barcelona, ale także Atletico Madryt, Sevilla FC oraz Athletic Bilbao osiągają ostatnio dobre wyniki w rozgrywkach międzynarodowych. Gdyby polskie drużyny regularnie kwalifikowały się do Ligi Europy albo – jeszcze lepiej – uczestniczyły w rozgrywkach Champions League, a reprezentacja osiągała sukcesy, to na pewno również nasi trenerzy cieszyliby się zainteresowaniem w Europie. Muszą być wyniki, i wówczas pojawią się oferty dla polskich szkoleniowców. Moim zdaniem przynajmniej dwie nasze drużyny powinny się kwalifikować do Ligi Europy. W tym roku poza Legią blisko tego był także Ruch Chorzów.

Wynika z tego, że panu w podjęciu pracy w Osasunie pomogło również to, że w poprzednim sezonie z Legią dotarł pan do ostatniej rundy eliminacyjnej Ligi Mistrzów, a potem uczestniczył w rozgrywkach fazy grupowej Ligi Europy. Nie zapominajmy, że jako trener jest pan jednak wychowankiem hiszpańskiego systemu.
W Hiszpanii zaczynałem jako trener, ale była to praca z drużynami juniorów i młodzieżowymi. Natomiast w profesjonalnym futbolu zadebiutowałem i na szersze wody wypłynąłem dopiero w Legii Warszawa. Z drugiej strony świat tak się zmienił, że teraz nic nie można ukryć, praktycznie każdy trener może przyjechać do Hiszpanii i obserwować treningi najlepszych drużyn tego kraju.

Pan, pracując w Polsce, w swoim sztabie również miał Hiszpanów, a Jose Antonio Vicuna, czyli Kibu, jest pana asystentem również w Osasunie. Ile już lat trwa wasza współpraca?
Ósmy rok, zaczęliśmy podczas mojej pierwszej kadencji w Legii. Bo chociaż znaliśmy się wcześniej z Osasuny, to tutaj wcześniej razem nie pracowaliśmy. Można powiedzieć, że w codziennej pracy dobrze się uzupełniamy.

Czy to prawda, że Osasuna ma problemy finansowe?
Problemy – to jest delikatnie powiedziane. Zadłużenie sięga 70 milionów euro, a niedawno było jeszcze wyższe. Sytuacja nie jest za dobra i dlatego trzeba było się pozbyć kilkunastu piłkarzy. Jedni otrzymywali kartę, gdy zrezygnowali z zaległego uposażenia, innych wypożyczono, bo klub nie był w stanie płacić im tyle, ile dotychczas. Za darmo odeszli między innymi obrońcy: Joan Oriol do Blackpool, Alejandro Arribas do Sevilli, z pomocników David Timor przeszedł do Valladolid, a tuż przed zamknięciem letniego okna transferowego Chilijczyk Francisco Silva został wypożyczony do FC Brugge, z prawem pierwokupu przez Belgów, zaś Patxi Punal zakończył karierę. Napastnik Javi Acuna wybrał się natomiast do Watfordu. Niektórzy zostali sprzedani i na przykład napastnik Oriol Riera za 2,5 miliona euro przeszedł do Wigan Athletic, a bramkarz Andres Fernandez za 1,6 miliona do FC Porto.

Specjaliści od futbolu hiszpańskiego twierdzą jednak, że mimo takich trudności udało się panu zebrać solidną grupę zawodników.
Dziewięciu bodaj zawodników z obecnej kadry ma za sobą grę w Primera Division. Zatrzymaliśmy doświadczonego napastnika Nino, który chciał zakończyć karierę, ale udało się go namówić, żeby został i już w meczu inauguracyjnym wygranym 2:0 z rezerwami Barcelony strzelił dwa gole. Po kilku latach wrócił do nas obrońca Javi Flano, bo jego brat bliźniak Miguel Osasuny nie opuszczał. Przypomnę, że obaj grali w drużynie Osasuny, która zdobyła młodzieżowe mistrzostwo Hiszpanii, gdy byłem trenerem tego zespołu. Z Kuwejtu sprowadziliśmy uczestnika ostatniego mundialu irańskiego pomocnika Javada Nekounamę, który zdobył dla nas bramkę w trzeciej kolejce Segunda Division, gdy przegraliśmy u siebie 1:3 z Deportivo Alaves.

Natomiast wcześniej osiągnęliście szczęśliwy remis 1:1 z Saragossą.
Szczęśliwy, bo wyrównującego gola strzeliliśmy dopiero w czasie doliczonym przez sędziego. Ale wcześniej mój zespół spisywał się dobrze i z przebiegu gry korzystny wynik należał się nam o wiele wcześniej. Mało tego, powinniśmy prowadzić 1:0, ale niestety sędzia nie uznał prawidłowo strzelonego gola, a potem do siatki trafił zawodnik zespołu gospodarzy dopingowanego przez 22 tysiące widzów.

Jakie nadzieje wiążecie z trwającymi rozgrywkami?
Gdy jeszcze przed rozpoczęciem sezonu dziennikarze zrobili ankietę wśród kibiców, wyszło, że będziemy grali o utrzymanie w Segunda Division.

Czy to prawda, że w przypadku Osasuny kibice są jej wielkim atutem?
Są mocno związani z klubem. Mimo spadku do Segunda Division na mecze przychodzi nawet ponad 15 tysięcy widzów. Zresztą mamy aż 13 tysięcy członków klubu, a taką liczbą nie mogą się nawet pochwalić niektóre zespoły Primera Division.

To kibice Los Rojillos byli zwolennikami zatrudnienia właśnie Jana Urbana w roli trenera Osasuny?
Zanim mnie zatrudniono, w sondzie otrzymałem 70-procentowe poparcie ze strony kibiców. To na pewno miłe, że mnie szanują, a potem byli wdzięczni za to, że zdecydowałem się na objęcie zespołu mimo trudnej sytuacji finansowej i kadrowej.

Gdzie jest wyższy poziom: w polskiej ekstraklasie czy w Segunda Division?
Myślę, że jest zbliżony. W Segunda Division gra wielu reprezentantów krajów Azji i Afryki.

Kto jest zatem faworytem do awansu?
Poziom ligi jest wyrównany, więc myślę, że tak jak w poprzednim sezonie rywalizacja o awans będzie trwać do końca. Wiele klubów wzmocniło się rzutem na taśmę w końcówce okna transferowego i jeszcze trudno ocenić ich potencjał. Największy budżet, najlepszych piłkarzy oraz aż 35 tysięcy socios ma inny spadkowicz z Primera Division – Betis Sewilla, tyle że z czterech pierwszych meczów aż dwa przegrał. Po spadku trzeba się mentalnie przestawić, siła tkwi w zespole, a nie w indywidualnych umiejętnościach piłkarzy. W poprzednim sezonie Mallorca po spadku z Primera Division miała budżet 25 milionów euro, czyli tyle, ile teraz ma mistrz Polski Legia Warszawa, a potem miała problemy z utrzymaniem. Tutaj nikt nikomu niczego nie daruje.

A budżet Osasuny jest tajemnicą?
Nie, każdy może sprawdzić na stronie internetowej klubu. To 12 milionów euro, więc trochę kasy nam brakuje.

Kiedyś w Osasunie grali polscy piłkarze, poza panem również Roman Kosecki, Jacek Ziober, Ryszard Staniek i Mirosław Trzeciak. Czy w pańskich planach jest powrót do zatrudniania rodaków?
Dlaczego nie? Jesteśmy jednak w takiej sytuacji, że interesują nas zawodnicy z kartą na ręku albo tacy, których można wypożyczyć. W letnim oknie transferowym chciałem, żeby do nas przyszedł z Legii Kuba Kosecki. W jego przypadku istniała taka możliwość, ale ostatecznie do transakcji nie doszło i zostaliśmy ze swoimi problemami.

Kosecki został w Legii, która w tym sezonie zamierza w Lidze Europy osiągnąć coś więcej niż rok temu, gdy pod pana kierunkiem wygrała tylko jeden mecz grupowy. A i to dopiero ostatni, z Apollonem Limassol.
Nie wyszliśmy z grupy, bo Lazio Rzym i Trabzonspor były lepszymi od nas drużynami i pod tym względem zdania nie zmieniłem od tamtej pory. Mam nadzieję, że teraz Legia pokaże taki efektowny futbol jak w meczach eliminacyjnych Ligi Mistrzów z Celtikiem Glasgow. Poza tym powinno procentować doświadczenie nabyte w poprzednim sezonie.

Tak rozpaczano, że w tym sezonie Legia nie awansowała do Ligi Mistrzów, a przecież w poprzednim sezonie byliście bliżej fazy grupowej tych rozgrywek, bo odpadliście dopiero w play-offach.
W rewanżowym meczu ze Steauą straciliśmy dwa gole już w pierwszych dziewięciu minutach i potem musieliśmy gonić, co się udało dopiero w czasie doliczonym przez sędziego, lecz rezultat 2:2 przy remisie 1:1 w pierwszym spotkaniu w Bukareszcie dawał awans mistrzom Rumunii. Jestem ciekaw, jak oni zagraliby, gdyby w Warszawie do przerwy było 0:0, a nie 2:0 dla nich…

Czy trener nie wie, że zawodnik nie może wyjść na boisko, bo ma karę za kartki z poprzedniego sezonu?
Powiem tak: powinien wiedzieć, a jeśli istnieje jakaś problematyczna sytuacja, nie powinien wystawiać zawodnika na ostatnie cztery minuty, gdy drużyna prowadzi w dwumeczu 6:1. Co nie zmienia mojej opinii, że kara walkoweru Legii w meczu rewanżowym z Celtikiem była zbyt wysoka w stosunku do przewinienia.

A kto będzie rywalizował w tym sezonie o mistrzostwo Hiszpanii?
Cieszę się, że mistrzowskie Atletico Madryt mimo odejścia kilku czołowych zawodników sprowadziło w ich miejsce nowych interesujących piłkarzy i znowu powinno być równorzędnym rywalem w walce o tytuł dla hegemonów, czyli Barcelony i Realu Madryt. Moim zdaniem w tym sezonie znowu walka o tytuł powinna się rozegrać między tymi trzema zespołami. 

Wywiad opublikowano także w tygodniku Piłka Nożna

Możliwość komentowania została wyłączona.