Noty Polaków: Wielki Fabiański, wzrósł kurs Grosika. Nasi bohaterowie!

Łukasz Fabiański – 5,5. Wyłapał wszystko, co leciało w kierunku jego bramki, poza niemożliwym do odbicia strzałem Shaqiriego. Parada przy uderzeniu Rodrigueza z rzutu wolnego to było coś wspaniałego, podobnie jak odbicie piłki po strzale głową Derdiyoka w dogrywce. Koncentracja widoczna była w jego oczach i ruchach. Świetnie wznawiał grę dalekim wykopem bądź wyrzutem.

Łukasz Piszczek – 4,5. W pierwszej połowie był mało wyrazisty pod obiema bramkami. Za to w drugiej dał lekcję gry w defensywie. Na odcinku drogi do bramki Fabiańskiego, za który odpowiadał, postawił biało-czerwony szlaban i nic nie miało prawa przejść. Maestro! Do przodu zdecydowanie ruszył raz, w 120 minucie i był bliski zdobycia bramki.  

Kamil Glik – 4. Mistrz asekuracji, ustawiania się, antycypacji, pokazał swoje walory po raz czwarty z rzędu. Słabiej wychodziło mu rozpoczynanie akcji, raz nie utrzymał linii spalonego. Ale nic to, nic to…

Michał Pazdan – 4,5. Zaczął od interwencji w stylu piranii, czyli swoim. Potem zaliczył jeszcze kilka podobnych. Gdy rywale przyspieszali przed naszą bramką, nagle wszyscy zmieniali się w Pazdanów i rzucając się w stylu Tadeusza Rejtana pod nogi Szwajcarów oddalali niebezpieczeństwo. Oto, co się nazywa wziąć przykład!

Artur Jędrzejczyk – 3,5. Wziął Shaqiriego na tak krótką smycz, że gwiazdor rywali bardzo szybko zaczął szukać sobie miejsca na drugim skrzydle (Szwajcar zemścił się za to doskonałą kiwką w dogrywce). Gorzej radził sobie z Lichtsteinerem i jego akcjami. Ale to przecież wyższa szkoła jazdy. Zanotował wiele udanych interwencji, ale jego strona nie była szczelna, przeciekała.  

Jakub Błaszczykowski – 5. Od początku do końca meczu podejmował bardzo dobre decyzje z piłką u nogi. To on został pierwszy złośliwie sfaulowany przez Szwajcarów – wyczuli, kto jest siedzącym na tylnym fotelu kierowcą biało-czerwonego wehikułu. Przy golu wykazał się zimną krwią i klasą. Kuba wie, że to ostatni turniej, na który przyjeżdża w dobrym dla piłkarza wieku i jeśli nie teraz, to nigdy. Gra po profesorsku. Niemniej trzeba wytknąć, iż w drugiej połowie oraz w dogrywce Kuba nie nadążał za Ricardo Rodriguezem, gdy ten ruszał do ataku. Zabrało sił?

Grzegorz Krychowiak – 4. Przestrzelił głową po rzucie rożnym Arkadiusza Milika w 29 minucie. Dał się oszukać Schaerowi przy kornerze dla Szwajcarów kilka minut później. Naprawił w tym meczu wiele błędów kolegów, ale i sam dał partnerom trochę pracy. Gdy rywale w drugiej połowie atakowali pozycyjnie, zmienił się w mistrza mądrego stania na boisku. Raz jednak ustawił się głupio i Szwajcarzy wyrównali.

Krzysztof Mączyński – 3,5. Nie tracił głowy. Podawał zazwyczaj do najbliżej stojącego partnera, ale nie można go za to przecież krytykować, bo każdy z kolegów ma większe umiejętności indywidualne. Raz spróbował strzału, nie wyszło. Trybik w maszynie, piłkarz numer jedenaście, ostatni do składu, Ala taki ostatni, jakiego chciałby mieć każdy trener.

Kamil Grosicki – 5. Od początku bardzo aktywny, ale przy tym odpowiedzialny. Nie podejmował ryzyka, czekał na błąd Szwajcarów. Jednak kiedy zaszła potrzeba, szedł na całość. Brawa za drybling z 26 minuty, brawa za natychmiastową decyzję o strzale w 31, choć nie trafił. Jego majstersztykiem była asysta przy golu Błaszczykowskiego. Potem spróbował uderzenia przewrotką. Do końca szarpał. Wielki mecz Grosika, którego kurs jeszcze wzrósł.

Arkadiusz Milik – 3,5. Jak zwykle zaczął od zmarnowania doskonałej okazji bramkowej, tym razem stuprocentowej, bo miał przed sobą pustą bramkę. Drugą spartolił w 33 minucie. Na własne życzenie nie jest liderem klasyfikacji snajperów imprezy. Brawa za sprawne dreptanie obok Xhaki i wyłączenie go z gry oraz za inteligentny unik przy akcji bramkowej.

Robert Lewandowski – 3,5. Kapitalnie zaczął, dwa razy zabierając piłkę rywalom. Do końca był Mieczem Damoklesa wiszącym nad ich głowami. Nie spadł. Ale jeśli ktoś chce go skrytykować, niech wyobrazi sobie, że na środku polskiego ataku gra Roman Zozulia.  

Tomasz Jodłowiec – 3. Rozgrzewał się bardzo długo, ale trener jakoś nie mógł się zdecydować na wpuszczenie go na boisko. Niepotrzebnie się bał, bo legionista nie popełnił błędu.  

Sławomir Peszko – 3. Zaraz po wejściu dał się ograć i musiał faulować. Nie było to mądre. Potem jednak już pracował ciężko i z głową.   

Leszek Orłowski