Polska Ekstraklasa

19.03.2017 14:05

Odjidja-Ofoe dla PN: Nie tłumaczyłem się z podziwu dla Zizou

Zaczął źle. Miał łatkę najlepiej zarabiającego zawodnika ekstraklasy, więc tematem szydery w środowisku stała się jego nadwaga. Po kilku tygodniach Vadis Odjidja-Ofoe wyrósł jednak na czołowego piłkarza ligi, a zdaniem wielu najlepszego od lat, a może i w historii, obcokrajowca.

ROZMAWIAŁ MICHAŁ CZECHOWICZ
Follow @MJCzechowicz

– Należysz do pierwszego pokolenia piłkarzy wyrosłego po reformie belgijskiego systemu szkolenia, który w Polsce dla wielu uchodzi za wzór. Dlaczego jest tak wyjątkowy?
– Wychowuje wielu piłkarzy z dużymi umiejętnościami trafiających potem do bardzo dobrych klubów, a reprezentacja Belgii osiąga coraz lepsze wyniki – wylicza pomocnik Legii (na zdjęciu). – Te elementy muszą iść w parze, kiedy oceniamy skuteczność całego systemu. Efekty widać od około dziesięciu lat. Prace zaczęto od przestawienia torów funkcjonowania piłki nożnej w Belgii na szkolenie młodzieży. Uznano, że to element brakujący do sukcesu, nad którym trzeba popracować – od umiejętności czysto piłkarskich do przygotowania psychologicznego. Oglądając mecze drużyn młodzieżowych w Belgii, widzisz wiele talentów rywalizujących na boisku i w tle walkę klubów, które ciągle chcą się rozwijać, inwestując w infrastrukturę, szkolenie, a także trenerów. Po osiągnięciu pierwszych sukcesów zaczęto zastanawiać się, jakie kroki powinny być następne, żeby system był jeszcze lepszy.

– W listopadzie 2007 roku reprezentacja Polski wygrała 2:0 z Belgią, zapewniając sobie awans do finałów Euro 2008. Wtedy twoja reprezentacja znajdowała się w kryzysie, a początkiem lepszych czasów był udział drużyny młodzieżowej w igrzyskach olimpijskich w Pekinie w 2008 roku. Byłeś w tym zespole obok Vincenta Kompany’ego, Marouane’a Fellainiego, Kevina Mirallasa czy Mousy Dembele.
– Wiedzieliśmy, że mamy solidny zespół i dobrych zawodników. Odnieśliśmy sukces, chociaż na czwarte miejsce zawsze patrzy się z niedosytem. W ogólnym rozrachunku rozegraliśmy jednak bardzo dobry turniej, osiągając największy od lat sukces belgijskiego futbolu. Zwróciliśmy uwagę kibiców, którzy dostrzegli w nas nową nadzieję na zwycięstwa i na sukcesy w przyszłości. Na przykład w ćwierćfinale wygraliśmy wtedy z Włochami. Od kilku lat pierwsza reprezentacja Belgii walczy z każdym zespołem na świecie jak równy z równym, ale wtedy to była niespodzianka.

– W belgijskim systemie każdy z klubów miał w 80 procentach stosować się do wytycznych federacji, a swoim know-how zapełnić pozostałe 20 procent zajęć. To wystarczy, żeby odróżnić wychowanka Anderlechtu Bruksela od na przykład Standardu Liege?
– Rozpoczęcie szkolenia z tego samego pułapu gwarantuje wszystkim dobry start. Efekty widać między innymi w reprezentacji, gdzie piłkarzom łatwiej zgrać się i zrozumieć na boisku. Moim zdaniem w futbolu wyróżnikiem jest kreatywność, wnoszenie własnego pomysłu do gry, i to zostało mi wpojone w Anderlechcie. Dlatego te 20 procent, mimo że wygląda skromnie, jest bardzo ważne. Trenerzy mogą skupić się na wycinku pracy i lepiej reagować na to, czego potrzebują zawodnicy na danym etapie. Przez lata w akademii odbyłem mnóstwo zajęć prowadzonych przez byłych piłkarzy lub doświadczonych szkoleniowców w grupie maksymalnie czterech, pięciu osób. Wtedy pracowaliśmy nad detalami. Na każdego z nas patrzono indywidualnie i zastanawiano się: czego potrzebuje, żeby być jeszcze lepszym?

– Na przykład?
– Codziennie po szkole mieliśmy dodatkowe zajęcia z jednej specjalności: przyjęcie piłki, strzały, woleje, gra lewą nogą. I tak przez trzy tygodnie.

– Tylko uderzenia z woleja przez trzy tygodnie?
– Dokładnie. Dodatkowo ćwiczyliśmy na ściance z narysowanymi numerami. Na hasło trenera trzeba było trafić w punkt. Z czasem druga drużyna została zamieniona w zespół najzdolniejszych zawodników z całej akademii w wieku od 16 do 19 lat. Młodsi mogli uczyć się od starszych, a ci z kolei cały czas czuli konkurencję. Dzięki temu doświadczeniu łatwiej było mi wejść do dorosłego futbolu.

– Kreatywnością – o której wspominałeś – zaimponowałeś, kiedy już zaaklimatyzowałeś się w Legii. W Polsce mamy z tym problem.
– Piłka nożna polega na prostej zasadzie: od początku trzeba ciężko pracować. Kiedy czujesz się z piłką swobodnie, to nie przeszkadza ci przy nodze, wiesz, jak się zachować, i gotowe rozwiązania same pojawiają się w głowie. Im więcej meczów rozegrasz, zdobędziesz doświadczenie, to masz ich coraz więcej. Kiedy w czwartym kolejnym spotkaniu chcesz powtórzyć ten sam numer, wiesz, że już nikt się na niego nie nabierze. Ja kocham oglądać piłkę nożną. W każdym wydaniu. Obojętnie, czy to Champions League, rozgrywki kobiet albo ligi młodzieżowe. Kiedy jestem zmęczony i chcę odpocząć, oglądam piłkę lub czytam książki.

– A jak jest z kreatywnością w naszej ekstraklasie?
– Liga jest fizyczna. Co nie znaczy, że nie ma w niej kreatywnych piłkarzy, bo tacy są. Najłatwiej będzie mi mówić na przykładzie Legii. W zespole jest wielu młodych, utalentowanych zawodników robiących na boisku różnicę. Muszą tylko dalej pracować i nabierać doświadczenia. W akademii po pierwsze mówią ci: nie kiwaj, podawaj. A ja lubię, kiedy młodzi piłkarze idą czasem pod prąd, próbując wejść w drybling albo zrobić na boisku to, co podpowiada im w tym momencie głowa. Może nie uda się za każdym razem, ale jeśli powiedzie się dwa na pięć razy, będzie super. Każdy powinien mieć pewną dowolność w działaniu. To sprzyja rozwijaniu się talentu.

– Podobnie jak odpowiednie wzorce. Takim, jakim na przykład ty jesteś dla Sebastiana Szymańskiego.
– To jest właśnie ten typ zawodnika mogącego na boisku z czasem robić różnicę. To także typ zawodnika, którego bardzo lubię oglądać w grze. Nie jest duży i silny, a zawsze znajdzie sposób, żeby się przedrzeć. Ma cudowną lewą nogę. 

– Twoim idolem w młodości był Zinedine Zidane.
– Do dziś nim jest. Uwielbiałem oglądać go na boisku.

– Rozmawiałeś z nim przy okazji meczów z Realem Madryt w Lidze Mistrzów?
– Byłoby dziwnie, gdybym przed spotkaniem podszedł i powiedział, że jest moim idolem, od kiedy pamiętam.

– Po golu strzelonym Królewskim przy Łazienkowskiej już niekoniecznie.
– Kiedy byliśmy w Madrycie dzień przed meczem, tuż przed oficjalnym treningiem zobaczyłem Zidane’a i poprosiłem o wspólne zdjęcie. Byłem bardzo szczęśliwy, ale nie tłumaczyłem się z podziwu dla niego.

– A kiedy sam byłeś zawodnikiem akademii, jak ważną postacią był dla ciebie obecny dyrektor sportowy Legii, a kiedyś przez wiele lat piłkarz Anderlechtu – Michał Żewłakow?
– Nie będę koloryzował, że był moim idolem. Grał w obronie, przez co nie zwracałem na niego aż takiej uwagi jak na zawodników ofensywnych, bliższych mi przez pozycję na boisku. Pamiętam jednak Michała bardzo dobrze i nie byłbym w stanie wskazać osoby, która go nie lubiła. W Anderlechcie od bardzo młodego wieku mieliśmy do czynienia z pierwszym zespołem. W Brukseli mieszkałem w internacie i wieczorami często zabierano nas na ich mecze jako chłopców do podawania piłek. Zza linii obejrzałem wiele meczów Champions League, zaliczyłem zwycięstwa nad Manchesterem United i Realem Madryt. Pamiętam, że kiedy Królewskim drugiego gola strzelił Bart Goor, ciesząc się, podbiegł do narożnika, w którym stałem, i przybił mi piątkę. Było mnie nawet widać w telewizji. 

Możliwość komentowania została wyłączona.