Ligi w Europie Świat

17.01.2014 08:34

Oni wypromowali się za granicą

Robert Lewandowski nie jest pierwszym polskim piłkarzem, który za granicą przeszedł do klubu mocniejszego. Niestety takich przypadków nie jest dużo, a dodatkowo wielu zawodników z silniejszą konkurencją często sobie nie radziło i byli w nowym zespole postaciami w najlepszym przypadku drugoplanowymi.

MICHAŁ CZECHOWICZ, ZBIGNIEW MROZIŃSKI

1. Józef MŁYNARCZYK (zima 1986, SC Bastia – FC Porto).
W połowie sezonu niespodziewanie został zawodnikiem drużyny, która zaledwie półtora roku wcześniej w finale Pucharu Zdobywców przegrała z Juventusem Turyn. Nasz bramkarz zdecydował się na przeprowadzkę z Korsyki do Francji, zaledwie kilka miesięcy przed mundialem w Meksyku. W sezonie 1986-87 długo był dublerem Ze Beto, ale potem zajął jego miejsce i grał w najważniejszych meczach na drodze Smoków do triumfu w Pucharze Mistrzów, również w wygranym meczu finałowym z Bayernem Monachium. Potem zdobył z Porto również Puchar Interkontynentalny i Superpuchar Europy.

2. Jerzy DUDEK (lato 2001, Feyenoord Rotterdam – Liverpool FC).
Z kwotą odstępnego 7,5 miliona euro po ponad dekadzie pozostaje nadal najdroższym polskim piłkarzem. Do LFC przechodził jako najlepszy piłkarz ligi holenderskiej, po pierwszym sezonie był finalistą plebiscytu na bramkarza roku w Europie wygranym przez Olivera Kahna. Bohater pamiętnego finału Ligi Mistrzów z 2005 roku między The Reds i AC Milan, gdzie w serii rzutów karnych zaprezentował słynny Dudek Dance. W 2007 roku po wygaśnięciu kontraktu w Liverpoolu związał się z Realem Madryt.

3. Andrzej BUNCOL (lato 1987, FC Homburg – Bayer Leverkusen).
Tylko jeden sezon grał w beniaminku Bundesligi z Homburga, o którym swego czasu było głośno z powodu reklamowania na koszulkach prezerwatyw. Buncol szybko trafił do mających duże aspiracje Aptekarzy. Polskie media z oburzeniem podawały wtedy, że uczestnik dwóch mundiali wybrał niemieckie obywatelstwo, nie dodawano jednak, że polskiego wcale się nie zrzekł. Już pierwszy sezon w Leverkusen uświetnił triumfem w Pucharze UEFA.

4. Łukasz PISZCZEK (lato 2010, Hertha Berlin – Borussia Dortmund).
Gdy przeprowadzał się do Dortmundu, miał być tam tylko dublerem. Tymczasem wkrótce został nie tylko etatowym zawodnikiem Borussii, ale uznano go za najlepszego prawego obrońcę Bundesligi. Dwukrotnie wywalczył z BVB mistrzostwo Niemiec, raz krajowy Puchar, a w ubiegłym sezonie zagrał w finale Ligi Mistrzów.

5. Jacek KRZYNÓWEK (lato 2004, 1. FC Nuernberg – Bayer Leverkusen).
Za długo grał w Norymberdze. Do Bayeru trafił w wieku 28 lat i były to przenosiny przynajmniej o dwa lata spóźnione, a dodatkowo poprzedni sezon spędził na boiskach 2. Bundesligi. W Leverkusen grał tylko przez dwa sezony, ale zdążył współtworzyć słynne ofensywne trio z Andriejem Woroninem i Dimitarem Berbatowem. W sezonie 2004-05 Aptekarze zostali rewelacją Champions League, a Krzynówek strzelił gole Realowi (uderzenie z dystansu zostało wybrane na jednego z najładniejszych goli tamtej edycji), Romie i Liverpoolowi. Drugi sezon miał zdecydowanie gorszy, dlatego po Weltmeisterschaft 2006 zmienił klub na VfL Wolfsburg.

6. Michał ŻEWŁAKOW (lato 2002, Excelsior Mouscron – Anderlecht Bruksela).
Z ekipą Fiołków wywalczył dwa tytuły mistrza Belgii, zadebiutował w Lidze Mistrzów i po czterech sezonach odszedł do greckiego Olympiakosu Pireus.

7. Tomasz WAŁDOCH (lato 1999, VfL Bochum – Schalke 04 Gelsenkirchen).
Miał już ugruntowaną pozycję w Niemczech, gdy dochodziło do tego transferu. Bochum akurat spadło z Bundesligi, Schalke zaś zaledwie dwa lata wcześniej sięgnęło po Puchar UEFA. Z klubem z Gelsenkirchen nasz środkowy obrońca dwukrotnie wywalczył Puchar Niemiec, ale pozostał niedosyt z powodu przegranej rywalizacji o mistrzostwo.

8. Tomasz KUSZCZAK (lato 2006, West Bromwich Albion – Manchester United).
Sześć sezonów na Old Trafford, 61 meczów, w tym aż 27 z czystym kontem, Puchar Mistrzów i cztery mistrzostwa Anglii. W Kuszczaku sir Alex Ferguson długo widział następcę Edwina van der Sara, a zobaczył go po świetnym okresie w WBA, w którym miał interwencję sezonu Premier Leauge według telewidzów stacji BBC. Tomek tak wspominał otrzymanie oferty od Fergusona na łamach „PN”: – Boss nawet nie musiał mi mówić, że z nim w drużynie będę stale walczył o najwyższe cele, bo to było jasne. Dzięki niemu poznałem uczucie bycia na topie, gdy inni patrzą, żeby uczyć się właśnie od ciebie, i wiem, że dzięki temu stałem się lepszym piłkarzem. Na zbudowanie takiej pozycji potrzeba pokoleń. Robin van Persie, przechodząc do United i odrzucając ofertę City, mówił, że chciał grać u Fergusona od wieku juniora.

9. Tomasz HAJTO (lato 2000, MSV Duisburg – Schalke 04 Gelsenkirchen).
Do Gelsenkirchen trafił już nie jako piłkarz na dorobku, ale jeden z najbardziej cenionych obrońców niemieckiej ekstraklasy. Z Wałdochem stworzył najlepszy duet środkowych obrońców całej Bundesligi, zdobył Puchar Niemiec i wicemistrzostwo kraju, w dramatycznych okolicznościach stracone na rzecz Bayernu Monachium w sezonie 2000-01. Po czterech latach odszedł do 1. FC Nuernberg.

10. Roman KOSECKI (lato 1993, Osasuna Pampeluna – Atletico Madryt).
Zaliczył cały ciąg zmieniania klubów na coraz silniejsze. To była jego druga zagraniczna przeprowadzka, bo zaledwie rok wcześniej z tureckiego Galatasaray Stambuł przeszedł do Osasuny, gdzie gwiazdą był inny polski piłkarz Jan Urban. Natomiast po dwuletnim pobycie w Atletico trafił do mistrza Francji FC Nantes, z którym awansował do półfinału Ligi Mistrzów 1995-96. Natomiast Atletico rok po jego odejściu wywalczyło hiszpański dublet.

11. Roman DĄBROWSKI (lato 2002, Kocaelispor Izmit – Besiktas Stambuł).
Od 1994 roku mieszka w Turcji, gdzie jest traktowany jak swój i znany pod imieniem i nazwiskiem Kaan Dobra. Z Besiktasem z Mirceą Lucescu na trenerskiej ławce został mistrzem kraju, zdobył Puchar i przez Antalyaspor wrócił do Kocaelisporu Izmit, gdzie zakończył karierę. Potem pracował w sztabie szkoleniowym Besiktasu.

12. Andrzej RUDY (lato 1997, Lierse SK – Ajax Amsterdam).
Prawie dziesięć lat wcześniej uciekł ze zgrupowania reprezentacji Polski, które odbywało się we Włoszech. Został zdyskwalifikowany, ale trafił do 1. FC Koeln, gdzie poznał kończącego karierę Mortena Olsena. Duńczyk potem został trenerem i kilka razy wyciągał pomocną dłoń do polskiego piłkarza, gdy prowadził nie tylko zespół z Kolonii, ale także duńskie Brondby, no i przede wszystkim Ajax. Klub z Amsterdamu, który zaledwie rok wcześniej grał w finale Champions League, sprowadził go z mistrza Belgii – Lierse.

13. Tomasz IWAN (lato 1997, Feyenoord Rotterdam – PSV Eindhoven).
Zamienił wicemistrza na mistrza Holandii. To był już jego drugi transfer w obrębie Eredivisie. Dwa lata wcześniej z Rody JC Kerkrade przeszedł do Feyenoordu. Do Holandii wyjechał w 1994 roku jako mało znany zawodnik, ale szybko tam się zaaklimatyzował. Po pierwszym sezonie zadebiutował w reprezentacji Polski, został Odkryciem Roku 1995 w plebiscycie „Piłki Nożnej”.

14. Piotr ŚWIERCZEWSKI (lato 2001, SC Bastia – Olympique Marsylia).
Po ośmiu latach gry we Francji, z przerwą na wypożyczenie do japońskiej Gamby Osaka, osiągnął swój szczyt w Ligue 1, trafiając do Olympique Marsylia. Nie był to najlepszy okres w historii zespołu, nawet tej najnowszej, ale przez pewien czas był jednym z najlepszych zawodników zespołu. OM zakończyło rozgrywki 2001-02 dopiero na dziewiątej pozycji, w sezonie drużynę prowadziło aż trzech trenerów i kiedy nastały rządy Alaina Perrina w kolejnym sezonie, pomocnik grał już mniej, także z powodu kontuzji.

15. Przemysław TYTOŃ (lato 2011, Roda JC Kerkrade – PSV Eindhoven).
W wieku 20 lat wyjechał do Holandii i szybko został doceniony w Eredivisie. Do Eindhoven trafił latem 2011 roku po kilkumiesięcznych negocjacjach, w których miały brać udział podobno też Ajax Amsterdam i Dynamo Kijów. Trener Fred Rutten ściągał Polaka jako bramkarza numer jeden i dopóki był w klubie, pozycja Tytonia była dosyć mocna. Wszystko zmieniło przyjście Dicka Advocaata, który stawiał na Boya Watermana. Teraz trenerem jest Phillip Cocu, który woli stawiać na młodzieżowego reprezentanta Holandii Jeroena Zoeta, więc od dłuższego czasu mówi się o odejściu reprezentanta Polski z PSV.

16. Radosław GILEWICZ (lato 1995, FC St Gallen – VfB Stuttgart).
Po dwóch latach gry w przeciętnym klubie szwajcarskim – gdy przychodził do St Gallen, grało w drugiej lidze – przeszedł do znanego zespołu Bundesligi. Dwa sezony gry w Stuttgarcie ukoronował zdobyciem z VfB Pucharu Niemiec, a jego trenerem był wtedy obecny selekcjoner reprezentacji naszych zachodnich sąsiadów – Joachim Loew.

17. Igor SYPNIEWSKI (zima 1998, AO Kavala – Panathinaikos Ateny).
Trzy lata w Panathinaikosie, ale po dobrym pierwszym sezonie w kolejnych zaliczył zjazd. Miał zostać następcą Krzysztofa Warzychy, był witany jak gwiazda, jednak po latach można wspominać tylko świetny mecz z Manchesterem United i ładnego gola strzelonego Arsenalowi Londyn.

18. Dariusz ADAMCZUK (lato 1999, Dundee FC – Glasgow Rangers).
Do Szkocji trafił po niezbyt udanych epizodach w Niemczech, Włoszech i Portugalii. Najpierw występował w Dundee FC, gdzie grał na tyle dobrze, że zainteresowano się nim w mistrzowskim wówczas zespole Glasgow Rangers. Wprawdzie pierwszy sezon zakończył jako mistrz Scottish Premier League i zdobywca Pucharu Szkocji, ale do pierwszej jedenastki jednak się nie przebił.

19. Sławomir WOJCIECHOWSKI (zima 2000, FC Aarau – Bayern Monachium).
Nieoficjalnie kupno Polaka miało być wyciągnięciem pomocnej ręki przez Ottmara Hitzfelda do jego byłego klubu z Aarau. Kariera w FCB ograniczyła się do siedmiu meczów i gola, a prasa zaliczyła transfer do najgorszych w historii klubu. Wojciechowski po półtora roku wrócił do Szwajcarii i mimo krytyki oraz wynajdywania drugiego dna jego przenosin był w tym czasie zawodnikiem zespołu, który dwukrotnie wygrał Bundesligę, raz Puchar Niemiec i zdobył Puchar Mistrzów, ale akurat on nie zagrał w żadnym meczu tych rozgrywek w sezonie 2000-01.

20. Grzegorz RASIAK (lato 2005, Derby County – Tottenham Hotspur).
Wart 3 miliony euro hit ostatniego dnia okienka transferowego wakacji 2005 roku. Po udanym sezonie w Championship Rasiak trafił do Premier League, gdzie szybko okazało się, że nie był pomysłem ówczesnego trenera Hotspur Martina Jola. Przez pół roku zagrał tylko w ośmiu meczach i można zgadywać, jak potoczyłaby się jego kariera, gdyby uznano prawidłowo zdobytą bramkę w debiucie z Liverpoolem. Trzeba oddać, że konkurencję o miejsce w składzie miał solidną: Robbie Keane, Mido, Jermain Defoe.

21. Piotr NOWAK (lato 1994, Dynamo Drezno – 1. FC Kaiserslautern).
Po występach w tureckim Bakirkoyspor Stambuł i szwajcarskim Young Boys Berno w 1993 roku trafił do Niemiec. W sezonie 1993-94 bardzo dobrze spisywał się w Dynamie i przeszedł do wicemistrza Niemiec 1. FC Kaiserslautern. Tam zupełnie nie potrafił się odnaleźć, w barwach Czerwonych Diabłów z Betzenbergu nie rozegrał nawet meczu w Bundeslidze i odszedł do beniaminka – TSV 1860 Monachium, gdzie odnalazł wysoką formę. Przez „Piłkę Nożną” został wybrany na Piłkarza Roku 1996. 

Michał CZECHOWICZ, ZBIGNIEW MROZIŃSKI

Możliwość komentowania została wyłączona.