Ligi w Europie Świat

21.03.2015 12:40

Orłowski trenerem na Karaibach. Do raju z dachu świata

Gdy przed rokiem pisaliśmy o polskim duecie trenerskim pracującym w Nepalu, wydawało się, że o bardziej egzotycznym przypadku zatrudnienia polskich szkoleniowców napisać się już nie da. Błąd, da się! Ryszard Orłowski został niedawno selekcjonerem reprezentacji Anguilli.

Grała liga, czyli Stilić na Łazienkowskiej – KLIKNIJ!

Zapewne większość z czytelników sięgnęła właśnie po atlas świata lub po prostu wrzuciła tę egzotyczną nazwę w internetową przeglądarkę. Nic w tym dziwnego – Anguilla to wysepka na Morzu Karaibskim wielkości Białegostoku, zamorskie terytorium Wielkiej Brytanii. Mieszka tam zaledwie 16 tysięcy osób. Jak to w ogóle możliwe, że Orłowskiego, który przecież jeszcze niedawno opiekował się narodowym zespołem Nepalu, znów wywiało na drugi koniec świata?

– Po ponadrocznym pobycie w Nepalu nie przedłużyłem kontraktu z tamtejszą federacją, przede wszystkim z powodów osobistych. Sprawy rodzinne nie pozwalały mi na kolejny, daleki wyjazd. Aby być blisko domu i żony Ewy, CV wysłałem do kilku państw strefy CONCACAF – tłumaczy „Piłce Nożnej” Orłowski, który od 30 lat na stałe mieszka w USA. Odpowiedziały mu cztery federacje, najszybciej e-mail zwrotny nadszedł z The Valley, stolicy Anguilli. – Przystali na moje warunki, tak zaczęła się moja przygoda w raju.

Urodzeni atleci

Praca Orłowskiego różni się od pracy selekcjonera dużego kraju z futbolowymi tradycjami. W Anguilli jest wprawdzie liga piłkarska, w której występuje siedem zespołów, ale oficjalnie zarejestrowanych jest tam zaledwie 500 zawodników. Pola manewru przy dokonywaniu selekcji polski trener nie ma więc dużego. – Ale za to potencjał tych chłopaków jest ogromny – zaznacza. – To urodzeni atleci, szybkość i siłę każdy z tych chłopaków wyssał z mlekiem matki. Po przyjeździe zrobiłem im profesjonalne testy szybkościowe, siłowe i wytrzymałościowe. Wyniki mieli naprawdę solidne, a jeden z podopiecznych w teście na skoczność zbliżył się do wyniku będącego granicą ludzkich możliwości. Z miejsca nazwałem tego 17-latka Michaelem Jordanem. Trochę gorzej jest z wytrzymałością i koordynacją, potrzeba będzie także sporo czasu, aby podnieść poziom taktyczny i techniczny.

Orłowski jest zadowolony z warunków, jakie zapewniła mu miejscowa federacja. Prezydent Raymond Guishard wraz z żoną Monicą zadbali, żeby Polak czuł pełen komfort pracy. – Wypłatę dostaję z góry, wszystkie warunki kontraktu są spełnione. Ogólnie po kilku tygodniach pracy tutaj jestem nastawiony bardzo pozytywnie, pracownicy federacji robią wszystko, żeby piłka na wyspie się rozwijała. Niedawno wybudowano nowy stadion, a hotel, który będzie mógł pomieścić trzy drużyny, jest na ukończeniu – opowiada szkoleniowiec.

– Pracę rozpoczynam codziennie o godzinie 10 rano, przyjeżdżam do federacji i zajmuję się sprawami papierkowymi. Później idziemy na lunch, a od godziny 16 przygotowuję trening, który trwa od 17 do 19. Od czasu do czasu muszę zostać dłużej, żeby zrobić trening indywidualny z zawodnikiem, który akurat potrzebuje więcej uwagi – przyznaje.

Wspólnie z prezydentem Guishardem, dyrektorem technicznym Colinem Johnsonem i sekretarzem generalnym Rogerem Alkinsem Polak podjął decyzję, aby stawiać w kadrze na młodzież. W tym momencie w zespole na 23 zawodników aż ośmiu jest w wieku od 17 do 19 lat. – 23 i 29 marca mamy eliminacyjny dwumecz z Nikaraguą do mistrzostw świata 2018 w Rosji. W tej chwili na treningi przychodzi do mnie 23 piłkarzy wyselekcjonowanych z szerokiej, 50-osobowej kadry. Ostatecznie na mecze z Nikaraguą będę mógł wziąć 18 chłopaków – tłumaczy Orłowski. Praca Polaka przynosi pierwsze efekty. Mocno odmłodził zespół, dał szansę sześciu debiutantom, a ci odwdzięczyli się zwycięstwami w towarzyskim dwumeczu z Brytyjskimi Wyspami Dziewiczymi (1:0 oraz 3:1). – To było wielkie wydarzenie, bo to pierwsze zwycięstwa od 2001 roku – mówi Orłowski.

Szkoleniowiec nie ukrywa, że jednym z jego głównych celów jest wypromowanie i pomoc w zrobieniu międzynarodowej kariery choć jednemu zawodnikowi ze swojej drużyny. Gdy pracował z Nepalczykami, udało mu się wysłać na testy do Anderlechtu oraz Twente Enschede 16-letniego Bimala Magara. – Teraz też mam ciekawych podopiecznych, a szczególnie mówię tutaj o niespełna 18-letnim Germainie Hughesie. Debiutował u mnie we wspomnianym dwumeczu, rozegrał kapitalne zawody jako środkowy pomocnik. Był najlepszy na boisku, dysponuje wspaniałymi warunkami fizycznymi, umie czytać grę. Stać go na przeprowadzkę do MLS bądź jednej z lig w Europie. Dodatkowy plus w jego przypadku to unijny paszport – tłumaczy Orłowski.

Jacht Abramowicza, tenis z Zuckerbergiem

Aby dostać się na wyspę, trzeba dolecieć na słynące z podchodzenia potężnych samolotów do lądowania tuż nad głowami plażowiczów Sint Maarten. Następny, dziesięciokilometrowy odcinek pokonuje się łodzią-taksówką. Po przyjeździe do The Valley Orłowski dostał do dyspozycji duży dom z widokiem na ocean oraz samochód. – Tutaj muszę prowadzić sam, w Nepalu miałem swojego kierowcę. Za kółko nie próbowałem tam nawet wsiadać, bo nikt nie przestrzega zasad ruchu drogowego. Jazda odbywa się według zasady: ten pierwszy, kto większy i sprytniejszy – wspomina. – Tutaj również jest lewostronny ruch, ale radzę sobie bez problemu. Duża w tym zasługa mojej córki mieszkającej na co dzień w Londynie. Przyleciała do mnie i udzieliła mi kilku lekcji.

Ciekawostka: maksymalna prędkość, z jaką mogą po wyspie poruszać się samochody, to 25 mil na godzinę, czyli 40 km/h. Aby rozwiać wszelkie wątpliwości: to nie jest jedna z tych wysepek, na których ludzie żyją w biedzie. – Mieszkańcy wyspy zarabiają godne pieniądze, każdy ma tutaj swój dom i samochód. Nie widziałem na wyspie choć jednej biednej osoby. Powiem więcej, bardzo dużo ludzi przyjeżdża tutaj legalnie pracować ze względu na dobre zarobki – zauważa Orłowski.

Anguilla to miejsce na ziemi znane z częstych odwiedzin najbogatszych ludzi świata. Regularnie pojawiają się tutaj miliarderzy oraz gwiazdy Hollywood. Przylatują swoimi prywatnymi odrzutowcami, aby w spokoju odpocząć bez asysty paparazzich. Gdy przejeżdża się tuż obok niewielkiego lotniska, na jego płycie widać dziesiątki malutkich odrzutowców zaparkowanych w okolicy terminalu jak taksówki. – Na wyspie jest 36 plaż, jedna ładniejsza od drugiej. A co ciekawe, na każdej możesz się pojawić, wszystkie są ogólnodostępne – mówi Orłowski. – Na sąsiedniej wyspie Roman Abramowicz ma swój pałac, przy którym cumuje 160-metrowym jachtem. Czasem przypływa nim do Anguilli, cumuje niedaleko brzegu, a potem helikopterem ze swoją partnerką latają na wycieczki. Całe przedstawienie robi duże wrażenie – opowiada.

Jak się okazuje, na Wyspie mieszkają także inni Polacy. Paweł Czach to ksiądz, z kolei Rafał Chajdas pracuje jako instruktor i dyrektor akademii tenisowej. – Rafał udziela lekcji gwiazdom i bogaczom, aż nie chcę mówić, jakie czasem potrafią zostawić napiwki. Choć ostatnio grał z właścicielem serwisu Facebook, ale ten jak bogaty, tak skąpy: nie zostawił ani centa – dodaje Orłowski.

– Udało mi się na razie odwiedzić 12 plaż, w tym dwie, na których raz w tygodniu trenujemy – opowiada szkoleniowiec. – Piłkarze nawet nie wiedzą, jak dużą pracę wykonują, bo otoczenie i atmosfera nie pozwalają myśleć o zmęczeniu. Ale to bardzo dobrze, cel mamy jasny: chcemy pokazać się z jak najlepszej strony w eliminacjach mistrzostw świata. Tych chłopaków stać na dobrą grę.

Możliwość komentowania została wyłączona.