Najlepszy piłkarz I ligi w oczach „Piłki Nożnej” ma kolejny powód, aby zaliczyć 2016 roku do najlepszych w karierze. Damian Kądzior wystrzega się jednak tego słowa i woli mówić o przygodzie z piłkę. Jeżeli pomocnik Wigier Suwałki utrzyma formę z ostatnich kilkunastu miesięcy, wkrótce będzie musiał zmienić punkt widzenia.
– Była to dla mnie super sprawa, nigdy wcześniej nie miałem okazji widzieć z bliska tak wiele znanych osób ze środowiska piłkarskiego – mówi Kądzior. – Gala bardzo mi się podobała. Odbiór statuetki był dla mnie wielkim wydarzeniem. Dumni ze mnie byli moi najbliżsi, czyli rodzina i narzeczona. Świetne przeżycie. Nagroda to dla mnie bodziec do jeszcze cięższej pracy. Chcę więcej. Mam nadzieję, że już niedługo będę z tymi osobami spotykał się na co dzień w ekstraklasie.
– Nie pracowałem z trenerem Dźwigałą długo, ale jest to trener, który wyciągnął do mnie pomocną dłoń. Odchodząc z Jagiellonii grałem tylko w rezerwach, w trzeciej lidze. Trener Dźwigała mnie znał, ściągnął do Dolcanu i dał szansę pokazania umiejętności na zapleczu ekstraklasy. Na statuetkę Pierwszoligowca Roku zasłużyłem grając w Wigrach, więc swój wkład ma również trener Dominik Nowak i jego sztab szkoleniowy. Bardzo wiele zawdzięczam jednak trenerowi Dźwigale, dzięki któremu rozwinąłem potencjał, nabrałem pewności siebie. Zauważyłem, że w I lidze mogę się wyróżniać.
– To dla mnie miłe zaskoczenie, choć byłem świadomy tego, że mam spore szanse na wyróżnienie. Przez cały 2016 rok prezentowałem wysoką formę. Jeżeli chodzi o liczby, miałem je najlepsze spośród pięciu nominowanych, więc nie mogę powiedzieć, że nie zasłużyłem na nagrodę.
– Tak mi się wydawało, że ostateczna rywalizacja rozegra się pomiędzy mną i Forsellem. Jeżeli chodzi o niego, to bardzo dobry piłkarz. Bez większego problemu odnalazłby się w ekstraklasie.
– Mieliśmy udany początek. Nikt w I lidze nie spodziewał się, że będziemy sobie radzić aż tak dobrze. Szybko przypisano nam rolę faworyta, co nie pomagało w utrzymaniu zwycięskiego kursu. Być może to za duże słowo, ale presja nałożona na nas zaczęła być paraliżująca. Jesteśmy młodą drużyną, mamy wielu chłopaków na dorobku, którzy chcą coś w piłce osiągnąć. Gdy zostaliśmy liderem, mocniej zainteresowały się nami media, przyjeżdżała telewizja, zaczęły się wywiady. Dzwonili do nas dziennikarze z każdej gazety, z każdego portalu. Wokół Wigier powstał szum, który nie pomagał w grze. Lepiej się czuliśmy w roli czarnego konia rozgrywek. Skupienie na każdym meczu na początku nam służyło, a później zaczęły padać pytania o awans do ekstraklasy i wszystko się rozsypało. Chodziło o głowę, a nie przygotowanie fizyczne, ponieważ wyglądaliśmy cały czas tak samo. Trenerzy stale nas monitorowali, problem leżał w sferze mentalnej. Nie wszyscy byliśmy gotowi na nową sytuację. Brak zwycięstw w kolejnych spotkaniach powodował nawarstwianie się problemu. W końcówce jesieni przełamaliśmy się i poprawiliśmy naszą sytuację.
– Pucharowa przygoda wciąż trwa. Mamy marzenie, żeby zagrać w finale na Stadionie Narodowym. Jest ono możliwe do zrealizowania. Arka jest zespołem ekstraklasowym, ale w półfinałowym dwumeczu szanse rozłożą się 50 na 50. Pokazaliśmy w tym sezonie, że potrafimy grać jak równy z równym z zespołami z ekstraklasy, jak również z czołówką I ligi.
– Śmialiśmy się z chłopakami, że pojedziemy na Narodowy i w przypadku zwycięstwa będziemy czekać na losowanie Ligi Europy. Wiadomo, że są to tylko żarty. Twardo stąpamy po ziemi. Chcemy ograć Arkę w półfinale, choć zdajemy sobie sprawę, że czekają nas dwa ciężkie spotkania. Celem na wiosnę jest finał Pucharu Polski i utrzymanie miejsca w czołówce I ligi.
– Tomek był bardzo doświadczonym zawodnikiem i dbał o atmosferę. Troszczył się także o młodszych piłkarzy, uświadamiał nam, że nie możemy odlatywać nawet w najlepszych momentach. W rundzie jesiennej nie pograł za wiele, ale jego podpowiedzi z boku były bezcenne. Życie nie znosi próżni. O atmosferę w szatni zadba z pewnością Janek Bucholc, który także może pochwalić się pokaźnym bagażem doświadczeń. się nie denerwował, bo mój czas nadejdzie. No i nadszedł!
– Bardzo się z tego powodu cieszę. To duża zasługa prezesa Mazura, że pojechaliśmy na zagraniczne zgrupowanie. Czekaliśmy z niecierpliwością na wyjazd, ponieważ aura w Suwałkach nas nie rozpieszczała. Przez długi czas trenowaliśmy na sztucznej murawie przy minusowych temperaturach. Ciężko się było później zregenerować. Tuż przed odlotem mieliśmy w Suwałkach minus dwanaście stopni. Przy takich temperaturach zostały nam treningi na hali lub w siłowni. Nie narzekaliśmy, ale niecierpliwie czekaliśmy na zdecydowanie bardziej sprzyjające warunki na Cyprze.
– W poprzednim roku przygotowywałem się w Dolcanie na sztucznej murawie. Jak wszedłem na ligowe boiska, poczułem ogromną różnicę na plus. Pierwszy mecz gramy z Arką, a później już w lidze z Podbeskidziem, czyli z drużynami, które były na zagranicznych zgrupowaniach. Siły będą wyrównane, a później będziemy normalnie trenować na własnych obiektach. Spokojnie przyzwyczaimy się do każdych warunków. Podejrzewam, że niektóre zespoły zostające w Polsce mogą zagrać tylko jeden mecz na naturalnej nawierzchni, a to zdecydowanie za mało.
– Nie będę ukrywał, że miałem propozycje z wyższej klasy. Każdy chce się rozwijać i grać jak najwyżej, ale nie zawsze jest tak jak ma być. Oferta z Pogoni nie była zadowalająca dla Wigier. Mój obecny klub uznał, że chce mnie zatrzymać, abym pomógł w Pucharze Polski i lidze. Nie rozpaczam z tego powodu, mam jeszcze wiele do zrobienia w Suwałkach. Będę jeszcze miał sporo szans na pokazanie się z dobrej strony. Mamy przed sobą fajny okres. Muszę go wykorzystać, żeby w czerwcu mieć kolejne propozycje.
– Wydaje mi się, że tak. Z tego co wiem na meczu ze Zniczem Pruszków, kiedy strzeliłem dwa gole i miałem trzy asysty, był obecny dyrektor Edward Klejndinst z Arki. Być może z tego powodu pojawiło się zainteresowanie moją osobą. Arka chyba nie chciała osłabiać Wigier przed pierwszym meczem Pucharu Polski.
– Zazdrość to za duże słowo. Cieszę się, że nasz były kapitan trafił do fajnego klubu, to jest promocja dla Wigier. Potwierdzenie, że w Suwałkach grają dobrzy zawodnicy. Mam nadzieję, że wkrótce spotkamy się na jakimś meczu.
– Na pewno nie będzie odstawał od reszty drużyny. Kiedy go poznawałem, od razu odniosłem wrażenie, że to jest piłkarz o I-ligowym potencjale. Nie mam wątpliwości, że sobie poradzi. Jego dodatkowym atutem jest możliwość gry na obu stronach defensywy.
– Wydaje mi się, że to już koniec transferów. Ciężko mi sobie wyobrazić, żeby ktoś z doskoku dojeżdżał na obóz. Fajne wzmocnienia, które bez wątpienia zwiększą rywalizację o miejsce w jedenastce.
– Nasi trenerzy wiedzą co robią. My, jako piłkarze będziemy podchodzić do kolejnych spotkań z pełną koncentracją. Staramy się zdrowo odżywiać, profesjonalnie podchodzić do treningów. Będziemy cieszyć się grą. Mecze z Arką mogą być dla nas znakomitą promocją.
– Jeżeli uda mi się trafić do ekstraklasy. W pół roku ciężko będzie natomiast o nominację do statuetki dla Ligowca Roku. Nagrody indywidualne nie są jednak dla mnie najważniejsze. Cenię to wyróżnienie, ale traktuję jako nagrodę dla całych Wigier. Jeżeli Bóg da, w przyszłości trafię do fajnego klubu i wspólnymi siłami zapracujemy na kolejne nominacje.
Możliwość komentowania została wyłączona.
Polska 1 Liga
Z okazji świętowania 120-lecia istnienia klubu Wisła Kraków rozegra mecz towarzyski z klubem, o którym od pewnego czasu jest bardzo głośno.
Polska 1 Liga
Besar Halimi nie jest już piłkarzem Śląska Wrocław. Kontrakt 31-letniego Kosowianina został rozwiązany za porozumieniem stron.
Polska 1 Liga
Wieczysta Kraków nie zwalnia tempa na rynku transferowym. Po tym, jak na Chałupnika trafił Paulinho z Oțelulu Gałacz, do I-ligowca ma dołączyć kolejny Portugalczyk z rumuńskiego klubu.
Polska 1 Liga
Hiszpański skrzydłowy opuścił polski klub. Kontrakt z 20-latkiem został rozwiązany za porozumieniem stron.
Polska 1 Liga
Pomocnik z rocznika 2002 wrócił do Polski. Zagra w 1. Lidze.
