Polska Ekstraklasa

13.01.2015 08:00

Plebiscyt i Gala PN: Nominacje w kategorii Drużyna Roku 2014

Reprezentacja Polski Adama Nawałki? – bez cienia wątpliwości! Legia Warszawa? – oczywiście, że tak! Reprezentacja Polski bezdomnych? – każdy medal mistrzostw świata ma swoją wymowę i wagę!

REPREZENTACJA POLSKI
Nawet jeśli prawdą jest, że z 10 takich meczów jak ten, który we wrześniu Polska rozegrała z Niemcami, wygrywa się jeden, to szczęściu trzeba umieć pomóc, a to podopieczni Adama Nawałki zrobili świetnie. Wszyscy bowiem zagrali w nim najlepiej, jak potrafią.

Każda z drużyn, które w minionych latach przysporzyły nam, mniejszych bądź większych, sukcesów, miała takie spotkanie. Dla zespołu Kazimierza Górskiego było to 2:0 z Anglią, po przejęciu kadry przez Jacka Gmocha – 2:0 w Portugalii, dla ekipy Antoniego Piechniczka – 1:0 z NRD w Chorzowie, dla teamu Jerzego Engela – 3:1 na Ukrainie, dla Pawła Janasa i jego podopiecznych – wyjazdowe 3:1 z Austrią, za kadencji Leo Beenhakkera wreszcie – 2:1 z Portugalią. Za każdym razem był to mecz, po którym jasne się stawało, że mamy zespół przynajmniej obiecujący, dobry, zdolny do tego, by sprawić nam jeszcze wiele radości. W każdym przypadku był to mecz konstytuujący niejako powstanie reprezentacji godnej 40-milionowego kraju. I zawsze te optymistyczne prognozy się spełniały. A wśród wymienionych wiktorii ta nad Niemcami plasuje się nie na ostatniej przecież pozycji, lecz zgoła na pierwszej, może ex aequo z 2:0 z Anglią, bo wcześniej nigdy Niemców nie ograliśmy. Ponadto ekipa Nawałki nie roztrwoniła zwycięstwa nad mistrzami świata, tracąc głupio punkty w kolejnych spotkaniach. Potknęła się wprawdzie ze Szkocją, ale za to wysoko wygrała w Gruzji.

Wygląda na to, że mamy dziś zespół o mocnym szkielecie, tworzonym przez Wojciecha Szczęsnego, Łukasza Piszczka, Kamila Glika, Grzegorza Krychowiaka, Roberta Lewandowskiego i Arkadiusza Milika. Chwała selekcjonerowi, że po okresie powoływania wielu dziwnych piłkarzy na początku swej kadencji, potem zrobił jedyne, co należy, czyli postawił po prostu na najlepszych polskich futbolistów. I sprawił, że uwierzyli w swoje siły. W 2015 roku wróci Kuba Błaszczykowski, więc powinno być jeszcze lepiej.

Doprawdy, nie wolno zaprzepaścić tego, co udało się zbudować. Górski, Gmoch, Piechniczek, Engel, Janas i Beenhakker pociągnęli rzecz do końca, a musieli jeszcze przynajmniej raz wznieść się na wyżyny, by awansować do finałów wielkiej imprezy (Wembley, Lipsk, Oslo…). Gorąco wierzymy, że i na finiszu eliminacji Adam Nawałka nie okaże się gorszy od świetnych poprzedników.

LEGIA WARSZAWA
Występ legionistów w poprzedniej edycji Ligi Europy nie napawał optymizmem. Można było po nim popaść w depresję, dojść do ostatecznego wniosku, że nasz futbol klubowy sięga dna, skoro najlepszy polski team jest bez szans ze średniakami z peryferii kontynentu. Ale okazało się, że nie jest tak źle. Henning Berg znacznie rozwinął grę legionistów, dobre okazały się transfery, trafne przygotowania sprawiły, że forma była wtedy, kiedy być powinna i nagle Legia stała się rewelacją. Ach, gdyby nie ten feralny występ Bereszyńskiego w Glasgow – jakże mogłoby być pięknie!

Na Ligę Mistrzów trzeba jednak jeszcze poczekać. Za to przez fazę grupową Ligi Europy Polacy przeszli jak burza, ucząc futbolu Turków, Belgów i Ukraińców. O to chodzi, tak być powinno! Oby przygotowania do rundy wiosennej zostały wycyzelowane równie precyzyjnie jak te sprzed pół roku. Bo nadzwyczaj często w ostatnich 20 latach po udanej jesieni wiosną nasz triumfujący pucharowicz prezentował formę z innej, znacznie gorszej bajki.

Legia, dominując w LE, nie odpuściła rodzimej ekstraklasy. Doznała kilku porażek, bo Berg rotował składem, ale nigdy, przez cały rok zresztą, nie można było odnieść wrażenia, że sytuacja wymyka się spod kontroli Norwega. A owe rotacje często przecież kończyły się zwycięstwami, zaś przy okazji wypromowano kilku kolejnych zdolnych zawodników, z Krystianem Bielikiem na czele.

Zespół piłkarski Legii to dziś przedsiębiorstwo działające według przemyślanego biznesplanu, w którym nic nie dzieje się przypadkiem. I właśnie to, a nie jeden czy drugi świetny mecz, daje największe podstawy do optymizmu na przyszłość.

REPREZENTACJA POLSKI BEZDOMNYCH
W 2014 roku już po raz piąty Polacy zdobyli medal mistrzostw świata w tej smutnej, bądź co bądź, rywalizacji. W 2004 roku było trzecie miejsce, w 2005 – drugie, w 2006 – trzecie, w 2007 – drugie, a teraz, po siedmioletniej przerwie, znów brąz.

W tym roku podczas turnieju w Chile Polacy ogrywali: Holandię, Irlandię, Rumunię, Kostarykę oraz Ghanę w fazie grupowej i Namibię w ćwierćfinale, potem przegrali z Bośnią i Hercegowiną w półfinale, by w meczu o brązowy medal wygrać rzutami karnymi z Brazylią.

Trenerem brązowego zespołu był Jacek Karczewski, który w przeszłości jako piłkarz dwa razy zdobył medal MŚ (obecnie zmieniono przepisy i w imprezie można wystąpić tylko raz w życiu). Jemu, jak również licznym kolegom z tamtych ekip, właśnie futbol pomógł porzucić nałogi i uporać się z życiowymi problemami. Oby podobnie stało się z jego podopiecznymi. To znacznie ważniejsze od brązowych medali przywiezionych z Ameryki.

Skoro jednak startuje się w jakiejś rywalizacji, to lepiej wygrywać, niż przegrywać. Dlatego też ciepłe słowa należą się wszystkim tym, którzy wykonują ciężką organizacyjną pracę związaną z zachęcaniem ludzi, którym nie ułożyło się życie, do grania w piłkę, selekcją itd. Gratulacje i podziękowania, nie mniejsze niż dla medalistów!

Leszek Orłowski

Możliwość komentowania została wyłączona.