Polska Ekstraklasa

04.02.2017 21:17

Plebiscyt i Gala Tygodnika „Piłka Nożna”: Wydarzenie roku

Nagrody specjalne przyznawane przez tygodnik „Piłka Nożna” mają już sporą tradycję, ze statuetką dla Osobowości i Człowieka Roku wyjeżdżało z naszej Gali już kilka osób. Z Leo Beenhakkerem, Bogusławem Leśnodorskim i Adamem Nawałką na czele. Tym razem postanowiliśmy w ten sposób uhonorować nie konkretną postać, tylko wielkie wydarzenie, jakim był bez wątpienia powrót mistrza Polski do Champions League. Z racji innowacji w regulaminie – od razu dubeltowy, ponieważ w rozgrywkach UEFA Youth League zadebiutowała także młodzieżówka Legii Warszawa.

Nieprzypadkowe porównania

Miałem to szczęście, że jako młody reporter – wówczas w „Przeglądzie Sportowym” – mogłem zasmakować w Lidze Mistrzów. Przy Łazienkowskiej w stolicy, ale też przy Alei Piłsudskiego w Łodzi. Dreszczyk, który pojawiał się przy odgrywaniu hymnu tych elitarnych klubowych rozgrywek zapamiętałem bardzo dobrze z odtworzeń na stadionach. Zresztą nie tylko polskich, bo z Legią zabrałem się do Moskwy, i na ćwierćfinał do Aten już w roku 1996. Szczerze mówiąc, oglądając kilka miesięcy później w Łodzi gole Marka Citki z 40 metrów w meczu z Atletico Madryt, Sławomira Majaka i Ryszarda Czerwca w starciu ze Steauą Bukareszt, i dwa trafienia Jacka Dembińskiego w spotkaniu z Borussią Dortmund zakładałem, że na taki przywilej abonament będę miał jeszcze przez wiele lat. Tymczasem okazało się, że zamiast bogatych świąt, czeka mnie – i wszystkich kibiców w Polsce – trwający dwie dekady post. A kiedy już Legia wróciła do Ligi Mistrzów, to na dzień dobry dostała okropne lanie od Borussii Dortmund. I wszystko wskazywało, że do elity po prostu nie pasuje. Tymczasem…

Otóż gdy pojawił się Jacek Magiera, ożyły wspomnienia sprzed 21 lat. Magic na ławce Legii był niczym Paweł Janas. Spokojny i cichy, ale pewny swego. Z pomysłem na zespół i role poszczególnych zawodników. Co zresztą nikogo nie powinno dziwić, gdyż to właśnie Janosik jako pierwszy zaobserwował trenerskie zdolności u Magiery, kiedy ten był kapitanem kadry młodzieżowo-olimpijskiej walczącej o udział w igrzyskach w Sydney. I do tego stopnia ufał Jackowi, że nawet pozwalał prowadzić zajęcia. Długo wydawało się, że Magic może zostać następcą Janasa na pozycji stopera, w takiej roli został przecież sprowadzony do Legii, ale ostatecznie to nie było mu pisane. JM18, z racji – tak to ujmijmy – predyspozycji szybkościowych, został przekwalifikowany na defensywnego pomocnika, ale to co było najcenniejsze u Janasa – przejął w stu procentach. Mianowicie: fachowe spojrzenie na zespół i umiejętność budowania relacji z zawodnikami. Prawda jest bowiem taka, i absolutnie niezaprzeczalna, że tak jak przez lata piłkarze grali dla Janasa – w Legii, ale także w reprezentacji Polski – ponieważ go szanowali, cenili i lubili, tak samo zespół z Ł3 zareagował na przyjście Magiery jesienią minionego roku. To znaczy metamorfoza drużyny (nie)ułożonej przez Besnika Hasiego była tak szybka i diametralna właśnie z tego powodu, że Magic przekonał wszystkich błyskawicznie (może z wyjątkiem Steevena Langila), iż przy jego sprawiedliwych regułach i trzeźwym spojrzeniu na specjalizacje zawodników, projekt: Legia Mistrzów może wypalić.

A jeśli już o podobieństwach mowa, Legia z jesieni 2016 roku miała identycznie jak ta z 1995 generała na boisku. Co prawda ta Janasowa kieszonkowego w osobie filigranowego Leszka Pisza, zaś ta Magierowa w postaci ciężkiej (co wcale nie znaczy: ociężałej) artylerii uosabianej przez Vadisa Odjidję-Ofoe. Pojawiły się oczywiście także istotne różnice, przede wszystkim infrastrukturalne w klubie z Łazienkowskiej. Ta najbardziej znacząca dotyczy jednak sposobu zarządzania klubem. Dlatego nikt nie powinien mieć wątpliwości, że bez pomysłu, czy wręcz wizji, odwagi i zaangażowania Bogusława Leśnodorskiego atak na Ligę Mistrzów miałby prawo się udać. Bez tego człowieka na stanowisku prezesa nie miałby bowiem najmniejszych szans powodzenia. A o historycznym remisie z Realem Madryt i przeskoku do wiosennej części Ligi Europy kibice zespołu z Ł3 mogliby co najwyżej marzyć, niewykluczone, że przez kolejnych kilka dekad. Amen!

Stary, dobry Puchar Mistrzów to było to. Wprowadzenie nowej formuły, czyli Ligi Mistrzów wzbudziło moją nieufność. Ale OK, Legia Warszawa walczyła z mistrzem Anglii, Norwegii i Rosji – były emocje i młodzieńcze wzruszenia. Potem Widzew jeszcze miał udane przebłyski i wydawało się, że tak będzie zawsze. Ale nie było.

Bo nagle okazało się, że kolejni mistrzowie Polski zbierają kopniaki od piłkarskiej Europy, która zwyczajnie nas nie chciała. Nastała zima, niczym w „Grze o Tron” – (za)długa i bardzo mroźna. Bez nas Champions League się rozrastała, puszyła, nadymała muskuły i stawała się – z mojego punktu widzenia – po prostu nudna; przynajmniej do ćwierćfinałów. No i nie była polem rywalizacji dla krajowych mistrzów, bo do stołu zapraszani byli niemal wszyscy, aby bogaci.

Dziwiła mnie fascynacja tymi rozgrywkami, śmieszyły wynurzenia piłkarzy o ciarkach na plechach przy odgrywaniu hymnu koronacyjnego. To zdecydowanie nie była moja liga.

Aż do tego sezonu. Po 20 latach pojawił się w niej znów mistrz Polski, dzięki Legii ożyły emocje. Przede wszystkim jednak nie dzięki Besnikowi Hasiemu, który formalnie ten awans wywalczył, ale Jackowi Magierze, który Legię ubrał tak, żeby pasowała do towarzystwa.

Remis z Realem Madryt i trzy piękne gole wbite najlepszej klubowej jedenastce globu nikogo nie mogły pozostawić obojętnym. Dwa lata wcześniej, na Stadionie Narodowym, Real zagrał towarzysko z Fiorentiną. Przyszło ponad 40 tysięcy ludzi. Jak do cyrku. Teraz popisy Legii oglądała na żywo ledwie garstka, a zimny wiatr hulał po pustych krzesełkach. Ale co z tego. To znów była (jest?) nasza liga.

Zbigniew Mucha

Dumni lecz słabi

Hiszpania jest dziś najważniejszym krajem na mapie europejskiej piłki, Madryt to prawdziwy starożytny Rzym współczesnego futbolu. Legia miała okazję zmierzyć się dwukrotnie w fazie grupowej z Realem Madryt. Jakie wrażenie pozostawiła w centrum świata?

Miło byłoby móc tu pisać tylko o boisku, nawet jeśli nie byłoby to cytowaniem komplementów. Niestety, nie da się. Ale najpierw o drużynie Legii. Hiszpańskie media nie zajmowały się przesadnie analizą jej gry w obliczu konfrontacji z Realem. W zasadzie wszystko, co napisano, można zamknąć w słowach znanego publicysty „Marki” Santiego Siguero: „Legia, un equipo digno, pero limitado”. Czyli: Legia, zespół ambitny, honorowy, dumny, ale bardzo ograniczony, bez potencjału. Komentarze po remisie 3:3 przy ulicy Łazienkowskiej koncentrowały się wokół błędów personalnych i taktycznych popełnionych przez Zinedine’a Zidane’a. Legii nie chwalono, nikt nie przykładał się nawet do poprawnego napisania nazwisk jej graczy, w składach pojawiali się: Kucharzyk, Czervisnki, Nikolcs, Reznicak… W zasadzie o dwóch zawodnikach można było znaleźć osobne zdania. Byli to Michał Pazdan i Vadis Odjidja-Ofoe.

O wiele więcej pisano o pseudokibicach Legii. Rasiści, homofobi i antysemici pakujący na siłowniach, by zwyciężać w ustawkach i handlujący dopalaczami, by zebrać pieniądze na swą działalność – taki ich portret wyłania się choćby z artykułu w „El Confidencial” z 17 października. Podczas wizyty legionistów w Madrycie gazety wybierały najdzikszego z jej fanów. Na serio obawiano się o bezpieczeństwo piłkarzy Realu w Warszawie.

Nie wiadomo, czy to powód do dumy, ale w Hiszpanii nikt nie tęskni za tym, żeby przedstawiciel Primera Division znów wpadł na Legię.

Leszek Orłowski

Gumkowanie Hasiego

Autorem awansu polskiego zespołu do Ligi Mistrzów po 20-letniej przerwie nie był żaden z fachowców znad Wisły, lecz albański trener Besnik Hasi. Pod jego kierunkiem Legia rozegrała wszystkie sześć meczów w kwalifikacjach i żadnego nie przegrała. Z każdym z rywali po jednym spotkaniu wygrała i zremisowała, a byli to mistrzowie krajów: bośniacki Zrinjski Mostar, słowacki AS Trenczyn i irlandzki Dundalk FC. Ktoś powie, że to słabe drużyny, ale w przeszłości nasze zespoły w kwalifikacjach LM nie potrafiły sobie poradzić nawet z niżej notowanymi. 

Zapomina się w jak trudnych warunkach Albańczyk musiał budować zespół, gdy kilku piłkarzy odeszło, a inni odpoczywali po mistrzostwach Europy we Francji. Także o tym, że przed pierwszym meczem w fazie grupowej zespół z różnych powodów – kontuzje, kartki, transfery – praktycznie się rozsypał. Na dodatek Borussia Dortmund przy ulicy Łazienkowskiej zagrała koncertowo. 

Wcale też nie jest powiedziane, że Jacek Magiera gdyby został zatrudniony już w czerwcu, a nie we wrześniu ubiegłego roku, w ogóle doszedłby z Legią do fazy grupowej LM. Jako człowiek związany od dawna z klubem nie miałby zapewne możliwości sprowadzenia tylu nowych piłkarzy co poprzednik. A przecież tacy zawodnicy jak Thibault Moulin czy Vadis Odjidja-Ofoe okazali się grajkami dużej klasy i to w dużej mierze Legia im zawdzięcza trzecie miejsce w grupie LM premiowane transferem do 1/16 finału Ligi Europejskiej. Zatem Hasiego nie można wygumkować.

Zbigniew Mroziński

Odchodzenie od Wikipedii

O tym jak wiele potrafi zmienić obecność w fazie grupowej Champions League pokazuje ruch na twitterowym koncie prezesa klubu Bogusława Leśnodorskiego…

Współwłaściciel, i najważniejsza osoba decyzyjna przy Łazienkowskiej 3, przyzwyczaił do ogłaszania za pomocą social mediów inicjałów nowych nabytków mistrzów Polski. W ostatnich tygodniach musiał wyspecjalizować się w puszczaniu tą drogą… dementi. I to przy naprawdę głośnych nazwiskach, jak Gabriel Obertan w ostatni piątek. Gdyby narysować mapę doświadczenia zawodników łączonych z Legią, zamiast kierunków takich jak Rumunia, Węgry czy Bułgaria ważnymi ośrodkami stałyby się Premier League, Primera Division czy Serie A. Nawet jeśli w 99 procentach to tylko plotki, pokazują jak zmieniło się pozycjonowanie marki stołecznego klubu na Starym Kontynencie i na świecie.

Dzięki liczonej na kilkanaście milionów euro premii za udział w rozgrywkach, Legia weszła na półkę siedmiocyfrowych transferów. Wcześniej dostępnej dla polskiej piłki klubowej tylko od wielkiego dzwonu – w przypadku porywów fantazji prezesa Józefa Wojciechowskiego w czasach działalności w Polonii Warszawa, kiedy środki były wyjmowane z prywatnej kieszeni właściciela. Legioniści zyskali cenniejszą monetę. Liga Mistrzów stała się okazją do promocji, podkreślenia regularnych występów w europejskich pucharach, zareklamowania profesjonalnego ułożenia klubu, pełnych trybun czy zbudowania opinii klubu wypłacalnego. Nawet w czasach zalewu kapitału z Chin to dowód jakości kluczowy przy podejmowaniu decyzji przez piłkarzy. To argumenty, które motywują i ewentualnych braków nie trzeba wyrównywać wysokością miesięcznej pensji.

Tak było w przypadku Vadisa Odjidji-Ofoe. Belg potrzebował na oczarowanie polskiej publiczności, niezależnie od klubowych sympatii, zaledwie kilku tygodni. Kolejne przypadki mogą być jeszcze bardziej spektakularne. Legia wyczekuje na luty, kiedy na rynku będzie łatwiej o znanych zawodników. Takich, których CV będzie można skojarzyć, a nie ratować się hasłem w Wikipedii.

Michał Czechowicz

Zadowolona młodzież

Awans warszawskiej Legii do fazy grupowej Ligi Mistrzów został odebrany nie tylko jako wielkie wydarzenie w świecie seniorskiego futbolu, ale również i juniorzy mistrzów Polski mieli spore powody do zadowolenia. Legijna młodzież dzięki wyczynowi starszych kolegów mogła rywalizować z najlepszymi ekipami w swojej kategorii wiekowej. Drużyna prowadzona przez Krzysztofa Dębka zaprezentowała się z bardzo dobrej strony i zdobyła pięć punktów. 

Doświadczenie, które młodzi legioniści wynieśli z przygody z UEFA Youth League musi zaprocentować w przyszłości. Nie ma innej opcji. Przecież do tej pory rywalizowali z silniejszymi drużynami w swojej kategorii wiekowej tylko na turniejach towarzyskich, a nie wszystkie zespoły traktują takie mecze poważnie. W młodzieżowej Lidze Mistrzów nie było miejsca na jakiekolwiek odpuszczanie, rywalizacja o awans do fazy pucharowej toczyła się w zasadzie do ostatniej kolejki. I właśnie dlatego awans seniorskiej Legii do elity trzeba odbierać jako wielki sukces i doświadczenie nie tylko dla pierwszej drużyny, ale również dla młodzieży, która w przyszłości ma zasilić kadrę Jacka Magiery. Zresztą już teraz szkoleniowiec zabrał kilku juniorów na zgrupowania zimowe i zaprezentowali się z dobrej strony. 

Ilu z nich na stałe zagości w pierwszej drużynie? Na pewno tacy zawodnicy jak Konrad Michalak, Bartłomiej Urbański, Sebastian Szymański, Mateusz Żyro czy Mateusz Hołownia mogą być teraz dobrym uzupełnieniem składu, a w przyszłości filarami warszawskiego zespołu.

Paweł Gołaszewski

Możliwość komentowania została wyłączona.