Ranking „PN”: 100 najważniejszych ludzi polskiego futbolu

100. Kazimierz Greń

Po niezwykle stronniczych i nadmiernie surowych decyzjach organów jurysdykcyjnych PZPN, podkarpacki baron za domniemany handel biletami – którego ostatecznie irlandzki sąd nie uznał za problem prawny – został skazany na śmierć cywilną. Po zmianie władz w związku może się jednak odrodzić. W ciemno można za to zakładać, że obecnie jest najbardziej zadeklarowanym i zradykalizowanym przeciwnikiem urzędującego prezesa federacji. Co z pewnością Zbigniew Boniek odczuje w najbliższej kampanii wyborczej. A nawet wcześniej. Bo Greń w kuluarach działa nadal.

99. Grzegorz Lato

Dziś już bez realnego wpływu na polski futbolu, ale z pewnością długo będziemy musieli poczekać zanim ponownie polski król strzelców mistrzostw świata zostanie prezesem PZPN. Lato odchodził ze związku kompletnie zużyty wizerunkowo, ale historia już zaczęła lepiej oceniać jego prezesurę.

98. Antoni Piechniczek

Jedyny, obok nieżyjącego Kazimierza Górskiego, nasz trener, który może pochwalić się medalem mistrzostw świata. Były senator, były wiceprezes związku dziś również jest na marginesie wielkiego futbolu. Niesłusznie.

97. Bogusław Biszof

O wpływie poprzedniego szefa Ekstraklasy SA na nasz futbol można mówić już w czasie przeszłym, choć kluby będą czerpać korzyści z jego działalności jeszcze przez pięć i pół roku. Zastał ESA drewnianą, zostawił fundamenty pod murowaną. Inna sprawa, że mandatu wiceprezesa PZPN jeszcze oficjalnie nie złożył.

96. Paweł Janas

Były selekcjoner po finałach mistrzostw świata w Niemczech w 2006 roku znalazł się na finiszu kariery. Długim, jeszcze przecież w tym roku kalendarzowym pracował jako trener w I lidze. A zapewne przedwcześnie zakończona kadencja w Bytowie nie będzie ostatnią w CV jedynego polskiego szkoleniowca, który poprowadził klub w ćwierćfinale LM.

95. Ewa Pajor

Bohaterka najgłośniejszego transferu w historii polskiej piłki kobiecej. Z Medyka przeniosła się do VfL Wolfsburg, a zatem dwukrotnego mistrza zarówno Bundesligi jak Women’s Champions League. Po wszystkie wspomniane sukcesy Wilczyce sięgnęły w latach 2013 i 2014, zatem nie ma wątpliwości, że wyżej Ewa trafić w tym momencie nie mogła. Ambasadorka całego naszego futbolu kibiecego.

94. Krzysztof Klicki

Kiedyś właściciel firmy Kolporter oficjalnie wspierał Koronę, dziś czyni to znacznie bardziej dyskretnie. Nie można wykluczyć, że to właśnie dzięki niemu kielczanie nadal egzystują w ekstraklasie.

93. Jacek Purski – Rafał Pankowski

Duet ze stowarzyszenia „Nigdy Więcej” ma niekwestionowany wpływ na finanse polskich klubów. Szkoda tylko, że trudno określić go mianem pozytywnego.

92. Ryszard Tarasiewicz

Naczelny macher od awansów w XXI wieku, w ostatnich latach skutecznie przekwalifikowywał się na fachowca od obrony miejsca w ekstraklasie, ale w sierpniu powrócił – w barwach Miedzi Legnica – do podstawowej specjalizacji. Czy znów skutecznie zaatakuje najwyższą ligę?

91. Mariusz Rumak

Młody, zdolny, ambitny, a przede wszystkim doświadczony – również na arenie międzynarodowej, choć akurat tam wyłącznie negatywnie – szkoleniowiec. Obecnie, ale tylko chwilowo, na zapleczu. Bo biorąc pod uwagę całokształt, miejsce Rumaka jest w elicie.

90. Andrzej Juskowiak

Chronologicznie ostatni polski król strzelców dużego turnieju – IO ’92. Z dużym potencjałem i kontaktami, ale średnio wykorzystywany w polskim futbolu; nawet kiedyś w Lechu, i ostatnio w Lechii. Jako komentator w TV – absolutny krajowy top!

89. Radek Latal

Nieszpory nie zawsze rozpoczynają dzień w łacińskim obrządku liturgicznym, a już na pewno nie każdy chciałby chwalić się Vackiem. Czeski trener Piasta wie jednak bez pudła, od kogo rozpoczynać ustalanie składu i kto najbardziej zasługuje na komplementy. I właśnie dlatego jest nieoczekiwanym, za to zdecydowanym, liderem ekstraklasy!

88. Martyna Pajączek

Członek komisji rewizyjnej PZPN, prezes Miedzi. W tej drugiej roli niespełniona zapewne równie mocno jak właściciel legnickiego klubu Andrzej Dadełło.

87. Łukasz Wachowski

Dyrektor Departamentu Rozgrywek Krajowych PZPN. Naprawdę łebski gość, można odnieść wrażenie, że wszystkie paragrafy, z którymi styka się w pracy, ma w małym paluszku.

86. Sebastian Mila

W październiku ubiegłego roku był traktowany przez kibiców niemal jak prorok. Wchodząc w wiek chrystusowy dał przecież zupełnie nowy impuls reprezentacji Polski, mimo że w ekstraklasie nie błyszczał. Został zatem użyty jako marketingowy magnes w Lechii. W Gdańsku dotąd jednak nie zadziałał.

85. Artur Czerwonogrodzki

Menedżer i członek zarządu polskiego oddziału Adidasa. Jeśli zatem komuś podobają się wzory koszulek Legii w sezonie, w którym przypada jubileusz 100-lecia istnienia stołecznego klubu – podziękowania należy przesyłać pod ten adres.

84. Michał i Marcin Żewłakowowie

Bliźniacy MŻ mają pewne pozycje zarówno w Legii, jak i w TVP, ale – podobnie jak to miało miejsce podczas piłkarskich karier – nie są wiodącymi zawodnikami w swoich zespołach.

83. Dariusz Wdowczyk

Rzetelny szkoleniowiec, osobowość telewizyjna, ale też człowiek mocno doświadczony przez życie. Trudno oprzeć się wrażeniu, iż w aferze korupcyjnej został dlatego tak przykładnie ukarany, że wcześniej wyskoczył za wysoko. Odcierpiał wszystkie kary, teraz korzysta z prawa do rehabilitacji. Zapewne już niedługo ponownie wskoczy na trenerską karuzelę.

82. Zbigniew Bartnik

Prezes Lubelskiego OZPN. Teoretyczny nadzorca Szkoły Trenerów w Białej Podlaskiej. Co nie oznacza, że funkcję sprawuje charytatywnie.

81. Robert Skowron

Lubuski baron PZPN. Podobno dobrze umocowany, ale niezbyt dynamiczny.

80. Tomasz Miętkiewicz

Szef związku w województwie warmińsko-mazurskim. Dotąd – słabo rozpoznawalny.

79. Dariusz Pasieka

Rzeczywisty szef Szkoły Trenerów PZPN w Białej Podlaskiej, ale w randze wicedyrektora. Zapatrzony w Niemcy, nie dziwne zatem, że w funkcjonującej na prowincji akademii stara się wprowadzać wzorce wypracowane za naszą zachodnią granicą. Pasjonat.

78. Marcin Wojcieszak

Prawnik, którego kancelaria jest wszechstronnie przygotowana do obsługi PZPN (a także Ekstraklasy SA), w CV ma przecież epizod w roli kuratora związku. To właśnie temu mecenasowi przypisywana jest wykładnia uzasadniająca obecność prezesa związku w radzie nadzorczej Ekstraklasa SA, choć – teoretycznie – statut stanowi inaczej.

77. Andrzej Strejlau

Były selekcjoner przeżywa renesans formy… telewizyjnej. Rozchwytywany przez stacje, daje radę przy komentowaniu nie tylko polskiej ekstraklasy. Wkrótce wyda biografię, którą spisuje jedna z legend dziennikarstwa prasowego – Jerzy Chromik.

76. Witold Dawidowski

Po perturbacjach natury komunikacyjno-osobistej, szef piłkarstwa na Podlasiu wrócił na właściwą dla siebie ścieżkę. Czyli działalność w opozycji do ekipy Bońka.

75. Radosław Michalski

Zdecydowanie najlepszy piłkarz wśród baronów. Prezes pomorskiej delegatury PZPN jako jeden z nielicznych wojewódzkich szefów nie chce mieszać futbolu z polityką, ale w swoim środowisku uchodzi za stronnika Zibiego.

74. Marek Procyszyn

Baron z Opola. Podobno z mocnymi opozycyjnymi inklinacjami, ale też i uwieczniony na… związkowych taśmach. Spokojnie, jak twierdzą wtajemniczeni – przez służby informacyjne PZPN, a nie służby specjalne RP.

73. Edward Potok

Łódzki baron związku, któremu w pierwszej kolejności obecne władze piłkarskiej centrali chcą wystawić konkurenta w przyszłorocznych wyborach. Jakkolwiek brzmi to zawile, Potok jest skazany na grę w opozycji.

72. Jurij Szatałow

Jedyny polski trener urodzony na Syberii. Pewnie także z tego powodu to twardy człowiek, który mimo wielu przeciwności wykazuje się w Łęcznej. A już na pewno miejsce urodzenia miało wpływ na fakt, że nawet zasadniczy Jura może nie znać… swojej dokładnej daty urodzenia.

71. Franciszek Smuda

Były selekcjoner, uczestnik fazy grupowej Champions League z Widzewem, mistrz Polski także z Wisłą, zdobywca pucharu z Kolejorzem. Jeszcze dwa lata temu, kiedy kończył 65 lat, twierdził, że nie zna znaczenia słowa: emerytura. Czyżby już poznał?

70. Ryszard Niemiec

Nie tylko nestor, ale i intelektualny przywódca środowiska baronów, szef Małopolskiego OZPN. Mimo że najstarszy w stawce, jest nie do ruszenia nawet przez obecne władze związku. Już dwóch popieranych przez ekipę Bońka kandydatów wystraszyło się starcia z aktualnym prezesem regionu krakowskiego. I zrezygnowało.

69. Jerzy Engel

Członek Komisji Technicznej FIFA i UEFA, analityk piłkarski TVP, człowiek, który zamierza przywrócić blask warszawskiej Polonii, a nade wszystko – były selekcjoner, z biało-czerwonymi uczestnik finałów MŚ 2002. Dobrze okopany, choć w środowisku, a zwłaszcza w PZPN, ma nie tylko przyjaciół

68. Mirosław Malinowski

Szef Świętokrzyskiego OZPN. Zapamiętany głównie z tego, że prowadził ostatni zjazd wyborczy związku. Ten, który namaścił Bońka, a dla MM był przepustką do zarządu związku

67. Kamil Glik

Kapitan Torino, osobowość Serie A, ostoja defensywy reprezentacji Polski. Słowem – Pan Piłkarz! A pomyśleć, że kiedy trafił przed laty do Gliwic prześmiewcy sugerowali, że szkolił się nie w Realu C Madryt, tylko w zakładowej drużynie hipermarketu Real.

66. Arkadiusz Milik

Wielka nadzieja biało-czerwonych. I czerwono-białych. Zawodowo – bez dwóch zdań synek selekcjonera Adama Nawałki, który dał temu napastnikowi pierwsze życie w poważnym futbolu w Zabrzu. A potem stworzył Arka od podstaw w kadrze.

65. Leszek Gierszewski

Właściciel Drutex-Bytovii to przedstawiciel całkiem nielicznej klasy pasjonatów, którzy w futbol wkładają liczone w milionach złotych własne pieniądze. Założył, że do awansu do ekstraklasy wystarczą trzy sezony klubu Bytowa w I lidze. Obecny – jest drugim.

64. Marcin Brosz

Dziwak i ekscentryk, który pracując ze śląskimi klubami nie chciał udzielać przedmeczowych wywiadów stacjom telewizyjnym, które opłacały jego kontrakt. Za to trener (choć może na takiego nie wygląda) pierwsza klasa.

63. Stefan Antkowiak

Baron z Poznania, członek zarządu PZPN. Były kandydat na prezesa związku, ale już raczej nie stanie w wyborcze szranki. Trudno jednak nawet sobie wyobrazić, aby nie włączył się w zakulisowe gry mające na celu doprowadzenie do zmiany ekipy przy ulicy Bitwy Warszawskiej 1920 roku.

62. Zdzisław Łazarczyk

Szef Mazowieckiego OZPN został obłaskawiony przez ekipę Bońka dużą liczbą międzypaństwowych meczów reprezentacji Polski juniorów rozgrywanych na terenie stołecznego województwa. A być może nawet – w ten sposób wyciszony. Członek zarządu PZPN.

61. Leszek Miklas

Prezes spółki córki Ekstraklasy SA – Ekstraklasa Live Park, która odpowiada za produkcję sygnału telewizyjnego z meczów najwyższej ligi. I dotąd, z wyjątkiem szefa sędziów, nikt na realizatorów wizji nie skarżył się.

60. Włodzimierz Szaranowicz

Telewizja publiczna ma swoje ograniczenia, ale skoro potrafiła – mimo wszystko – pozyskać prawa do meczów polskich zespołów w Lidze Europy, a także do towarzyskich spotkań reprezentacji Polski, to nie ma sensu wyłącznie uskarżać się na jej futbolową ofertę.

59. Rudolf Bugdoł

Śląski baron PZPN został potraktowany w nowym zarządzie związku jak nieudany przeszczep, i pewnie także dlatego nie jest specjalnie aktywny. Zresztą – szykuje się do emerytury, więc po co miałby się szarpać w ostatnim roku działalności?

58. Henryk Kasperczak

Najbardziej utytułowany, nie licząc Macieja Skorży, polski szkoleniowiec, który nigdy nie był selekcjonerem reprezentacji Polski. I już nie zostanie. Bo za stary. Dobrze dla Henry’ego, że w Mali i Tunezji inaczej patrzą na siwe włosy.

57. Mateusz Juroszek

Prezes firmy STS, sponsor reprezentacji Polski, także Lecha Poznań i Ruchu Chorzów, wykładający pieniądze na mecze Śląska Wrocław i kibiców Górnika Zabrze. Można? Dla chcącego nic trudnego. Szkoda tylko, że jako legalny bukmacher nie może liczyć na wsparcie prezesa PZPN w konkurowaniu z tymi niezalegalizowanymi.

56. Tadeusz Pawłowski

Trener Roku 2014 w plebiscycie tygodnika „Piłka Nożna” jest w Śląsku niczym krawiec – tak kraje, jak mu materii staje. Nikt nie może jednak mieć wątpliwości, że jest o wiele większym profesjonalistą niż ci, którzy powinni zapewniać finansowanie wrocławskiemu klubowi.

55. Jowita Twardowska

Dyrektor ds. Komunikacji i CSR Grupy LOTOS, zatem osoba, która odpowiada za działania w obszarze sponsoringu sportowego marki, głównego sponsora reprezentacji Polski. A na dodatek – wiceprzewodnicząca rady nadzorczej w Lechii Gdańsk. Mocna postać w świecie polskiego futbolu.

54. Marcin Stefański

Szef Komisji ds. Rozgrywek Krajowych w PZPN i dyrektor Departamentu Logistyki w Ekstraklasie SA. Zatem – dużo może. Pewnie nawet nie mniej niż obecny sekretarz generalny PZPN, a i do tej funkcji był przez Zibiego przymierzany.

53. Krzysztof Odliwański

Sponsor techniczny zarówno reprezentacji Polski, jak i jej kapitana. Kontrakt Nike z Robertem Lewandowskim już wkrótce zaprocentuje specjalnym modelem buta dedykowanym napastnikowi Bayernu Monachium.

52. Kamila Wiktor

Dyrektor gabinetu prezesa PZPN karierę w strukturach piłkarskich zaczynała w spółce Euro 2012. Być może także z referencjami od Bońka, który traktuje tę zaufaną współpracowniczkę niczym córkę.

51. Kuba Błaszczykowski

Jeden z najzdolniejszych i najbardziej utytułowanych polskich piłkarzy. A przede wszystkim – współautor najbardziej wstrząsającej biografii wśród zawodowo czynnych nie tylko polskich futbolistów.

50. Marcin Dorna

Trener młodzieżowej reprezentacji Polski. Na igrzyska do Rio nie przebił się z Orlętami, w MME 2017 wystąpi jednak na pewno – PZPN zorganizuje bowiem ten czempionat.

49. Leszek Ojrzyński

Wszędzie, gdzie pracował odciskał charakterystyczne piętno na zespole. Teraz lwi pazur a’la Ojrzyński ma demonstrować Górnik Zabrze. I zaskoczeniem będzie, jeśli to nie nastąpi.

48. Czesław Michniewicz

Gawędziarz i kopalnia anegdot, ale przede wszystkim dobry trener; mistrz i zdobywca Pucharu Polski. Ostatnio pochłonięty twitterową wojenką z szefem polskich sędziów. Ktoś musiał ją wypowiedzieć?

47. Jan Tomaszewski

Kiedyś bezpardonowy adwersarz Bońka, dziś jego wielki stronnik. Taki, który nie waha się złożyć doniesienia do prokuratury na… aktualnych adwersarzy Zibiegio. Tylko czy tak wielkiej legendzie jak Tomek to w ogóle przystoi?

46. Jan Bednarek

Wiceprezes PZPN do spraw piłki niezawodowej. To jednak nie oznacza, że sam jest amatorem. Szybciej – zręcznym pływakiem

45. Michał Listkiewicz

Były prezes związku, aktualny szef PLP, czyli I ligi, ale bardziej kojarzony z działalnością w sędziowskich strukturach FIFA. Zdecydowanie w zbyt małym zakresie wykorzystywany przez obecne władze PZPN, nawet jeśli ma słabość do… Seppa Blattera.

44. Roman Kosecki

Wiceprezes związku do spraw sportowych. Jedyny, który publicznie wytłumaczył się z rocznych premii, które dwukrotnie dostał w PZPN. Jako parlamentarzysta jest przyzwyczajony do ujawniania przychodów.

43. Maciej Sawicki

Sekretarz generalny PZPN nie został związkową osobowością na miarę poprzednika. Mało widoczny poza federacją.

42. Eugeniusz Nowak

Pierwszy wiceprezes PZPN, teoretycznie do spraw finansowych. Również, czyli identycznie jak sekretarz, zdominowany przez wszechwładnego szefa związku.

41. Piotr Stokowiec

Jako trener Czarnych Koszul, znany głównie z posiadania oryginalnej marynarki. W Lubinie został trenerem przez duże T.

40. Radosław Osuch

Ekscentryczny właściciel Zawiszy zasłynął z ostrego konfliktu z szefem rady nadzorczej Ekstraklasy SA, Maciejem Wandzelem, w który zaangażowane zostały służby i wymiar sprawiedliwości. Mimo spadku bydgoszczan z ekstraklasy, do piłkarskiego interesu raczej nie dołożył, a na pewno nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.

39. Jacek Zieliński

Po nieudanej przygodzie z Ruchem Chorzów można było się zastanawiać, czy mistrzostwo Polski wywalczone z Lechem w 2010 roku nie było przypadkowe. Pracując od wiosny z piłkarzami Cracovii, JZ udowadnia jednak, że to niebieski epizod był wypadkiem przy pracy.

38. Marcin Animucki

Wiceprezes spółki Ekstraklasa SA, członek zarządu PZPN. Szefowie się zmieniają, a on wciąż trwa na stanowisku. Gwarant ciągłości działań zarządu ESA.

37. Wojciech Borecki

Prezes, którego nie powinno być już w Podbeskidziu, ponieważ zadeklarował dymisję. Tymczasem to inni wokół tracą w Bielsku-Białej grunt pod nogami, na czele z trenerami i… sponsorami, zaś były bramkarz, a później trener okopuje się coraz mocniej. Niezatapialny?

36. Stefan Majewski

Dyrektor sportowy PZPN, tytularny dyrektor Szkoły Trenerów PZPN. Zaufany człowiek Bońka od czasów… mundialu w 1982 roku. Co ciekawe, popularny Doktor od tamtego momentu miał – i ma – podobne relacje z Grzegorzem Latą. Czasy się zmieniają, władze w związku również, ale jeszcze nie było takiej, z którą SM nie miałby po drodze.

35. Artur Kapelko

Człowiek stworzony do pracy w futbolu na ścianie wschodniej, choć o wiele efektywniejszy teraz jako prezes Łęcznej, niż niegdyś w Białymstoku. Członek zarządu PZPN, tyle że jako przedstawiciel I ligi. Czy to miała być wróżba dla Górnika na obecny sezon?

34. Władysław Puchalski

Główny buchalter w sportowych projektach Bońka – od zawsze. Obecnie schowany jeszcze głębiej niż sekretarz.

33. Henning Berg

Norweg, Skandynaw, Europejczyk. Pewnie dlatego znacznie lepiej Legia pod jego kierunkiem spisuje się w międzynarodowych rozgrywkach niż w polskiej ekstraklasie.

32. Waldemar Fornalik

Jako selekcjoner zaliczył klapę, choć obiektywnie – nie tylko nie dostał wsparcia po zmianie władz w PZPN, ale (jako szkoleniowiec wybrany przez ekipę Laty) był przez następnego prezesa sekowany. Za to jako trener klubowy, a zwłaszcza przy Cichej – niezmiennie Waldek King!

31. Zdzisław Kręcina

Działacz przez duże D, który sporo ostatnio zrobił dla zintegrowania wysiłków śląskich klubów ekstraklasowych o lepsze jutro. Czy wypromowany od podstaw w gliwickim Piaście zostanie nowym śląskim baronem? Czy pozwoli na to namaszczony przez Bugdoła Henryk Kula?

30. Danuta i Krzysztof Witkowscy

Pierwsza para polskiego futbolu wywodzi się z niewielkiej Niecieczy. WłaścicieleTermaliki Bruk-Bet długo czekali na ekstraklasową promocję, ale gdy już się doczekali – mimo że ich klub nie został przywitany owacjami w elicie – robią wszystko, aby pozostać na dość nieprzychylnych tak zwanych salonach. I dobrze, „PN” będzie temu kibicować!

29. Marek Koźmiński

Syn Zbigniewa, nie zawsze miał różowo we władzach PZPN, choć jest w nich wiceprezesem ds. zagranicznych. Również przez publicystyczne zapędy ojca. W pewnym momencie był głęboko ukrywany, ale teraz – jak na pełnioną funkcję przystało – przewodniczy nawet oficjalnym delegacjom. Choćby na losowanie eliminacji mundialu. Czyżby jednak miał zostać namaszczony – a podobno takie były ustalenia – na następcę przez Zibiego?

28. Jarosław Mroczek

Pogoń na dobre wpisała się w krajobraz grupy mistrzowskiej, co odpowiada aspiracjom Portowców. Szkoda tylko, że szczecińska Skansen Arena zupełnie nie przystaje do standardów obowiązujących w ekstraklasie.

27. Andrzej Padewski

Dolnośląski baron PZPN, największy w tym gronie stronnik Bońka, członek zarządu związku. Oczywiście sowicie nagradzany przez prezesa za lojalność. A zapewne także – za proletariacką czujność, bo wszędzie doszukuje się wrogów. Tymczasem zamiast działalnością wywiadowczą, powinien zajmować się – jako szef Komisji ds. Piłki Kobiecej – załatwieniem butów dla reprezentantek kraju. Bo to trochę wstyd, że bogata federacja nie jest w stanie zapewnić sprzętu kadrowiczkom.

26. Maciej Skorża

Szkoleniowiec Lecha niemal do perfekcji opanował sztukę ogrywania Legii prowadzonej przez Berga. Z punktu widzenia kibiców Kolejorza szkoda tylko, że zapomniał, iż tytuł mistrzowski wygrywa się zdobywając punkty również z innymi krajowymi rywalami.

25. Małgorzata Mańka-Szulik

Prezydent Zabrza nie chce pieniędzy od kibiców ze stowarzyszenia Socios Górnik, ale jako pierwszy przedstawiciel samorządu w Polsce wypuściła na rzecz finansowania utrzymywanego klubu obligacje. I w ten sposób nie dopuściła do krachu KSG.

24. Rafał Dutkiewicz

Śląsk Wrocław, utrzymywany przez magistrat i miejskie spółki, jest nieustannie na finansowym musiku. Narzekania, również na prezydenta, nie milkną, tymczasem poprzednio tak dobre wyniki sportowe osiągał w latach 70. i na początku 80. poprzedniego stulecia. Jaki jest zatem sens biadolenia?

23. Stanisław Bobkiewicz

Szef Komisji Rewizyjnej PZPN. Prawdopodobnie to ten człowiek wskaże osobę, która pokieruje związkiem w następnej kadencji. Ciekawe, czy wybór SB padnie na Zibiego?

22. Krzysztof Sachs

Szef Komisji Licencyjnej, zatem facet, z którym lepiej żyć w zgodzie. Mocny również w ekwilibrystyce, bo co prawda nie stroni od surowych werdyktów, a jednak zawsze dotąd był w stanie wybronić balansujące na cienkiej licencyjnej linie ligowe legendy – z Chorzowa i Zabrza.

21. Zbigniew Przesmycki

Przewodniczący Polskiego Kolegium Sędziów, wyznawca makiawelizmu. W tym sensie, że cel, którym jest obrona decyzji podjętych przez ligowych arbitrów – nawet najbardziej absurdalnych – uświęca wszystkie argumenty (nawet niedorzeczne), którymi później się posługuje. Na pewno jednak poprawił atmosferę wokół PKS i sędziowania w Polsce w ogóle.

20. Krzysztof Malinowski

Członek zarządu, ale przede wszystkim – Rzecznik Ochrony Prawa Związkowego w PZPN. Jurysdykcyjnie wszechwładny od momentu, gdy napisał projekt statutu pod dyktando (i na miarę) obecnego prezesa. To właśnie KM uchylił w czerwcu zakaz transferowy dla Ruchu Chorzów, mimo że Komisja Dyscyplinarna nałożyła go na niebieskich w marcu. Mocna postać!

19. Dariusz Marzec

Nowy prezes Ekstraklasy SA. Były koszykarz, fan żużlowca Tomasza Golloba, autor projektu odpalenia wi-fi na stadionie Legii przy Łazienkowskiej. Obdarzony wielkim zaufaniem przez radę nadzorczą i kluby. Pytanie, czy podoła?

18. Grzegorz Krychowiak

Wielki specjalista od czarnej roboty na boisku. Jeden z liderów reprezentacji Polski, ceniony gracz Sevilli, przyczynił się do zdobycia Pucharu Ligi Europy przez klub z Andaluzji. Narzeczony pięknej Celii Juanat, co także może mieć… niebagatelne znaczenie. Oczywiście przy zawieraniu ewentualnych kontraktów reklamowych przez Krychę w najbliższej przyszłości.

17. Michał Probierz

Trener Sezonu 2014-15 w ekstraklasie. Wielka gęba w wywiadach, i jeszcze większa ekspresja podczas meczów. Wróg publiczny nr 1 polskich sędziów i… Henninga Berga. Przede wszystkim jednak człowiek, który zarobił dla Jagiellonii – z transferów wypromowanych przez siebie zawodników – dziesiątki milionów złotych.

16. Janusz Filipiak

Właściciel Cracovii i giełdowej spółki ComArch. Choć pewnie osobiście aktywa wymienia w odwrotnej kolejności. W każdym razie filantrop, który zdecydowanie za długo czeka na jakąkolwiek stopę zwrotu w zespół Pasów. Wydaje się jednak, że już od dawna nie był tak bliski osiągnięcia sportowej satysfakcji, jak od momentu rozpoczęcia kadencji przez trenera Zielińskiego.

15. Andrzej Placzyński

Niegdyś szara eminencja polskiego futbolu. Szef agencji Sportfive na Polskę jest jednak regularnie i coraz skuteczniej marginalizowany przez prezesa PZPN.

14. Bogusław Cupiał

Wiele wskazuje, że to już schyłkowy etap finansowego zaangażowania w Wisłę bossa Tele-Foniki. Jeśli nawet banki wymogą na Cupiale rozwód z Białą Gwiazdą, myślenicki biznesmen odejdzie w glorii najbardziej utytułowanego futbolowego inwestora przełomu wieków i pierwszej dekady obecnego stulecia w Polsce.

13. Janusz Basałaj

Największy spadek w czołówce rankingu zanotował od poprzedniego notowania szef Komisji Mediów PZPN. Popularny Basso w ostatnim czasie mocno się wyciszył, jakby nie chciał przysparzać związkowi (a może sobie) kolejnych wrogów. Sporo osób zadaje pytanie, czy to wytrawna dyplomacja, czy może już początek przygotowań do zmiany ekipy w PZPN i/lub własnej roli, choć już niekoniecznie w związku.

12. Cezary Kucharski

Człowiek sukcesu. Z Legią grał w ćwierćfinale Ligi Mistrzów, jako doradca doprowadził Roberta Lewandowskiego do Bayernu Monachium. A sam wylądował w Sejmie RP. Czy teraz, kiedy zrezygnował już właściwie z polityki, powalczy o stanowisko prezesa PZPN? Zdaje się, że tylko na pokaz twierdzi, że jeszcze się waha.

11. Franz Josef Wernze

Właściciel Lechii Gdańsk trenerów zmienia niczym rękawiczki, piłkarzy kupuje, sprzedaje i wypożycza na pęczki, tasuje także działaczy. A mimo wszystko – a może właśnie z tego powodu – na sukces w polskiej ekstraklasie wciąż czeka. I jeśli nie zmieni strategii, nadal poczeka. I to pewnie długo.

10. Cezary Kulesza

Prezes Jagiellonii Białystok, członek zarządu PZPN, członek rady nadzorczej Ekstraklasy SA, główny rozgrywający w poprzednich wyborach do tego gremium. CK długo dojrzewał do wiodącej roli w polskim futbolu, ale zarówno on, jak i Jaga to dziś krajowy top. Wydaje się zresztą, że zwyżkowa tendencja może się utrzymać, gdyż ligowym konkurentom trudno będzie dorównać dynamiką zarówno klubowi z Podlasia, jak i jego zarządcy.

9. Dariusz Mioduski – Bogusław Leśnodorski

Duet, który przejął Legię od ITI ma za sobą wzloty i upadki, jedne i drugie zarówno w wydaniu krajowym, jak i międzynarodowym. Generalnie trzeba jednak oddać DM i BL, że mimo iż wywodzą się z innych niż futbolowa bajek, dość szybko – choć nie bezboleśnie – nauczyli się piłkarskich prawideł. Czy to wystarczy do odzyskania tytułu mistrzowskiego przez klub z Łazienkowskiej?

8. Jacek Rutkowski

Właściciel Lecha obecnie rzadko pojawia się w klubie, scedował jego prowadzenie na zarząd i syna Piotra, ale – nie bez kozery – zachował miejsce w komitecie transferowym. Zatem nie stracił ochoty na pociąganie za sznurki, nawet jeśli na zabawę w futbol nie ma już (zbyt wiele) czasu. A tytuł mistrzowski, i awans do grupy Ligi Europy to w przypadku Kolejorza progres w porównaniu do ostatnich chudych lat. I powód do zadowolenia dla Rutkowskiego-seniora.

7. Julien Verley

Prezes zarządu platformy nc+ (choć Verley dostał kopa w górę i wkrótce zwolni stanowisko) to nadal główny sponsor polskich klubów, który na dodatek musiał wyłożyć więcej środków na sześć meczów każdej kolejki niż na osiem spotkań w poprzednim rozdaniu, ale ogólny udział w rynku transmisji piłkarskich tego nadawcy znacząco się zmniejszył. A tak naprawdę – dopiero za rok przekonamy się, czy nc+ będzie w stanie odeprzeć ofensywę stacji Eleven Sports Network, gdy rozegra się batalia o prawo do pokazywania w Polsce angielskiej Premier League.

6. Zygmunt Solorz

Właściciel telewizji Polsat to wielki i stale obecny gracz na rynku piłkarskim. Nie wygrał co prawda batalii o prawo do pokazywania meczów polskich klubów w Lidze Europy na swoich antenach, ale czteroletni pakiet na spotkania o punkty reprezentacji Polski, w połączeniu z Pucharem Polski i I ligą zapewnia stacji Solorza mocną pozycję na naszym rynku telewizyjnym. A w każdym razie bardzo znaczącą, bo bez dekodera Polsatu trudno kibicowi mieć pełną wiedzę na temat naszego futbolu.

5. Robert Lewandowski

Kapitan reprezentacji Polski, to nasz najlepiej opłacany piłkarz w historii, człowiek-instytucja, a nawet – pionier. Prawa współczesnego światowego rynku są takie, że na gwiazdę formatu Roberta pracuje dziś sztab ludzi. A skoro zawodnik Bayernu ma prywatne przedsiębiorstwo, wymyślił sobie – do czego zainspirował Lewego Cristiano Ronaldo – że będzie miał także swój logotyp. Można już zatem nabywać gadżety sygnowane RL, a stąd już tylko krok do kolekcji modowej lub kosmetycznej. Bo buty dla napastników – o czym było już wyżej – Nike wypuści na rynek lada moment. Ważne zatem, aby w nadmiarze splendoru i przy gigantycznych zarobkach, RL 9 nie pogubił się jako człowiek.

4. Riccardo Silva – Andrea Radrizzani

Stacja Eleven Sports Network może nie zanotowała na polskim rynku wejścia smoka, ale pewnie tylko kwestią tygodni, najwyżej miesięcy, jest umieszczenie kanału we wszystkich znaczących kablówkach, a także na obydwu istniejących platformach. Już pokazuje francuską, włoską i hiszpańską ekstraklasę, także Puchar Anglii i bramki z naszej najwyższej ligi, a za chwilę z pewnością poszerzy ofertę. Tyle że wysokie miejsce w niniejszym zestawieniu duet S&R (a zatem główna postać w MP & Silva oraz boss ESN) zawdzięcza nie tylko uruchomieniu stacji, ale przede wszystkim przejęciu – i to na najbliższe 6 lat – roli rozgrywającego prawami do pokazywania polskiej ekstraklasy.

Bo naprawdę nie sposób wykluczyć, że za 4 lata, kiedy dojdzie do ponownego rozdania na rynku, ludzie spod znaku MPS będą gotowi do przeprowadzenia totalnej rewolucji, która może zakończyć erę dominacji (n) c+ w pokazywaniu polskiego futbolu klubowego.

3. Adam Nawałka

Selekcjoner reprezentacji Polski nie udziela wywiadów, zaś na konferencjach prasowych, w których bierze udział jest przewidywalny i nudny aż do bólu. Tyle że naród pokochał Nawałkę właśnie takiego – oczywiście za historyczną wygraną z Niemcami i przywrócenie nadziei w drużynę narodową. Niezależnie od wyniku meczu we Frankfurcie, biało-czerwoni nadal są na najlepszej drodze do wywalczenia bezpośredniego awansu do finałów Euro 2016, co skutkowałoby najprawdopodobniej wieloma propozycjami… reklamowymi dla trenera kadry. Specjaliści są zdania, że głównie ze strony producentów towarów luksusowych, ponieważ selekcjoner (dzięki temu, że oszczędnie pojawia się w mediach) wypracował ekskluzywny wizerunek. Ten to ma głowę nie tylko do piłki!

2. Maciej Wandzel

Kiedy przejmował akcje Legii, był traktowany jak trzeci bliźniak. Dziś już jednak, mimo iż nie posiada największego pakietu, znacząco wyprzedził pozostałych udziałowców. Najpierw umiejętnie podsycał informacje o swoim prawdopodobnym starcie w wyborach na prezesa PZPN w 2016 roku, a kiedy wszyscy koncentrowali się na śledzeniu, czy to właściwy trop, ponownie skutecznie zaatakował w Ekstraklasie SA. I w porozumieniu z Kuleszą bardzo dotkliwie ograł Bońka. Wziął nie tylko funkcję szefa rady nadzorczej, ale też stworzył koalicję, która w spółce zrzeszającej kluby może rozdawać karty przez lata. Wypracował taką pozycję, że jednoosobowo mógł wskazać następcę Biszofa na posadzie prezesa zarządu ESA. I wybrał takiego, jak sam podkreślił w prywatnych rozmowach, dzięki któremu nie będzie zmuszony do zarządzania konfliktami wśród akcjonariuszy spółki. Czyli de facto – przejął w lidze władzę absolutną.

1. Zbigniew Boniek

Przed rokiem, w uzasadnieniu niezmiennie pierwszej lokaty Zibiego w rankingu 100 najważniejszych postaci w polskim futbolu, napisaliśmy w „PN”: „Nikt nie powinien się zastanawiać, czy dziś polską piłką kieruje zarząd, czy może walne zgromadzenie. Bo też nikt nie powinien mieć wątpliwości, że jednoosobowo wszystkim steruje Zibi. (…) Prezes rządzi związkiem w sposób autorytarny. Pozory światowca, bywalca największych światowych salonów piłkarskich, opinia największego przyjaciela Michela Platiniego uwiodły wyborców, ale dość szybko okazało się, iż szef nie zamierza specjalnie korzystać z pomocy kolegialnych ciał. W stowarzyszeniu, którym jest piłkarski związek, wprowadził zasady korporacyjne, spośród których naczelna brzmi: tajne przez poufne. Zwłaszcza w sprawach finansowych. Najtrudniejsze decyzje, w kwestii ubiegania się o prawo organizacji Euro 2020, budowy ewentualnie kupna siedziby dla PZPN, udzielenia pozwolenia na fuzję klubów z różnych regionów itd., itp., bierze wyłącznie na własne barki.”

Przez rok nic w związku w zasadzie się nie zmieniło. Można najwyżej dodać, że karę Greniowi także wymierzono zgodnie z oczekiwaniami prezesa Bońka, który nie ma skrupułów, aby wtrącać się również do spraw sędziowskich, czy w zawieszanie zakazu transferów. A przykłady na rzadko spotykaną predylekcję do ręcznego sterowania charakteryzującą Zibiego, można oczywiście mnożyć. Co oczywiście nie może przesłonić faktu, że Boniek jest bardzo mocnym prezesem, który nie pozostawia wielkiego marginesu na procesy demokratyczne. I nie uznaje remisów. Jednym się taki styl podoba, innym nie, za to prawie nikt nie pozostaje obojętny. I Zibi, podobnie jak wczasach kariery jest kochany, lub znienawidzony.

Średnią ocenę za przyjęty styl rządów wyborcy wystawią urzędującemu prezesowi już na przyszłorocznym zjeździe, w październiku 2016 roku. O ile oczywiście do tego momentu nie zmieni się statut, co podobno nadal nie jest oczywiste…

Adam Godlewski

Artykuł ukazał się w najnowszym numerze tygodnika „Piłka Nożna”