Reprezentacja 100-lecia: Pomocnicy (część 1)

Swoje typy można oddawać do 20 listopada, a wybór jest naprawdę spory. Nominacje otrzymali zawodnicy, którzy zdobywali medale w złotych dla naszej piłki latach 70. i 80., ci którzy stanowili o sile kadry w trudnej dekadzie lat 90., ale także piłkarze, których aktualnie możemy oglądać na boisku w koszulce z orłem na piersi, na czele z Robertem Lewandowskim.

Na PiłkaNożna.pl prowadzimy cykl, którego celem będzie przedstawienie sylwetek graczy, którzy dostąpili honoru otrzymania nominacji. Po przedstawieniu bramkarzy i obrońców, przyszedł czas na kolejny zawodników i jak łatwo się domyślić na warsztat wzięliśmy pomocników.

GŁOSOWAĆ MOŻESZ W TYM MIEJSCU – KLIKNIJ!

Oto nominowani pomocnicy: (kolejność alfabetyczna)

BERNARD BLAUT (36 meczów w reprezentacji)

Odszedł od nas w 2007 roku, jednak pamięć o jego zasługach dla polskiego futbolu nie zostanie zapomniana. W zespole narodowym rozegrał 36 meczów, wielokrotnie jako kapitan. W koszulce z orzełkiem na piersi występował w latach 1960-71, a więc przed erą największych sukcesów naszej piłki. Podczas swojej kariery dwukrotnie zdobywał wraz z kolegami z Legii Warszawa mistrzostwo kraju.

JAKUB BŁASZCZYKOWSKI (108 meczów w reprezentacji)

Jedna ze współczesnych ikon polskiej piłki i jeden z czterech zawodników, którym udało się przekroczyć barierę stu rozegranych w kadrze meczów. W latach 2010-14 pełnił rolę kapitana zespołu narodowego, a podczas swojej przygody z reprezentacją wziął udział w trzech turniejach rangi mistrzowskiej – mundialu w 2018 oraz EURO w 2012 i 2016 roku. Podczas tej ostatniej imprezy dotarł wraz z kolegami do ćwierćfinału, gdzie Polska musiała uznać wyższość późniejszego triumfatora mistrzostw Europy – Portugalii. W zespole narodowym strzelił jak do tej pory 21 goli.

ZBIGNIEW BONIEK (80 meczów w reprezentacji)

FIFA umieściła go na liście stu najwybitniejszych piłkarzy w historii futbolu i trudno się temu dziwić. Zbigniew Boniek przez lata był jednym z liderów reprezentacji, z którą wystąpił na trzech mundialach. Podczas imprezy na hiszpańskich boiskach w 1982 roku pomógł drużynie sięgnąć po srebro, które przyznawano za zajęcie trzeciego miejsca, a sam został wybrany do „Jedenastki Gwiazd” mistrzostw. Kto wie jak potoczyłby się turniej, gdyby obecny prezes PZPN nie musiał pauzować w półfinale z powodu nadmiaru żółtych kartek. Także na niwie klubowej wiodło mu się bardzo dobrze, czy to w Widzewie Łódź, czy też po wyjechaniu do Włoch, gdzie grał w Romie i Juventusie. Wraz ze Starą Damą sięgnął w 1985 roku po Puchar Mistrzów, a w 1982 roku zajął trzecie miejsce w plebiscycie Złotej Piłki.

JERZY BRZĘCZEK (42 mecze w reprezentacji)

Jego największym sukcesem podczas występów w reprezentacji było bez wątpienia wywalczenia srebrnego medalu Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie. Polska była w 1992 roku rewelacją turnieju, jednak w finale musiała uznać wyższość Hiszpanii. Przez wiele lat pełnił funkcję kapitana kadry, a jednym z jego najbardziej pamiętnych momentów było strzelenie gola Anglikom na legendarnym Wembley. Podczas swojej kariery klubowej zdobywał mistrzostwa Polski – z Lechem Poznań, a także Austrii – z Tirolem Innsbruck. W lecie 2018 roku otrzymał nominację na stanowisko selekcjonera zespołu narodowego.

ANDRZEJ BUNCOL (51 meczów w reprezentacji)

Dwukrotnie uczestniczył w mistrzostwach świata (1982 i 1986). Podczas tej pierwszej imprezy zajął wraz z kolegami trzecie miejsce. U Antoniego Piechniczka był pewniakiem i w trakcie hiszpańskiego turnieju wystąpił we wszystkich meczach, zdobywając piękną bramkę podczas starcia z Peru. W trakcie kariery klubowej był związany m.in. z Piastem Gliwice, Ruchem Chorzów czy Legią Warszawa, ale piękną kartę zapisał także poza granicami kraju, gdzie do dziś jest uważany za legendę Bayeru Leverkusen, z którym w 1988 roku sięgnął po Puchar UEFA.

WŁODZIMIERZ CIOŁEK (29 meczów w reprezentacji)

Był członkiem zespołu, który w trakcie mistrzostw świata w 1982 roku zajął trzecie miejsce. Podczas turnieju zagrał w czterech meczach, a w trakcie spotkania z Peru zdobył dla Polski piątego gola, pokonując bramkarza pięknym strzałem z dystansu. W barwach Górnika Wałbrzych wywalczył koronę króla strzelców polskiej ligi.

LESŁAW ĆMIKIEWICZ (57 meczów w reprezentacji)

Jeden z najbardziej utytułowanych polskich piłkarzy. Podczas Igrzysk Olimpijskich w 1972 i 1976 roku zdobył wraz z kolegami odpowiednio złoto i srebro. Pomiędzy tymi turniejami uczestniczył w mistrzostwach świata w RFN, gdzie Polska także wywalczyła srebrny medal, który był przyznawany za zajęcie trzeciego miejsca. Jest legendą Legii Warszawa, dla której rozegrał łącznie 226 meczów. Wraz z Wojskowymi święcił wiele triumfów, także na arenie międzynarodowej, dochodząc w 1971 roku do ćwierćfinału Pucharu Europy

KAZIMIERZ DEYNA (97 meczów w reprezentacji)

Prawdziwa legenda polskiego futbolu, do dziś uważany za najwybitniejszą postać w naszej historii. Był liderem drużyny, która w 1974 roku zajęła trzecie miejsce na mundialu w RFN, zdobył także dwa medale Igrzysk Olimpijskich – złoto w 1972 i srebro w 1976 roku. W trakcie turnieju w Monachium został wybrany do „Jedenastki Gwiazd”, a podczas finałowego starcia z Węgrami zdobył oba gole. Czterokrotnie wybierano go Piłkarzem Roku w Polsce, a w 1974 roku zajął trzecie miejsce w plebiscycie Złotej Piłki. Ikona Legii Warszawa, z którą sięgnął po dwa mistrzostwa kraju i Puchar Polski. Zginął w wypadku samochodowym w Stanach Zjednoczonych w 1989 roku.

KAMIL GROSICKI (70 meczów w reprezentacji)

Jego największym sukcesem było bez wątpienia dotarcie do ćwierćfinału EURO 2016, gdzie dopiero po rzutach karnych Polska przegrała z późniejszym triumfatorem całej imprezy – Portugalią. Oprócz tego był uczestnikiem finałów mistrzostw Europy w 2012 i mistrzostw świata w 2018 roku. Jedna z najważniejszych postaci kadry w ostatniej dekadzie. Szybki, zadziorny, dysponujący dobrym dośrodkowaniem, wielokrotnie rozrywał defensywy rywali. W ekstraklasie najlepiej wiodło mu się w Białymstoku, a po wyjeździe z kraju grał w Sivassporze, Rennes i od 2017 roku w angielskim Hull City.

TOMASZ IWAN (40 meczów w reprezentacji)

Członek reprezentacji Polski, która po szesnastu latach przerwy wywalczyła awans na wielki turniej piłkarski. Co ciekawe, mimo tego, że u Jerzego Engela był ważną postacią, to na mundial do Korei i Japonii w 2002 roku nie pojechał. Jeden z piłkarzy, którym udało się zrobić sporą międzynarodową karierę klubową, w czasach, kiedy wcale nie było to takie oczywiste. Grał w PSV Eindhoven, z którym sięgnął po dwa mistrzostwa Holandii. Za kadencji Adama Nawałki pełnił rolę dyrektora reprezentacji Polski.