Retro PN: Bramkarz jak Malowany

Widziałem w prasie różne wersje – 500, 700 tysięcy, a nawet właśnie milion. Mnie to jednak nie interesuje. Jestem zadowolony, że podpisałem pięcioletni kontrakt.

To prawda. W Skodzie w każdym niemal meczu miałem mnóstwo sytuacji do wybronienia, a i tak straciliśmy najmniej goli w lidze. Teraz w Atenach, do poważnych interwencji zmuszany jestem dwa, trzy razy w trakcie meczu. Początkowo nawet obawiałem się o koncentrację, bo w Polsce czasami miałem z tym problemy. Na szczęście teraz wszystko jest OK.
Naszym celem jest oczywiście zdetronizowanie Olympiakosu i myślę, że są na to realne szanse. W Pireusie jest co prawda więcej gwiazd, ale moim zdaniem tworzymy lepszy kolektyw. Czy drugie miejsce będzie porażką? Proszę zauważyć, jak bardzo wyrównała się i zrobiła piekielnie silna cała liga grecka. Olympiakos dobrze radzi sobie w Lidze Mistrzów, do fazy grupowej Pucharu UEFA zakwalifikowało się aż pięć tutejszych drużyn. AEK, PAOK, Panionios czy Larissa, to naprawdę moce zespoły.
Oczywiście, że nie. Bronić nauczyłem się w Polsce, gdzie jednak byłem troszeczkę niedoceniany. Być może brakowało mi pewności siebie, którą zdobyłem w Grecji, zwłaszcza po transferze do Aten. W Polsce nie miałem też niezbędnego komfortu, nie mogłem popełnić bezkarnie błędu. Nie czułem zaufania ze strony trenerów. Było tak – puściłem szmatę, na następny mecz nie musiałem już się szykować. A tutaj mam markę. Wszyscy wiedzą, że potrafię dobrze bronić, więc jeśli – odpukać – zdarzy się słabszy dzień, to na ławce nie wyląduję.
Już zdążyłem tego doświadczyć. Zaraz po transferze, prasa przeanalizowała dokładnie nasze życiorysy i nie obyło się bez wspominek oraz rozmaitych porównań. Dziennikarze błyskawicznie zaczęli się nakręcać. A Wandzik to tutaj rzeczywiście postać niemal pomnikowa. Zdobył przecież z tym klubem mnóstwo trofeów.
To miła dla oka statystyka, ale większego znaczenia nie przywiązuję do niej. Jesteś tak dobry, jak twój ostatni mecz. To oklepane już zdanie, ale prawdziwe.
Jest perfekcyjna, bo to zespół z europejskiego topu i nie może być inaczej. Mamy własną bazę, hotel, na mecze ligowe często latamy samolotem. Co prawda liniowym, ale już na europejskie puchary prezes wynajmuje prywatną maszynę. Piłkarze otrzymują z klubu apartamenty i samochody – konkretnie Hyundaie. Ja akurat częściej korzystam z własnego BMW 520, a służbowe autko przydaje się wówczas, kiedy z Polski przylatuje narzeczona.
Tak, ale po ślubie, czyli za niecały rok, to się zmieni. Na razie niestety pozostaje mi telewizja, telefony, Internet i 150 metrów apartamentu do zagospodarowania. Obejrzałem niemal dziesięć lokali, nim zdecydowałem się na ten w dzielnicy Glyfade, z widokiem na morze.
Język grecki opanowałem na tyle, że radzę sobie zarówno w sklepie jak i w telewizji, do której jestem często zapraszany. Z kolegami staram się mieć dobry kontakt, a najczęściej wspólnie wypadamy do knajpek z Senegalczykiem Dame N’Doye.
Te animozje widoczne są przy okazji meczów, natomiast w życiu codziennym zanikają. Ateny to olbrzymia metropolia, w której żyje siedem milionów ludzi i naprawdę można wtopić się w tłum. A kibice, jeśli nawet zaczepiają, to zazwyczaj proszę o autograf lub chwilę rozmowy. Niedawno byłem w salonie z telefonami komórkowymi, który – jak się okazało – był w jakiś sposób związany z Olympiakosem. Właściciel interesu natychmiast mnie rozpoznał. Nie był co prawda zadowolony z faktu, że nie puściłem gola w derby, ale rozmowa była sympatyczna. Nie czuję też na plecach wrogich spojrzeń, jeśli umawiam się na kawę z Michałem Żewłakowem, który jest obrońcą Olympiakosu. W klubie nie ma zresztą zakazu kontaktu z zawodnikami z obozu wroga.
Nie możemy na przykład chodzić na plażę. Słońce odbiera mnóstwo energii, zatem opalanie jest zabronione. Od poniedziałku do czwartku mamy też prawo wrócić do domu nawet o pierwszej w nocy, ale już w czwartek i piątek – najpóźniej o 23.
Nie mam pojęcia. Tak naprawdę, to selekcjoner ma z kogo wybierać jeśli chodzi o obsadę bramki i jedyne co mogę zrobić, to cierpliwie na powołanie.