– Tak, mecze przeciwko Manchesterowi United będą najważniejszymi w moim życiu. Mój syn gra na komputerze tymi piłkarzami, z którymi ja niedługo zmierzę się oko w oko, bo odpadnięcia po dwumeczu z mistrzem Azerbejdżanu nie biorę pod uwagę…
– Oczywiście, jestem normalnym człowiekim. Byłoby wielką nieskromnością mówienie, że nie boję się Manchesteru.
– Młodość ma to do siebie, że niczego się nie boi. Ale jak już wyjdą na murawę Old Trafford, to chyba trochę im się nogi ugną. Krążą nawet dowcipy po Łodzi, że trzeba będzie ze sobą zabrać zapas pampersów. Aż tak źle nie będzie!
– Nie wiem, co tamci koledzy robili. Uprawiając sport trzeba prowadzić się właściwie, bo to jest klucz do sukcesów. Przynajmniej ja zawsze tak do tego podchodziłem.
– Ale za to dosyć ciężkie. W roku 1985 naderwałem mięsień dwugłowy i pauzowałem pół roku, a w Korei nabawiłem się zerwania więzadeł krzyżowych, miałem dwie operacje i też długi rozbrat z piłką. Łącznie przez kontuzje straciłem około dwóch lat. Kiedy w 1992 roku wróciłem z Korei, jeden z dziennikarzy zapytał mnie, jak długo zamierzam jeszcze grać. Odpowiedziałem, że dwa lata, właśnie te stracone… Wszystko, co powyżej, jest już ponadplanowe…
– Chyba obecna. Dziś jestem wśród ludzi, którym bardzo zależy na tym, żeby grać jak najlepiej w piłkę, a przy okazji zarobić pieniądze, zdobyć sławę.
– Myślę, że główną przyczyną braku spektakularnych sukcesów ŁKS-u w latach osiemdziesiątych była zbyt duża rotacja w składzie. Dziś jest inaczej. Proszę zauważyć, że w podstawowej jedenastce gra obecnie siedmiu zawodników z poprzedniego startu ŁKS-u w europejskich pucharach, przeciwko FC Porto przed czterema laty. To jest prawdziwy klucz do wyjaśnienia sukcesów zespołu!
– E, tam. Jak skończę karierę, to pewnie po pięciu latach obserwując jakiś mecz ligowy, powiem: Ach, za moich czasów to się grało. Na to pytanie nie ma odpowiedzi.
– Do Łodzi jestem przywiązany, także z powodów osobistych. Często jako dziecko przyjeżdzałem tu z rodzinnej Rawy Mazowieckiej. Jak już trafiłem do ŁKS-u, przywiązałem się jeszcze mocniej. Propozycje były, ale dowiadywałem się o nich za późno. Poza tym działacze wpajali nam, że najważniejsze jest przywiązanie do barw klubowych. Później zmieniły się czasy, wszyscy o tym zapomnieli, a we mnie jakoś to zostało. Może gra tutaj nie przysporzyła mi jakiegoś wielkiego majątku, ale za to zapiszę się w historii klubu.
– To nie tak. Grałem na pozycji obrońcy kryjącego, a Kos był ostatnim. Potem wypadłem ze składu. Chciałem już skończyć karierę, ale trenerzy powiedzieli mi, żebym się wstrzymał i wystawili mnie na pozycji ostatniego stopera.
– Specjalnie nie odstaję. Jasne, że mam trochę słabsze uderzenie piłki, ciut wolniej biegam, ale utrzymuję się w całkiem niezłej dyspozycji.
– Nie, bo ubliżylibyśmy temu zawodnikowi. Z podziwem patrzę na jego grę. Podczas meczu z Chorwacją, gdy Niemcy przegrywali, widziałem straszną wściekłość w jego oczach. Gdyby mógł, to sam wygrałby ten mecz.
– To właśnie w Korei po raz pierwszy zetknąłem się z systemem 1+3+5+2. Grałem jako prawy wahadłowy pomocnik, do czego długo nie mogłem się przyzwyczaić. Poza tym – koledzy obdarzali mnie zaufaniem i strzelałem karne… Koreę wspominam bardzo miło. Wspaniali ludzie! Kiedy odniosłem ciężką kontuzję, robili wszystko, żebym się nie załamał. Do dziś kontaktuję się z przyjaciółmi stamtąd.
– Ukoronowaniem byłby, gdybym ją w tej chwili skończył… Po zdobyciu mistrzowstwa wielu ludzi przypomniało sobie, że jeszcze gram w piłkę. Dostałem mnóstwo kartek z gratulacjami od znajomych, z którymi bardzo dawno się nie widziałem… Wie pan, to dziwne: tak pragnąłem tego mistrzostwa, a kiedy przyszło, to nie umiałem się cieszyć, nie wiedziałem, jak to się robi. Przyjąłem to na chłodno.
– Korciło, oj korciło. Ale pomyślałem sobie, że jeszcze jest dużo do zrobienia. Dlaczego mam się zapisać w historii klubu jako ten, który iks razy zagrał w pucharach, skoro mogę zagrać iks plus jeden raz? Przywiązuję wagę do takich szczegółów.
– Nie, trenerzy traktują mnie jak każdego innego zawodnika. Czasami może przymkną oko, jeśli chodzi o bieganie… Raczej nie zostanę trenerem. Po pierwsze dlatego, że nie mam wykształcenia, skończyłem tylko szkołę zawodową… Teraz miałem propozycję zostania kierownikiem drużyny, ale nie zgodziłem się. Ci, którzy mi to zaproponowali, zapomnieli chyba, że jeszcze przez rok mam ważny kontrakt piłkarski.
– Wybory kapitana odbywały się właśnie wtedy, kiedy miałem słabszy okres i nie grałem w podstawowym składzie. A kapitan nie może przecież siedzieć na ławce. Wybrano więc Rafała Pawlaka i tak już zostało. Zresztą, w ŁKS-ie rządzi pan Ptak, kapitan jest tylko…łącznikiem.
Możliwość komentowania została wyłączona.
Polska Ekstraklasa
Cracovia tego lata nie jest specjalnie aktywna na rynku transferowym, skupiając się głównie na ściąganiu młodych i perspektywicznych piłkarzy. Kolejny z nich właśnie zawitał przy ul. Kałuży.
Polska Ekstraklasa
Nowy obrońca melduje się w Zabrzu. Maximilian Dietz podpisał kontrakt z triumfatorem Pucharu Polski!
Polska Ekstraklasa
Związany z Górnikiem Zabrze Kryspin Szcześniak będzie miał nowy klub. Według mediów, zawodnik zmieni barwy, ale pozostanie w PKO BP Ekstraklasa.
Polska Ekstraklasa
Po raz pierwszy od dekady i siódmy w historii Lech sięgnął po Superpuchar Polski. Na podstawie spotkania o najmniej prestiżowe z krajowych trofeów trudno o daleko idące wnioski, natomiast pewne sygnały przed przystąpieniem do gry o Champions League zostały przez Kolejorza wysłane.
Polska Ekstraklasa
Bartosz Biedrzycki podpisał nową umowę z Cracovią. Jednocześnie Pasy postanowiły wypożyczyć 23-latka do pierwszoligowej Odry Opole.
Najnowsze
Z Arsenalu do Cracovii. Młody pomocnik przy ul. Kałuży
Ekstraklasa
Tuchel przed meczem o 3. miejsce. „Taka jest perspektywa”
Mistrzostwa Świata 2026
De la Fuente o sposobie na zatrzymanie Messiego. „Tego na pewno nie zrobimy”
Mistrzostwa Świata 2026
Hit wewnątrz La Liga? Atletico Madryt chce gwiazdę Barcelony!
La Liga
Piłka nożna
Publicystyka
Zbigniew Mucha
STANY PODGORĄCZKOWE: A jeśli Francja, to kto?
Zbigniew Rokita
Zbigniew Rokita: Forza Arktyka! [FELIETON]
Przemysław Pawlak
RL 2028, czyli co transfer Lewandowskiego oznacza dla reprezentacji Polski
Leszek Orłowski