Spór o Dudka. Zasłużył na ostatni mecz, czy nie?

Po tym jak Polski Związek Piłki Nożnej zatwierdził plan pożegnalnego meczu Jerzego Dudka w drużynie narodowej i wpuszczenia go kuchennymi drzwiami do Klubu Wybitnego Reprezentanta, w kraju na nowo rozgorzała dyskusja na temat tego tworu. Czym dzisiaj jest bycie członkiem KWR i czy ładowanie tam na siłę Dudka jest fair w stosunku do innych zawodników?

Żeby nie było żadnych wątpliwości, Jerzy Dudek był jak na polskie warunki piłkarzem nietuzinkowym. Bramkarz takich klubów jak Feyenoord Rotterdam, Liverpool FC czy Real Madryt grał w swojej karierze z największymi naszych czasów. W brawurowym stylu poprowadził The Reds do wygranej w pamiętnym finale Ligi Mistrzów w Stambule i jest dzisiaj jednym z nielicznych Polaków, którzy mogą się pochwalić zdobyciem Pucharu Europy w swoim CV. W biało-czerwonych barwach rozegrał on jedynie 59 spotkań, o jedno za mało, by dostać się do Klubu Wybitnego Reprezentanta. Zbigniew Boniek i jego współpracownicy postanowili jednak uhonorować Dudka i dać mu okazję do zagrania jeszcze jednego meczu z orłem na piersi, co zdaniem niektórych jest kpiną z reprezentacji, kpiną z KWR i nie powinno mieć miejsca.

Nic bardziej mylnego. Oczywiście, można rozpatrywać gest PZPN tylko i wyłącznie jako próbę chytrego przemycenia Dudka do Klubu Wybitnego Reprezentanta, jednak byłoby to skrajnie jednostronne postrzeganie całej sprawy. Dlaczego? Po pierwsze, nawet gdyby Dudek nie rozegrał tych regulaminowych 60 spotkań w kadrze, to i tak mógłby zostać honorowym członkiem KWR. Taką możliwość dają przepisy klubu, dzięki którym można nagradzać piłkarzy bez minimalnej granicy meczów, jednak odznaczających się szczególnymi osiągnięciami sportowymi oraz odpowiednią postawą poza boiskiem. Myślicie, że podpięcie pod ten punkt byłego bramkarz Realu Madryt byłoby problemem? Wątpliwe. Druga kwestia, to zwykła ludzka twarz pokazana przez ludzi zawiadujących polskim futbolem. W czasach Grzegorza Laty, Zdzisława Kręciny i Franciszka Smudy nikt nie wpadł na pomysł zaproponowania Dudkowi rozegrania pożegnalnego meczu, co nie powinno być specjalnym kłopotem, bo graliśmy przecież całe mnóstwo spotkań sparingowych z mniej lub bardziej egzotycznymi rywalami. Znalezienie jednego wolnego terminu dla starych władz PZPN okazało się jednak zadaniem ponad ich siły, dlatego nowa ekipa powoli, ale systematycznie te błędy naprawia.

Mówcie co chcecie, ale pożegnalne spotkanie w reprezentacji należy się Dudkowi jak psu buda, podobnie jak Arturowi Borucowi należał się powrót na łono najważniejszego zespołu w kraju. Jeżeli przy okazji zaliczy on jubileuszową „sześćdziesiątkę”, to nie ma tu żadnego pola do marnych przytyków i złośliwości. Ktoś oczywiście może powiedzieć, że skoro Dudek, to dlaczego nie inni? Dlaczego nie dać szansy Tarasiewiczowi, Ćmikiewiczowi, Matysikowi czy Urbanowi? Ano dlatego, że uhonorowani oni mogą zostać w inny, statutowy sposób, a występ Dudka należy traktować jako pożegnanie z kibicami, na które nigdy nie miał szans.

Aktualnie, Klub Wybitnego Reprezentanta liczy 24 członków, którzy przekroczyli, lub zaliczyli przynajmniej 60 spotkań w kadrze i jednego członka honorowego, którym jest Gerard Cieślik (za PZPN).