Polska Ekstraklasa

09.12.2014 07:05

Temat tygodnia: Letnie transfery pod lupą „PN”

Skoro w T-ME runda rewanżowa trwa już w najlepsze, to najwyższa pora na pierwsze podsumowanie owoców, jakie przyniosło najlepszym polskim klubom letnie okienko transferowe. Szału, już zresztą tradycyjnie w ostatnich latach, nie było, ale z pewnością na naszych boiskach pojawiło się kilku co najmniej ciekawych zawodników. I także grupa takich, którzy dobrze rokują. Nie wolno przy tym zapominać, iż nie brakuje piłkarzy, którzy – aby zaprezentować pełnię talentu – potrzebują na aklimatyzację w nowym miejscu więcej niż rundę. Albo więcej zdrowia, niż dopisywało tej jesieni. Dlatego zastrzegamy, że nie wszystkich, nawet spośród ocenionych za wysiłki z drugiej połowy roku słabo, należy już definitywnie przekreślić.

Adam Godlewski
Zbigniew Mucha

Świadomie wyodrębniliśmy również grupę niepodlegającą jeszcze – naszym zdaniem – ocenie, roboczo nazywając tę kategorię „Z opóźnionym zapłonem?”. To zawodnicy albo bardzo młodzi, albo tacy, co do klasy których nie można mieć wątpliwości, ale z różnych powodów – na przykład z rzadka otrzymywanej szansy gry – nie mogli jej dowieść. Albo też tacy, którzy do nowych zespołów przychodzili z założenia jako dublerzy i z tej roli wywiązywali się w miarę możliwości. Czy można poddać krytyce lub wyróżnić na przykład Emilijusa Zubasa? Michał Efir gra co prawda niewiele, ale jest pożytecznym uzupełnieniem Grzegorza Kuświka w Ruchu. Igor Lewczuk? Legia, kupując go z Zawiszy, zakładała przekwalifikowanie na środkowego obrońcę, dysponując już wcześniej mocnym triem: Jakub Rzeźniczak – Dossa Junior – Inaki Astiz. Kiedy Lewczuk zagrał na swojej starej pozycji, czyli prawej obronie (mecz w Bełchatowie), Henning Berg był niezwykle usatysfakcjonowany, podkreślając rozwój zawodnika. Armin Cerimagić uchodzi za spory talent, ale na razie sztab szkoleniowy Górnika Zabrze korzysta z niego oszczędnie (niewiele ponad 100 minut w T-ME po 17 kolejkach), natomiast jeśli Bośniak na boisku już się pojawia, to wnosi niewątpliwie coś szczególnego.

(…)

Bramkarze: blisko, coraz bliżej…
Trzeba przyznać, że albo w polskich klubach pracują fachowcy doskonale potrafiący rozpoznać potencjał bramkarski, albo… mają szczęście. Niewypałów wśród golkiperów zanotowaliśmy niewiele. Właściwie tylko jeden – chodzi mianowicie o Dariusza Trelę. Sytuacja obecnego bramkarza Lechii jest o tyle dziwna, że przychodził do Gdańska jako potencjalny numer 1. Przychodził jako ligowa firma, nazwisko uznane i gracz, który w Gliwicach dowiódł nieprzeciętnych umiejętności. Tymczasem poza Śląskiem chyba ma problemy z adaptacją. Zaczął sezon między słupkami Lechii i pomogła mu kontuzja (złamanie kości jarzmowej) Mateusza Bąka. 19 września Trela zagrał jednak ostatni raz, przegrywając na dobre rywalizację o miejsce między słupkami.

To jednak wyjątek, bo kilku innych łapaczy znalazło się wysoko w naszej klasyfikacji. Jeszcze nie jako strzały w dychę, ale blisko, powiedzmy jako ósemki i dziewiątki. Najwyżej – Vytautas Cerniauskas z Korony. Potrzebował czasu, gdy zawodził cały zespół, on również rzadko bywał chwalony. W końcu nastąpił przełom. Wysoka dyspozycja Cerniauskasa została doceniona również w ojczyźnie. Otrzymuje ostatnio regularne powołania do kadry Litwy, zadebiutował w reprezentacji we wrześniu, a w listopadzie wystąpił w bezbramkowo zremisowanym spotkaniu z Ukrainą.

(…)

Napastnicy: obywatele świata mają łatwiej
Fiodor Cernych urodził się w Moskwie, przez większość profesjonalnej kariery występował na Białorusi, ale wychowywał się na Litwie i występuje w reprezentacji tego kraju. Antonio Colak jest Chorwatem, ale urodzonym i piłkarsko wykształconym w Niemczech. Są młodzi, otwarci na świat i pozbawieni kompleksów, ale przede wszystkim – bramkostrzelni. Obaj nie mieli problemów, aby zaadaptować się do wymogów polskiej ekstraklasy, w czym zapewne pomogła też spora doza… egoizmu.

(…)

Cały artykuł w najnowszym numerze tygodnika Piłka Nożna! Już w kioskach!

Możliwość komentowania została wyłączona.