Polska Ekstraklasa

06.09.2016 07:30

Test na tożsamość

Na początku pracy w Lechu Poznań Jan Urban był przedstawiany jako kandydat na trenera na lata. Na stanowisku wytrwał jednak tylko dziesięć miesięcy. Dlaczego?

Szkoleniowiec miał być przeciwieństwem Macieja Skorży. Z opinią brata-łaty miał za zadanie pozbierać rozbitą szatnię. Udało się. Szybko odmienił zespół budując atmosferę wyjazdowym zwycięstwem nad Fiorentiną w Lidze Europy i ligowym nad Legią w Warszawie po golu Kaspera Hamalainena. Długofalowe plany zmieniła poznańska rzeczywistość początku nowego sezonu. Zapowiadana przebudowa zespołu miała szybko przynieść efekty, a okres przejściowy skróciły oczekiwania po wysokim zwycięstwie nad Legią w meczu o Superpuchar Polski. Według wieści płynących z Wielkopolski, Urban ze sztabem grali o posadę już od 6 sierpnia, czyli od przegranego 1:4 meczu z Koroną Kielce.

(…)

W finansach klubu od dłuższego czasu wdrażany jest wariant oszczędnościowy. Każdy z nowych zawodników ma niższy kontrakt: Nielsen zarabia zdecydowanie mniej od Hamalainena, Radosław Majewski dostał około 60 procent wysokości umowy Karola Linettego, utrzymanie Macieja Makuszewskiego kosztuje minimum jedną trzecią mniej niż Gergo Lovrencsicsa, Lasse Nielsen to nawet połowa kosztów Marcina Kamińskiego. Transferowe zawirowania wokół środkowego obrońcy oddają obecny stan polityki Lecha. Wychowanek, który jeszcze dwa lata temu był łączony z Hamburger SV za około 3 miliony euro – odszedł za darmo. Podobnie jak reklamowany jako wzór zagranicznego skautingu Lovrencsics. Sprawa z przyszłością Kamińskiego była jasna od miesięcy. W Poznaniu szukano środkowego obrońcy o podobnej charakterystyce w ekstraklasie, zwracając uwagę na Macieja Dąbrowskiego i Jarosława Fojuta. Pierwsza kandydatura upadła przez oczekiwania finansowe Zagłębia Lubin równe klauzuli, z której skorzystała Legia, po rozmowach z piłkarzem Pogoni na przeszkodzie także stanęła kwota odstępnego. Kolejorz szukał zawodników z kartą w ręku i tym argumentem wygrał Lasse Nielsen. Duńczyk to inny typ piłkarza, któremu daleko do jakości jaką przy wyprowadzaniu piłki dawał Kamiński i po pierwszych miesiącach przy Bułgarskiej jego kwalifikacje sportowe do gry w Lechu są tematem do dyskusji. Z Tamasem Kadarem skupionym na szukaniu nowego pracodawcy oraz Paulusem Arajuurim proszącym o zwolnienie do Broendby Kopenhaga pół roku przed wygaśnięciem kontraktu defensywa zespołu długo po starcie sezonu była placem budowy. Krajobraz pierwszej drużyny w sierpniu uzupełnia oszczędzany nawet w treningach przed wyczekiwanym od roku zagranicznym transferem Linetty.

(…)

Na rynku wolnych zawodników poszukiwany będzie w pierwszej kolejności środkowy obrońca mający zastąpić zimą Arajuuriego. Nowy szkoleniowiec, Chorwat Nenad Bjelica, zapowiedział na konferencji prasowej, że nie liczy na wzmocnienia i będzie pracował z materiałem ludzkim jaki zastał. Dało się też zauważyć, że ma zerwać z wizerunkiem jaki wykreowano wokół Urbana. Wielokrotnie powtarzał słowa o ciężkiej pracy, padło mające być motywem przewodnim „kein alibi” (brak alibi – przyp. red.); w Poznaniu szykuje się PR-owa rewolucja na wzór przeprowadzanej niedawno w Warszawie przez Stanisława Czerczesowa. Fama tyrana i morderczych treningów w towarzystwie niedźwiedzia w roli bata na leniwych, odmieniła wizerunek piłkarzy Legii, którzy byli często przedstawiani jako przepłacane gwiazdy. Dalej Bjelica uderzył w tony, jakie chcieli usłyszeć kibice: „jestem szaleńcem ofensywy”, „nikt już nigdy nie będzie się z Lecha śmiał”. Według informacji „PN”, w kontrakcie byłego szkoleniowca m.in. Austrii Wiedeń znalazł się zapis, że po zerwaniu dwuletniej umowy Lecha obowiązuje tylko sześciomiesięczny okres wypowiedzenia. Paragraf ma zabezpieczyć zarząd klubu. Na utrzymaniu są bowiem jeszcze umowy Urbana i Skorży.

Michał Czechowicz

CAŁY TEKST MOŻNA ZNALEŹĆ W NAJNOWSZYM NUMERZE TYGODNIKA „PIŁKA NOŻNA”

Możliwość komentowania została wyłączona.