O tym, że nasz futbol znajduje się w stanie rozkwitu nikogo przekonywać nie trzeba. Ćwierćfinał Euro 2016 wywalczony przez reprezentantów Polski i grupa Ligi Mistrzów, w której zaistniała Legia Warszawa, przeskakując na dodatek do wiosennej tury Ligi Europy, to dowody trudne do zakwestionowania. A przecież hitem wszech czasów dla zawodników urodzonych między Tatrami a Bałtykiem okazało się letnie okno transferowe. Cenione i wysoko notowane zagraniczne kluby na pupili Adama Nawałki wydały grubo ponad 100 milionów euro. Słowem – tak dobrze nie było nigdy wcześniej!
Pewnie, reprezentacja Polski ma na koncie trzecie miejsca w mundialach, Widzew Łódź kwalifikował się do półfinału Pucharu Mistrzów, Górnik Zabrze wystąpił nawet w finale Pucharu Zdobywców Pucharów, zaś Legia Warszawa w półfinałach obu tych rozgrywek, oraz w ćwierćfinale Champions League, ale to wszystko zamierzchłe czasy. A zważywszy na dynamikę rozwoju futbolu w ostatnich dekadach – nawet prehistoria. Dziś już bardzo ostrożnie trzeba wypowiadać wyświechtaną przez lata formułkę, że pieniądze w piłkę nie grają. Kasa ma bowiem kolosalny wpływ na pogłębianie przepaści między najlepszą częścią Europy – liczoną od Madrytu i Barcelony, wiodącą przez Londyn i Manchester, dotykającą Paryża oraz Turynu, i zasięgiem obejmującą Monachium – a resztą świata. Prawda jest bowiem taka, że cała reszta jest niczym plankton dla wspomnianych wielorybów, dlatego tym bardziej miłe, że z pańskiego stołu – i to wcale nie resztkami – mogą pożywić się nasze zespoły, a także poszczególni zawodnicy. A i w redakcji „PN” mieliśmy wielką frajdę przyznając tradycyjne klasy w dorocznym rankingu polskich piłkarzy. Epitet: międzynarodowa pojawiał się – i to zasadnie, bez naciągania – z niespotykaną częstotliwością w nowożytnej erze futbolu, którą (mocno umownie), datujemy na początek obecnego stulecia.
W każdym razie elektorzy w składzie: Michał Czechowicz, Adam Godlewski, Paweł Gołaszewski, Łukasz Konstanty, Zbigniew Mroziński, Zbigniew Mucha, Leszek Orłowski i Przemysław Pawlak, który był sekretarzem wyborów, z wielką przyjemnością pracowali przy tworzeniu niniejszej klasyfikacji. Czytelnikom życzymy dobrej lektury, sobie podobnych doznań przy podsumowaniu kolejnego roku, zaś piłkarzom – utrzymania wznoszącego trendu co najmniej do rosyjskiego mundialu. Amen!
(…)
OFENSYWNI POMOCNICY
Na szczęście definitywnie skończyły się czasy, kiedy w naszej drużynie narodowej między Lewandowskim a Krychowiakiem była dziura. Od przodu wypełnił ją znakomicie Milik, a od tyłu, wreszcie, Piotr Zieliński. Transfer do Napoli znakomicie posłużył zawodnikowi, bo dodał mu brakującej wcześniej pewności siebie. Już tylko kroczek, ostatni, malutki – kilka świetnych meczów, ze dwa gole – dzieli go od uzyskania klasy międzynarodowej. Nienagannie panuje nad piłką, dużo widzi na boisku, ma potężny strzał. Wszyscy zawodnicy sklasyfikowani poniżej Zielińskiego są w jakiś sposób niedoskonali. Filip Starzyński jest zbyt nierówny. Niemniej z piłką przy nodze ma fantazję, dobrze obsługuje ją od strony technicznej – o ile jest zdrowy. Mateuszowi Klichowi niczego nie brakuje jeśli chodzi o obycie taktyczne, ale jednak talent upoważnia go do brylowania co najwyżej w lidze holenderskiej. Adrian Mierzejewski cierpi upały za miliony, a przy okazji strzela gole i asystuje. Należy mu się szacunek za to, że wciąż stara się grać na poważnie mimo niesprzyjających okoliczności przyrody i nawet mu się to udaje. Patryk Lipski jest ciut młodszy od Starzyńskiego i Rafała Wolskiego, których jest niemal kserokopią, choć może obu nawet przewyższa talentem. Najbliższy rok może być dla niego decydujący: oby ustabilizował formę i osiągnął pełną dojrzałość piłkarską, wtedy szybko może stać się drugim Zielińskim. Mateusz Cetnarski wiosną był klasą dla siebie na boiskach ekstraklasy, zasłużył na wyjazd na Euro. Ale jesienią już szału w jego grze nie było.
Klasa reprezentacyjna:
1. Piotr Zieliński (Empoli FC / SSC Napoli)
Klasa krajowa:
2. Filip Starzyński (Zagłębie Lubin)
3. Mateusz Klich (1. FC Kaiserslautern)
4. Adrian Mierzejewski (Al Nassr Rijad / Al Sharjah)
5. Patryk Lipski (Ruch Chorzów)
6. Rafał Wolski (KV Mechelen / Wisła Kraków / Lechia Gdańsk)
7. Mateusz Cetnarski (Cracovia)
Zespół „Piłki Nożnej”
Bądźcie czujni, rankingi na pozostałych pozycjach będzie można znaleźć na PiłkaNożna.pl
Możliwość komentowania została wyłączona.
Polska Reprezentacja Polski
Jednym ze znakomitych gości Gali 2026 był Jakub Błaszczykowski, który do hotelu Hilton przybył wraz z małżonką Agatą. Piłkarz Roku 2010 i 2012 chętnie skomentował tegoroczne nagrody.
Polska Reprezentacja Polski
Oskar Pietuszewski jest ostatnio na ustach wielu kibiców, chcących zobaczyć go w pierwszej reprezentacji. O młodym talencie FC Porto wypowiedział się selekcjoner Jan Urban.
Polska Reprezentacja Polski
Poznaliśmy wszystkich laureatów za rok 2025. Kto zdobył statuetki we wszystkich, dziewięciu kategoriach?
Polska Reprezentacja Polski
Czy Robert Lewandowski jest najlepszym piłkarzem w historii Polski, pozostaje kwestią otwartą. W futbolu nie ma obiektywnej miary pozwalającej szacować klasę poszczególnych sportowców, każdy ma prawo do subiektywnego spojrzenia i własnego wyboru. Być może ktoś, kiedyś, przez krótki czas grał lepiej niż Lewy. Natomiast nie ma żadnych wątpliwości co do trzech kwestii:
Polska Reprezentacja Polski
Po raz szósty w karierze i czwarty z rzędu Ewa Pajor została wybrana Piłkarką Roku w plebiscycie tygodnika „Piłka Nożna”. Po takich 12 miesiącach w jej wykonaniu po prostu nie mogło być inaczej.
