Dziewięć miesięcy temu Emilia Zdunek przeniosła się do wymarzonej Hiszpanii. Przygoda życia jednak mocno doświadczyła reprezentantkę Polski – najpierw kontuzja i utrudniona aklimatyzacja, a od kilku tygodni strach przed koronawirusem.
My nie możemy. Robimy treningi siłowe oparte na ciężarze własnego ciała. Nie mamy zbyt wiele narzędzi do trenowania, trzeba być kreatywnym. Nemanja Gudelj, piłkarz Sevilli, zna się z dziewczyną, z którą mieszkam i pożyczył nam rower stacjonarny. W ogóle gdy dowiedział się, że spędzi kilka tygodni w domu, zadzwonił do sklepu i kupił mnóstwo sprzętu, stworzył domową siłownię. My na to sobie pozwolić nie mogłyśmy (śmiech).
Sklepy funkcjonują już w miarę normalnie, ale w pierwszych dniach była wielka panika, ludzie robili olbrzymie zapasy. Do supermarketów wpuszczanych jest po kilka osób. Na wejściu ochroniarz pilnuje, aby nie przekroczyć określonej liczby w środku. Trzeba też zdezynfekować ręce i założyć rękawiczki jednorazowe. W środku należy zachowywać wszystkie środki ostrożności, jeśli czegoś nie przestrzegasz, zostanie ci zwrócona uwaga. U starszych osób widać strach. Ostatnio przede mną stała starsza kobieta, a trzy osoby dalej za mną młody mężczyzna zaczął głośno kaszleć. Ja nie zareagowałam, ale ta pani była cała przerażona, przesunęła się znacznie do przodu, mimo że ten chłopak stał od niej 15 metrów.
Na początku zlekceważyła. Rząd wprowadził ograniczenia, a młodzi ludzie nic sobie z tego nie robili. W Madrycie był jeden wielki dramat – życie nocne toczyło się normalnie. Dopiero po kilku, a może kilkunastu dniach młodzież pochowała się do domów. Hiszpanie i Włosi uwielbiają się spotykać, bawić się, spędzać czas na powietrzu.
Jestem przerażona. Nie mam jednak szans, aby się wyrwać z Hiszpanii. Pozostaje tylko dbać o siebie. Mieszkam w kraju, w którym tempo rozwoju koronawirusa jest bardzo wysokie. Wolałabym być w Polsce, z najbliższymi, rodziną, przyjaciółmi – zdecydowanie łatwiej byłoby znieść całą sytuację, czułabym się bezpieczniej.
Najpierw aklimatyzacja, teraz koronawirus – lekko nie jest.
Początki były bardzo ciężkie, zmieniłam życie o 180 stopni. W Polsce miałam mnóstwo obowiązków poza treningami i meczami. Studiowałam, prowadziłam zajęcia dla dzieci, a w Hiszpanii tego nie ma. Wyjechałam, jest tylko piłka i nic więcej. Wiem, że może zabrzmi to paradoksalnie, bo w Polsce wiele zawodniczek narzeka, że nie mogą skupić się tylko na grze w piłkę, ale kiedy dostałam to, czego całe życie chciałam to nagle stwierdziłam, że mi się to nie podoba.
Teraz już mi się podoba, ale na początku nie wiedziałam, co ze sobą zrobić. Zawsze miałam tak dzień zorganizowany, że wychodziłam rano z domu, wracałam wieczorem, każda godzina była wypełniona. Nagle musiałam się przestawić, że w domu jestem pięć godzin wcześniej i trzeba sobie wypełniać czas – książka, nauka języka, seriale.
Nie do końca. Na początku wyglądało to tak, że trzeba było stawić się rano w klubie, zjeść śniadanie wspólne przed treningiem, później wychodziłyśmy na boisko i po zajęciach można było już iść do domu. Ja akurat miałam kontuzję, więc nie szłam z dziewczynami na trening drużynowy, tylko miałam indywidualny. Nie było dnia, że się nudziłam i nic nie robiłam, więc czas do 16-17 miałam wypełniony. Wracałam do domu i padałam. Początek był tragiczny. Teraz jest trochę inaczej, natomiast czas spędzony w klubie się nie zmienił, zwykle po treningu zostaje albo u fizjoterapeutów, albo w siłowni.
Do tego interesu mogłabym nawet dołożyć parę groszy (śmiech).
W dwóch meczach ligowych byłam na ławce, a teraz mecz pucharowy został przełożony z powodu koronawirusa.
Bardzo mi imponuje ich otwartość i życzliwość na wszystkich. Nie mają z niczym problemu. Tam możesz na wszystkich liczyć w każdej sytuacji. Na początku – jak to Polka – byłam bardzo podejrzliwa w stosunku do wszystkich. Teraz już do tego przywykłam. U nas jest tak, że jak ktoś się ciebie pyta dziesięć razy o zdrowie czy problemy, to masz wrażenie, że coś od ciebie chce i niekoniecznie ci dobrze życzy. W Hiszpanii jest kompletnie inaczej. Najbardziej utkwiła mi w pamięci sytuacja, kiedy już zaczęłam trenować, wracać do pełni formy i dowiedziałam się, że w następnym meczu po raz pierwszy wyjdę w podstawowym składzie. Dostałam wiadomość od jednej z koleżanek, a w zasadzie głównej rywalki o miejsce w składzie, że się bardzo cieszy z mojej formy, drużyna mnie potrzebuje w takiej dyspozycji i życzy mi powodzenia. W pierwszym momencie nawet się uśmiechnęłam, ale po chwili zapaliła mi się „polska” lampka, że coś jest nie tak i czego ona ode mnie chce. Już nawet szukałam w tym jakiejś gierki, że chce mnie podpuścić czy coś w tym stylu. Jak się okazało nie miała nic złego na myśli, a takie sytuacje są na porządku dziennym i Hiszpanie są zupełnie inni niż Polacy. Mówią wszystko prosto z serca. Byłam tym pozytywnie zaskoczona.
Tak, mamy grupę kibiców, która nas zawsze wspiera. Napisał do mnie chłopak, że zbiera koszulki zagranicznych zawodniczek i że któregoś dnia na mnie poczeka, ale mam się nie martwić, bo on zdobędzie polską koszulkę. Odpisałam, że w porządku, nie ma problemu. Po kolejnym meczu, kiedy wychodziłam ze stadionu podbiegł do mnie, przedstawił się i poprosił o zdjęcie. Faktycznie miał koszulkę reprezentacji Polski. Po chwili wychodziła koleżanka, z którą mieszkam i też ją zaczepił z prośbą o foto, ale musiał zajrzeć do plecaka. Patrzymy, a gość miał tam kilka koszulek różnych krajów, więc wyjął amerykańską, ubrał się i zrobił kolejne zdjęcie. Po chwili wyjął jeszcze meksykańską, bo ta dziewczyna ma meksykańskie korzenie i poprosił o jeszcze jedno foto.
Coraz lepiej, uczę się systematycznie. Najważniejsze dla mnie było to, aby zrozumieć trenera, ponieważ on w ogóle nie rozmawia po angielsku. Odprawy były tłumaczone przez asystenta lub trenera przygotowania motorycznego, ale prawie nikt w zespole nie potrzebuje już tłumacza oprócz mnie. Mamy sporo dziewczyn z Ameryki Łacińskiej, gdzie mówi się po hiszpańsku. Jest Rosjanka, ale ona w Hiszpanii mieszka już trzy lata, więc rozumie. Są trzy piłkarki ze Stanów Zjednoczonych – dwie są w Hiszpanii od dwóch lat, a jedna ma korzenie meksykańskie i wszystko rozumie. W całej drużynie byłam jedyną osobą, która nic nie rozumiała po hiszpańsku. Zależało mi na tym, aby jak najszybciej to nadrobić i teraz nie mam problemów, aby kogoś zrozumieć. Gorzej z mówieniem. Tak jak wspomniałam wcześniej, lekcje językowe zapewnił mi klub, ale ja też sama o to zadbałam. Mam znajomą, z którą łączymy się na wideo i prowadzi ze mną korepetycje. Na szczęście w pewnym stopniu związana jest z piłką nożną, więc jest znacznie łatwiej.
Niedawno był strajk drużyn kobiecych. Prezes hiszpańskiego związku nie do końca chciał przystanąć na postulaty, ale z skończyło się tak, że zaakceptował żądania, więc chyba nie jest tak źle.
Wiadomo, że o pieniądze. Urlopy po zajściu w ciąże, ogólne zwiększenie ochrony socjalnej. Sytuacja dość skomplikowana.
Drużyny ustaliły między sobą, że na jedną kolejkę nie wyjdziemy na boiska i nie odbył się żaden mecz w La Lidze. My miałyśmy grać derby z Realem Betis i dogadałyśmy się tak, że nie wyjedziemy na mecz, a rywalki nie przyjadą na stadion. Później odbył się drugi strajk, ale już wyszłyśmy na boiska tylko przez pierwszych 30 sekund stałyśmy nieruchomo. Oczywiście ja zaliczyłam wpadkę, bo zrobiłam trzy kroki i dopiero przypomniałam sobie o co chodzi.
Normalne. Piłkarze czasami zagadują, często trenujemy w podobnych porach. Wiem, że śledzą nasze wyniki, bo potrafią na początku tygodnia pogratulować świetnego meczu czy zdobytych 3 punktów. Śmieszny jest Nolito, bardzo życzliwy jest Jesus Navas, Reguillon też zrobił dobre wrażenie.
Wszyscy podkreślają, że to trzeba przeżyć, bo trudno opisać te mecze. Czekam zatem na to spotkanie. Mogę tylko przytoczyć taką sytuację: spotkałam w sklepie na osiedlu Nabila Fekira z Betisu, zrobiłam sobie z nim zdjęcie i wrzuciłam na Twittera. Po pięciu minutach już miałam wysyp komentarzy od kibiców Sevilli FC, że co to ma być, jak mogłam sobie zrobić z nim zdjęcie. Na moje nieszczęście na drugi dzień miałyśmy szkolenie z korzystania z social media i lekko mi zasugerowano bym takich rzeczy nie robiła.
Możemy, ale na mecz chłopaków lepiej ubrać coś innego.
Pojechałam na pierwszy mecz i miałam na sobie zielonkawe ubranie, całkiem nieświadomie. Koleżanka całą drogę się śmiała, że mnie nie wpuszczą na stadion, a jeśli wejdę to ludzie nie będą się na mnie miło patrzeć. Na szczęście nic się nie stało, ale kibice Sevilli często podkreślają, że co zielone to złe i brzydkie. Bezpieczniej założyć coś biało-czerwonego.
Polskę zjeździłam autokarem wzdłuż i wszerz. W Hiszpanii na większość meczów latamy samolotami, hotele mamy też z wyższej półki. Wszystko jest o poziom, a może nawet o dwa wyżej. Bardzo mi się też podoba sposób podejścia do pracy. Początek sezonu miałyśmy bardzo słaby, nie umiałyśmy wygrywać. Po jednym z treningów przyszedł do nas Monchi – dyrektor, którego chciałby mieć u siebie praktycznie każdy klub w Europie, a który mógłby się nami kompletnie nie interesować, bo myślę, że ma poważniejsze sprawy na głowie, niż zła passa piłkarek. Przyszedł tylko po to, aby nas podbudować, wytłumaczyć, że jesteśmy nowym projektem, potrzebujemy czasu i cierpliwości, aby to ruszyło. Każda z nas czuje się bardzo potrzebna w klubie. Ostatnio miałam nawet taką śmieszną sytuację, że wychodziłam z klubu i zaczepił mnie jeden z wyżej postawionych działaczy. Pyta mnie, czy wiem, jaka jest jego ulubiona polska piłkarka. Pomyślałam, że zna tylko mnie, ale się nie odzywałam, więc grzecznie odpowiedziałam, że nie mam pojęcia. A on do mnie mówi, że Ewa Pajor i dopytuje, ile ona ma jeszcze kontraktu w Wolfsburgu. No to ja odpowiadam, że nie wiem dokładnie, ale ostatnio chyba przedłużyła umowę. A on na to: „dowiedz się do kiedy ma kontrakt i powiedz, że Sevilla na nią czeka”. Wtrąciłam półżartem, półserio, że rozumiem, ale nie wiem, czy ona czeka na Sevillę, a on do mnie, że spokojnie, dajmy sobie trzy-cztery lata i wrócimy do tematu. Ewie oczywiście to opowiedziałam, śmiałyśmy się, ale to pokazuje, jak w klubie poważnie myślą o budowie silnego kobiecego zespołu. To nie jest na zasadzie, że klub daje nam pieniądze i mamy sobie spokojnie funkcjonować. Plany są ambitne. Chcą iść do przodu. Jeśli takie myślenie się utrzyma, to w niedalekiej przyszłości Sevilla będzie czołowym zespołem La Liga.
Możliwość komentowania została wyłączona.
Polska Ekstraklasa
Cracovia tego lata nie jest specjalnie aktywna na rynku transferowym, skupiając się głównie na ściąganiu młodych i perspektywicznych piłkarzy. Kolejny z nich właśnie zawitał przy ul. Kałuży.
Polska Ekstraklasa
Nowy obrońca melduje się w Zabrzu. Maximilian Dietz podpisał kontrakt z triumfatorem Pucharu Polski!
Polska Ekstraklasa
Związany z Górnikiem Zabrze Kryspin Szcześniak będzie miał nowy klub. Według mediów, zawodnik zmieni barwy, ale pozostanie w PKO BP Ekstraklasa.
Polska Ekstraklasa
Po raz pierwszy od dekady i siódmy w historii Lech sięgnął po Superpuchar Polski. Na podstawie spotkania o najmniej prestiżowe z krajowych trofeów trudno o daleko idące wnioski, natomiast pewne sygnały przed przystąpieniem do gry o Champions League zostały przez Kolejorza wysłane.
Polska Ekstraklasa
Bartosz Biedrzycki podpisał nową umowę z Cracovią. Jednocześnie Pasy postanowiły wypożyczyć 23-latka do pierwszoligowej Odry Opole.
Najnowsze
Z Arsenalu do Cracovii. Młody pomocnik przy ul. Kałuży
Ekstraklasa
Tuchel przed meczem o 3. miejsce. „Taka jest perspektywa”
Mistrzostwa Świata 2026
De la Fuente o sposobie na zatrzymanie Messiego. „Tego na pewno nie zrobimy”
Mistrzostwa Świata 2026
Hit wewnątrz La Liga? Atletico Madryt chce gwiazdę Barcelony!
La Liga
Piłka nożna
Publicystyka
Zbigniew Mucha
STANY PODGORĄCZKOWE: A jeśli Francja, to kto?
Zbigniew Rokita
Zbigniew Rokita: Forza Arktyka! [FELIETON]
Przemysław Pawlak
RL 2028, czyli co transfer Lewandowskiego oznacza dla reprezentacji Polski
Leszek Orłowski