Ligi w Europie Serie A

07.12.2014 10:17

Trochę Polski w Palermo: Wnuk Bolesława

Najgorętsze nazwisko w Serie A to Dybala. Paulo Dybala. Jak James Bond, choć nie wszystko umie i nie wszystko może. Umie jednak całkiem sporo i może grać dla trzech reprezentacji.

Tomasz Lipiński

Na ogołoconym z zagranicznych gwiazd piłkarskim niebie we Włoszech każda nowa gwiazdka budzi ciekawość i nadzieję, że rozbłyśnie porażającym blaskiem. Że inni będą przyjeżdżać, patrzeć, podziwiać i zazdrościć. Tylko jednego tym gościom chciałoby się, lecz nie można, zakazać: kupienia.

Od Robbena do Messiego

Tak właśnie teraz błyszczy Dybala. 21 lat skończone w połowie listopada, wysoki na 177 centymetrów i chudy z 69 kilogramami. Lewonożny i jak prawie każdy mańkut unikający kopania drugą nogą. Cała jego wartość i piłkarska moc, upraszczając oczywiście sprawę, tkwi więc w lewej stopie, którą drybluje, popisuje się technicznymi sztuczkami, podaje, strzela z bliska, z daleka i z rzutów wolnych. Młodsza wersja Arjena Robbena – mówią jedni. W ogóle trwa przerzucanie się porównaniami: od Holendra z Bayernu, przez Sergio Aguero, Alessandro Del Piero, Vincenzo Montellę, a skończywszy na wiadomo kim. – On ma coś z Leo Messiego – twierdzi pan i władca w Palermo Maurizio Zamparini, któremu oczywiście zależy na podbijaniu bębenka. Marzy o sprzedaniu nowego brylantu tak drogo jak poprzedniego. Za Javiera Pastore utargował od Paris SG 42 miliony euro, którymi jednak musiał podzielić się z licznymi pośrednikami. Taka góra pieniędzy usypana za Dybalę byłaby już tylko jego.

To na razie tylko pobożne życzenia prezydenta z Sycylii, który musi uważać, żeby nie zostać bez Dybali i bez pieniędzy. Jak wiadomo, kij ma dwa końce. Z jednej strony stoją bogate kluby zainteresowane młodym napastnikiem, z drugiej – sprytni menedżerowie, którzy chcą dobrze dla siebie, niekoniecznie dla Palermo. I oni szansy na dobry interes upatrują w tym, że Dybali kończy się kontrakt w połowie 2016 roku. Jeśli niebawem go nie przedłuży, to nawet jak na boisku będzie wyprawiał cuda, z każdym miesiącem cena będzie szła w dół. Zamparini musiałby więc zmięknąć.

Drugoligowiec

Walka o Dybalę rozpoczęła się także na drugim froncie. Reprezentacyjnym. Na placu boju stanęły Argentyna, Włochy i Polska.

Urodził się w Argentynie, tam mieszkał i uczył się futbolu w Instituto Cordoba do 2012 roku. Nie miał łatwego dzieciństwa, choć bez porównania z tym, co widział i przeszedł jako nastolatek Carlos Tevez. Matka nie pracowała, rodzinę utrzymywał ojciec, który marzył o karierze piłkarskiej dla trzech synów. Najstarszy Gustavo szybko dał sobie spokój z kopaniem piłki. Największym talentem obdarzony był Mariano. Jemu z kolei zabrakło charakteru, źle znosił rozłąkę z domem. Pozostał Paulo, którego ojciec codziennie woził na treningi, godzinę samochodem w jedną stronę i godzinę w drugą. Jednak pewnego dnia ojca zabrakło. Zmarł na raka. Paulo miał 15 lat, stracił ojca, ale zyskał motywację. Od tamtego dnia zawziął się w postanowieniu, żeby zrobić wszystko, by spełnić jego marzenie. Już nie jeździł w tę i z powrotem, ale zamieszkał w klubowym internacie. Niedługo później został powołany do pierwszej drużyny drugoligowego Instituto, zaczął strzelać gole, przyszło powołanie do reprezentacji U-17, został okrzyknięty drugoligowym Messim, pobił strzelecki rekord Mario Kempesa w tej klasie rozgrywkowej.

W pierwszej lidze Argentyny nigdy nie zagrał. Nie zdążył. Skauci Palermo, świetnie zorientowani na południowoamerykańskim rynku, już go mieli na swoim radarze. Stanęło na 12 milionach euro zapłaconych w ratach. Bardzo dużo jak na 19-latka z drugiej ligi.

Przybył do kraju swoich przodków, a konkretnie babci ze strony matki, która była Włoszką spod Neapolu. Jej zawdzięcza włoski paszport. Uczył się powoli, rozkręcał w takim samym tempie. Zdecydowanie za wolno jak na miliony, które kosztował. Oceniano go przez ten pryzmat. – Skoro tyle był wart, to powinien od razu wskoczyć do składu i być naszym drugim Edinsonem Cavanim – grymasili niecierpliwi. W sezonie 2012-13 Palermo chyliło się ku Serie B, a Dybala, na dodatek trapiony przez kontuzje, nie potrafił temu przeciwdziałać. Znów znalazł się w drugiej lidze, gdzie grał zdecydowanie lepiej, ale ochów i achów w nadmiarze nie słyszał. Na pewno Palermo powróciło do elity nie głównie dzięki jego golom, których uzbierał raptem pięć.

Boniek mówi: Nie

To tyle samo, ile wyniósł jego dorobek po 12 kolejkach tego sezonu. Grał jak z nut. Połączył efektywność z efektownością. Technikę z szybkością, nieprzewidywalność z konkretem. – To piłkarz kompletny – pisali włoscy dziennikarze. Stąd 42 miliony euro, stąd opinia Zampariniego, że żaden klub z Włoch nie będzie mógł sobie na niego pozwolić. Jego przyszłość leży na Wyspach Brytyjskich. Liverpool, Chelsea, oba Manchestery wzięły go na celownik.

Juventus czy Roma nie mogą stanąć w szranki z najbogatszymi w Europie, ale dlaczego Antonio Conte nie miałby wygrać pojedynku z Gerardo Martino? Być może tak sobie pomyślał selekcjoner reprezentacji Włoch, który kilka dni temu udał się z misją do Palermo. Chciał wysondować, czy Dybala jest zainteresowany grą dla Italii. Instytucja Oriundich, czyli piłkarzy pochodzenia włoskiego, którzy urodzili się przede wszystkim w Ameryce Południowej, jest znana od lat 30. poprzedniego wieku. Odżyła z nową siłą w tym wieku za sprawą Mauro Camoranesiego, mistrza świata z 2006 roku. Za nim poszli inni: Amauri, Cristian Ledesma, Thiago Motta, Pablo Osvaldo, Gabriel Paletta, Ezequiel Schelotto, w kolejce w pełnej gotowości czekają Romulo i Jorginho, a do tego grona miał być włączony napastnik Palermo. Nie udało się go jednak przekabacić Conte na swoją stronę, podobnie jak poprzedniemu selekcjonerowi Cesare Prandellemu z Mauro Icardim. – Moim marzeniem jest gra z Leo Messim – jasno wyraził się Dybala i czeka na sygnał od Martino.

A gdzie tu Polska? Dziadek Dybali miał na imię Bolesław. Pochodził z Kraśniowa, miejscowości położonej niespełna 70 kilometrów od Krakowa, w województwie świętokrzyskim, skąd wyemigrował do Argentyny podczas II wojny światowej. Na obczyźnie zmarł w 1997 roku. To po nim Dybala ma polsko brzmiące nazwisko i paszport naszego kraju. Formalnie nic nie stoi na przeszkodzie w reprezentowaniu biało-czerwonych barw. Jednak Zbigniew Boniek oddaje pole walkowerem. Na łamach „La Gazzetta dello Sport” zajął jednoznaczne stanowisko: – Dybala to bardzo dobry zawodnik, ale nie interesuje nas. Jesteśmy poważną federacją i nie naturalizujemy piłkarzy. Stawiamy na młodych Polaków. Chcemy takich, którzy znają słowa Mazurka Dąbrowskiego.

Choć bez polskiego udziału, to wojna o Dybalę już wkrótce wejdzie na obu frontach w decydującą fazę.

Artykuł można znaleźć również w najnowszym numerze Tygodnika „Piłka Nożna”

Możliwość komentowania została wyłączona.