Wszystko już jasne! Lech Poznań z tytułem mistrza Polski!

Stolica Wielkopolski czekała na taki mecz pięć lat. Po raz ostatni poznański Lech sięgnął po tytuł mistrzowski w 2010 roku, kiedy w jego składzie występowali jeszcze m.in. Robert Lewandowski i Sławomir Peszko. 7 maja 2015 roku drużyna prowadzona przez Macieja Skorżę stanęła przed szansą na powtórzenie osiągnięcia ekipy Jacka Zielińskiego.

O mistrzostwie Polski A.D. 2015 decydowało spotkanie z Wisłą Kraków. Lech do ostatniej kolejki sezonu przystępował z trzema punktami przewagi nad Legią Warszawa, więc w starciu przeciwko Białej Gwieździe potrzebował tylko remisu do utrzymania pierwszego miejsca w tabeli.

Od samego początku zawodów widać było kto gra o mistrzostwo kraju, a dla której drużyny sezon właściwie się już skończył. Lech, którego żywiołowo wspierał komplet kibiców na trybunach Inea Stadionu, rozpoczął spotkanie zdecydowanymi atakami, nie dopuszczając rywali nawet w pobliże własnego pola karnego. W 15. minucie gry Kolejorz był bliski otwarcia wyniku. Mocno wzdłuż bramki zagrał Zaur Sadajew, a interwencja Arkadiusza Głowackiego o mało nie skończyła się golem samobójczym.

Chwilę później próbował Szymon Pawłowski, ale Głowacki ponownie w ostatniej chwili interweniował. Tuż po tej sytuacji piłka zagrana z rzutu rożnego trafiła na głowę Dawida Kownackiego, ale napastnik Lecha strzelił wprost w Michała Buchalika.

W miarę upływu czasu coraz pewniej czuła się Wisła. Podopieczni Kazimierza Moskala zaczęli odważnie atakować bramkę Macieja Gostomskiego, zaś Lech, jakby nieco sparaliżowany presją spotkania, cofnął się i czekał na swoje okazje po kontratakach.

Na trzy minuty przed końcem regulaminowego czasu gry sprzed pola karnego uderzał Pawłowski, ale strzał pomocnika Lecha bez problemów wyłapał Buchalik.

Po 45. minutach Lech Poznań bezbramkowo remisował z Wisłą Kraków. Imponujące pierwsze fragmenty spotkania zapowiadały świetne widowisko przy Bułgarskiej. Później jednak tempo gry znacznie spadło i meczowi w stolicy Wielkopolski bliżej było do przeciętnej kopaniny niż piłkarskiego święta.

W przerwie na trybunach Inea Stadionu czuć było nerwową atmosferę. Niby remis dawał gospodarzom upragnione mistrzostwo, ale prowadzenie Legii z Górnikiem Zabrze sprawiało, że jeden gol strzelony przez Wisłę mógł w ostatniej chwili zepchnąć Lecha na drugie miejsce w tabeli.

Druga część gry rozpoczęła się bardzo źle dla zespołu Macieja Skorży. Tuż po przerwie Paulus Arajuuri doznał kontuzji, która wykluczyła go z dalszej gry. Miejsce najlepszego obrońcy Lecha zajął Tamas Kadar.

Chwilę później w dobrej sytuacji znalazł się Paweł Brożek, ale Gostomski zdołał sparować na rzut rożny uderzenie napastnika Lecha. Kolejne minuty pokazały, że w drugiej połowie nikt przy Bułgarskiej nie będzie się nudził. Najpierw zaatakowali gospodarze, później w niezłej sytuacji spudłował Maciej Jankowski. Defensywa Kolejorza z nierozgrzanym Kadarem – mówiąc delikatnie – nie wyglądała najpewniej. Znamienna była sytuacja, kiedy na pomoc kolegom we własne pole karne musiał wrócić Szymon Pawłowski.

Wyczekiwany gol dla Lecha mógł, a raczej powinien, nadejść w 60. minucie gry. Po podaniu Barry’ego Douglasa sam przed Buchalikiem znalazł się Kownacki, ale sytuacyjny strzał 18-latka minimalnie minął bramkę Wisły. Po chwili napastnik Kolejorza i tak zebrał aplauz publiczności, po tym jak przez kilkadziesiąt metrów gonił Wilde’a Guerriera i wygarnął mu piłkę efektownym wślizgiem.

W międzyczasie Legia strzeliła Górnikowi drugiego gola, a w Poznaniu nerwy rosły z każdą sekundą. Wisła nie przypominała już drużyny, która gra mecz o pietruszkę, a Lech rozpaczliwie szukał sposobu na zaskoczenie krakowskiej defensywy. Znalazł go w 74. minucie: Karol Linetty po zagraniu Kaspra Hamalainena pędził sam na bramkę rywala, jednak zamiast próbować strzału, podał niecelnie do Kownackiego.

Kolejne minuty zespół Lecha spędzał niemal bez przerwy w okolicach szesnastki Wisły. Próbowali Kownacki, Pawłowski, Kędziora, Hamalainen… Jednak tablica wyników wciąż pokazywała dwa zera. Ostatnie dziesięć minut zawodów wszyscy kibice Kolejorza oglądali na stojąco. 

W doliczonym czasie gry fani Lecha zgromadzeni na trybunie zwanej Kotłem, rozpoczęli świętowanie. Jak się okazało słusznie: do ostatniego gwizdka sędziego Szymona Marciniaka wynik nie uległ zmianie – po pięciu latach mistrzowski tytuł wrócił do Poznania!

Z Inea Stadionu w Poznaniu,

Konrad Witkowski

foto: Łukasz Skwiot