Polska Reprezentacja Polski

31.05.2016 13:30

Zawsze ktoś odpadnie, Maciej Rybus i inni

Na turnieje rangi mistrzostw świata czy Europy zawodnicy nie jadą za zasługi z eliminacji. O nominacji do kadry powinna decydować aktualna forma i zdrowie. Tak też postąpił Adam Nawałka, powołując kadrę 23-osobową na Euro 2016.

Z piłkarzy, którzy mieli wkład w awans do Francji nie poleci dziewięciu zawodników, a przypomnijmy, że meczów eliminacyjnych było dziesięć. Łukasz Szukała – w kwalifikacjach 9 meczów/1 gol, Maciej Rybus – 8/0, Paweł Olkowski – 6, Sebastian Mila – 5/2, Waldemar Sobota – 3/0, Mateusz Klich – 1, Michał Kucharczyk – 1, Michał Żyro – 1/0, Marcin Komorowski – 1. Jak wiadomo Rybusa z udziału we francuskiej imprezie wykluczyła kontuzja, Szukała, Olkowski i Mila byli ostatnio w słabej formie. Klich i Sobota wypadli z kadry na początku eliminacji, a Kucharczyk, Żyro i Komorowski zaliczyli tylko kilkudziesięciosekundowe epizody w meczach o punkty Euro 2016 i to dawno.

Sprawdźmy kto i dlaczego kiedyś nie pojechał na wielkie turnieje mimo uczestnictwa w kwalifikacjach.

MŚ 1974 (4 mecze eliminacyjne): Włodzimierz Lubański – w eliminacjach 2 mecze/1 gol, Jerzy Kraska – 2, Jan Banaś – 1/1, Zygmunt Anczok – 1, Krzysztof Rześny – 1, Włodzimierz Wojciechowski 1. Ten ostatni wyjazdowym meczem z Walią zaczynającym kwalifikacje zakończył krótką przygodę w kadrze. Poważnej kontuzji nie zdołał wyleczyć Anczok, który zagrał również tylko w Cardiff. Bardzo długo kurowali się Lubański i Kraska, a wystąpili jeszcze w drugim spotkaniu z Anglią w Chorzowie. To było pożegnanie z eliminacjami dla Rześnego i Banasia, chociaż w sierpniu 1973 roku Kazimierz Górski obu zabrał na tournee do Stanów Zjednoczonych, Meksyku i Kanady. Zresztą Banaś i tak nie byłby brany pod uwagę przy powoływaniu 22-osobowej kadry na Weltmeisterschaft ’74, bo miał zakaz wyjazdów do Republiki Federalnej Niemiec za nielegalną ucieczkę do tego kraju kilka lat wcześniej.

MŚ 1978 (6): Stanisław Terlecki – 3, Henryk Wawrowski – 3, Krzysztof Rześny – 1, Janusz Sybis – 1, Marek Dziuba – 1, Henryk Wieczorek – 1, Jerzy Ludyga – 1, Czesław Boguszewicz – 1, Jan Erlich – 1. Na inaugurację eliminacji 16 października 1976 roku z Portugalią po ponad trzech latach w biało-czerwonych barwach znowu pojawił się Rześny. W następnym meczu o punkty z Cyprem w Warszawie zagrał Sybis. Obaj kilka miesięcy później pojechali nawet na zimowe zgrupowanie do Jugosławii i Grecji. W połowie maja 1977 w rewanżu z Cypryjczykami incydentalnie w kadrze zaistniał Ludyga. Po porażce poniesionej we wrześniu z ZSRR selekcjoner stracił zaufanie do Dziuby i Wieczorka, który był jednak na ławce w późniejszych spotkaniach kwalifikacyjnych. Pod koniec roku poważnego urazu oka doznał Boguszewicz i musiał przedwcześnie zakończyć karierę. Erlich wszedł na ostatnie minuty zamykającego eliminacje zremisowanego meczu z Portugalią i później w kadrze nie zagrał. Pod koniec kwietnia 1978 w ostatnim meczu międzypaństwowym przed mundialem z Bułgarią w Warszawie, szansę na udział w mundialu stracił Wawrowski, a inny jego uczestnik, Terlecki, trzy dni później, już po ogłoszeniu przez Jacka Gmocha 24-osobowej kadry na mundial, która miała być skrócona o dwa nazwiska, doznał kontuzji więzadeł.

MŚ 1982 (4): Jan Tomaszewski – 1, Leszek Lipka – 1, Ryszard Milewski – 1, Wojciech Rudy – 1, Mirosław Okoński – 1, Dariusz Dziekanowski 1/1. Pierwszy mecz o udział w Espana ’82 został rozegrany w grudniu 1980 roku na Malcie. Przerwano go w 77 minucie z powodu obrzucenia piłkarzy kamieniami. Tylko wtedy, kilkanaście dni po aferze na Okęciu i wykluczeniu z kadry czterech podstawowych zawodników, wystąpili w kwalifikacjach Lipka, Rudy i Milewski. Potem Ryszarda Kuleszę na stanowisku selekcjonera zastąpił Antoni Piechniczek, który dwóch pierwszych po raz ostatni wystawił w marcu 1981, a trzeciego dwa miesiące później. Zdegustowany posadzeniem na ławce rezerwowych w meczu wygranym z NRD w październiku Tomaszewski ogłosił koniec kariery reprezentacyjnej i pożegnalny benefis urządził miesiąc później przeciw Hiszpanii. Z kolei Okoński i Dziekanowski zagrali wprawdzie w eliminacjach, ale tylko przeciw Malcie u siebie, gdy biało-czerwoni byli już pewni awansu.

MŚ 1986 (6): Dariusz Wdowczyk – 2, Jerzy Wijas – 1, Kazimierz Buda – 1, Jan Jałocha – 1, Marek Dziuba – 1. Już po drugim spotkaniu o punkty rozegranym na jesieni 1984 z Albanią z kadry Piechniczka wypadli Buda i Dziuba. Kilka miesięcy później do zwykłej jednostki wojskowej został na rok wcielony Wijas. Wdowczyk zastąpił Jałochę na początku września 1985 w trakcie meczu towarzyskiego z Czechosłowacją i żaden nie przekonał selekcjonera.

MŚ 2002 (10): Bartosz Karwan – 7/2, Tomasz Iwan – 5, Andrzej Juskowiak – 5, Radosław Gilewicz – 3, Tomasz Zdebel – 3, Mariusz Kukiełka – 2. Juskowiak w połowie meczów kwalifikacyjnych wychodził w pierwszym składzie, ale nie strzelił gola i po raz ostatni w reprezentacji wystąpił rok przed mundialem. Nieskuteczny Gilewicz pożegnał się kadrą trzy miesiące później. Kukiełka w listopadzie 2001 zagrał jeszcze w towarzyskim spotkaniu z Kamerunem. Zdebel szansę na wyjazd do Azji otrzymał jeszcze w lutym 2002 w towarzyskim spotkaniu z Irlandią Północną. Karwan w połowie kwietnia wystąpił w spotkaniu towarzyskim z Rumunią, ale potem doznał kontuzji. To był także ostatni występ u Jerzego Engela Iwana.

MŚ 2006 (10): Tomasz Rząsa – 9, Jerzy Dudek – 7, Tomasz Frankowski 7/7, Tomasz Kłos 5/1, Radosław Kałużny – 3/1, Andrzej Niedzielan – 3, Arkadiusz Głowacki – 2, Damian Gorawski – 2, Tomasz Hajto – 2, Piotr Włodarczyk – 2/1, Marek Zieńczuk – 2, Bartosz Karwan – 1, Tomasz Kiełbowicz – 1, Paweł Kryszałowicz – 1, Mariusz Kukiełka – 1, Marcin Zając – 1, Marek Saganowski – 1/2. Paweł Janas sukcesywnie odstrzeliwał uczestników eliminacji. Kryszałowicz pokazał się tylko epizodycznie w spotkaniu inaugurującym kwalifikacje we wrześniu 2004 z Irlandią Północną. Kukiełka i Włodarczyk odpadli miesiąc później po porażce z Anglią. W 2005 ostatnie mecze w drużynie narodowej rozegrali: Hajto w lutym, Kałużny marcu, Zając w kwietniu, Karwan i Kiełbowicz w maju, a Zieńczuk w czerwcu. Pięć miesięcy później w towarzyskim spotkaniu z Estonią ostatni raz u Janasa zagrał Głowacki. Na początku marca 2006 z USA pożegnalny występ zaliczył Niedzielan, a pod koniec tego miesiąca przeciw Arabii Saudyjskiej – Kłos. Wreszcie 2 maja taki los spotkał Dudka, a dwanaście dni później, tuż przed ogłoszeniem nominacji z Wyspami Owczymi zagrali Rząsa, Frankowski i Saganowski. Natomiast Gorawski został wykluczony już z 23-osobowej kadry z powodów zdrowotnych.

Euro 2008 (14): Jakub Błaszczykowski – 11, Grzegorz Bronowicki – 8, Radosław Sobolewski – 8, Radosław Matusiak 7/3, Grzegorz Rasiak – 5, Arkadiusz Radomski – 4, Przemysław Kaźmierczak – 4/1, Ireneusz Jeleń – 4, Kamil Kosowski – 3, Jerzy Dudek – 1, Tomasz Frankowski – 1, Arkadiusz Głowacki – 1, Rafał Grzelak – 1, Mirosław Szymkowiak – 1. Tylko w spotkaniu otwierającym kwalifikacje Euro 2008 z Finlandią zagrali Dudek, Głowacki, Frankowski i Szymkowiak. Z kolei Grzelak pojawił się na boisku miesiąc później w końcówce spotkania z Kazachstanem, a już w lutym 2007 zakończył reprezentacyjną przygodę. Miesiąc później ostatni raz w eliminacjach pokazali się Jeleń i Kaźmierczak, który ponad pół roku potem zagrał jednak w towarzyskim spotkaniu w Węgrami. Sobolewski po kończącym eliminacje meczu z Serbią ogłosił pożegnanie z reprezentacją, wtedy w Belgradzie ostatni występ dla biało-czerwonych zaliczył Rasiak, a Kosowski zakończył tam współpracę z Beenhakkerem. Radomski był etatowym kadrowiczem na początku kwalifikacji, ale potem miał problemy zdrowotne, mimo to znalazł się w ogłoszonej na początku maja 2008, 32-osobowej kadrze na mistrzostwa Europy. Pod koniec maja 2008 ostatnie mecze w kadrze rozegrali będący ważnymi ogniwami podczas eliminacji Matusiak i Bronowicki. Z powodu kontuzji na Euro nie pojechał Błaszczykowski, którego nazwisko było w 23-osobowej kadrze.

Zbigniew Mroziński, „Piłka Nożna”

Możliwość komentowania została wyłączona.