Polska Ekstraklasa

05.11.2015 09:57

Zmarł Jerzy Sadek. Żegnaj bombardierze

Kilka tygodni temu wspominaliśmy kapitalny triumf Polski nad Szkocją sprzed pół wieku na Hampden Park, przypominaliśmy wspaniałą bramkę Jerzego Sadka, która sprawiła, że 108 tysięcy ludzi na trybunach oniemiało z wrażenia. Niestety, bohater tamtych wydarzeń zmarł w Żyrardowie w wieku 73 lat na chorobę nowotworową. Rak pokonał bohatera, dumę ŁKS Łódź…

Bramkarze bali się Sadka. Unikali jak ognia Jego strzałów, bo po zderzeniu z piłką drętwiały ręce. Z całą pewnością coś na ten temat mógłby powiedzieć mistrz nad mistrzami między słupkami, Edward Szymkowiak, gdyby tylko żył. Kiedyś jego dłoń została mocno potłuczona, kiedy interweniował na wysokości spojenia słupka z poprzeczką po strzale pana Jerzego. Trzeba było stosować okłady. I to długo.

Jaki był Jerzy Sadek? Mówią że skromny do bólu. Gdy pytano go czy faktycznie rozrywał siatki, odpowiadał: – Może i jakąś faktycznie rozerwałem, ale pewnie i tak była wcześniej już poszarpana, słaba. No bo jak można rozerwać dobrą siatkę?

Cały On.

Gdy niedawno Jan Tomaszewski – nasz były reprezentacyjny bramkarz – wspominał kolegę, mówił między innymi tak: – Dla bramkarza najgorsze było to, że Jerzy Sadek nie miał umiejętności nadawania rotacji piłce jak Włodek Lubański, Kazio Deyna czy Brazylijczycy. Jurek lał bez zafałszowanej filozofii, z grubej rury. Bramkarz widział lecący punkt i musiał interweniować. Łapy potem piekły jak jasna cholera. Ale prawda jest taka, że Sadek ciągnął cały zespół. W Łodzi ludzie przychodzili na mecz by zobaczyć Sadka.

Sadek pechowiec? Do pewnego stopnia tak. Urodził się w 1942 roku. Pewnie o kilka lat za wcześnie by zostać Orłem Górskiego. Po wygranej ze Szkocją w październiku 1965 roku Everton z miejsca wyłożył na stół 100 tysięcy funtów i była to suma jak najbardziej do negocjacji w górę. A na tamte czasy – olbrzymia. Propozycja zupełnie bezprzedmiotowa, bo pan Jerzy był obywatelem komunistycznego kraju, z którego piłkarze, zwłaszcza w kwiecie wieku, w tamtym okresie oficjalnie nie wyjeżdżali do zachodnich klubów.

Trzy miesiące później w Liverpoolu Polska sensacyjnie zremisowała 1:1 z Anglią. Prowadziła nawet do przerwy, bo pan Jerzy był na boisku. Z najwyższym trudem Bobby Moore doprowadził do remisu wyręczając napastników. Znów posypały się oferty. I znów nic.

Jerzego Sadka widziałem tylko raz. Dwudziestego dnia czerwca 1968 roku na Stadionie X-lecia w Warszawie. Brazylia przyleciała. Clausio – Carlos Alberto, Brito, Joel, Rildo – Rivelino, Gerson, Natal, Tostao – Edu. Dalej – Jairzinho, Eduardo, Roberto Lopes. Sprzedano 70 tysięcy biletów – weszło na stadion ze trzydzieści tysięcy więcej ludzi. Polonez, samba, wiwaty… A potem był mecz. Ależ to był mecz…

Przegraliśmy 3:6. Prowadziliśmy 2:1. W 26 minucie pan Jerzy wykorzystał rzut karny. Bez zafałszowanej filozofii. Prosto w bramkę, prostym podbiciem. Była radość. A właściwie trzy jej minuty, bo Rivelino błyskawicznie wyrównał. Sto tysięcy ludzi opuszczało jednak warszawski stadion ze śpiewem na ustach. – Wbiliśmy trzy bramki Brazylijczykom – wznoszono okrzyki. A ten karny? Clausio ani zipnął.

Żegnaj bombardierze.

Grzegorz Pazdyk

Możliwość komentowania została wyłączona.